A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Σῶσον Κύριε τόν Λαόν Σου ἐκ τῶν Θλιβόντων τοῦτον καί τούς Μισοῦντας αὐτόν Καταίσχυνον



ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton


Ἡ κατάπτωσις τῆς χώρας κατόπιν τοῦ 1974 εἶναι τόσον μεγάλη, λόγῳ τῶν ἀναξίων, ἀνθελλήνων καί ἀντιχρίστων πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπεβλήθησαν εἰς τήν χώραν ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ὥστε ἡ θλίψις τῶν Ἑλλήνων νά ἔχῃ φθάσει εἰς τόν ὑπέρτατον βαθμόν τῆς Ἱστορίας μας. Πῶς εἶναι δυνατόν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι μέ μηδενικά προσόντα καί ἄπειρον ἄγνοιαν (ἀγνοοῦντες τήν ἀποκαλυφθεῖσαν Ἀλήθειαν) νά ἐξαπατήσουν ἕνα ὁλόκληρον λαόν μέ τόσον ὑψηλές ἀρχές καί ἀξίες; Μήπως ἡ μεγάλη κοσμικότητα, ἡ χλιδή, ἡ ξένη ἐπίδρασις καί τά διεστραμμένα (κατευθυνόμενα) μέσα μαζικῆς «ἐνημερώσεως» διέφθειραν τόν λαόν μας εἰς ἕνα διάστημα 45 καί μόνον ἐτῶν; Μά ὁ λαός αὐτός δέν ἔχει ἕνα πολιτισμόν, μίαν πνευματικότητα καί μίαν παιδείαν πολλῶν χιλιετηρίδων; Τί τοῦ συνέβη καί δέν ἀντιδρᾷ, ἀλλά κατέστη ἕρμαιον τῶν ἀνθελλήνων καί ἀντιορθοδόξων Εὐρωπαίων καί ὀπαδός τῶν διεφθαρμένων πολιτικῶν του; Ἡ ὑποταγή τῆς χώρας, διά τῆς καταργήσεως τῆς Ἐθνικῆς κυριαρχίας της διά νόμων, ὑπό τῆς ἀνθελληνικῆς Βουλῆς καί ἡ ἀδιαλλαξία καί τό μῖσος τῶν βαρβάρων γειτόνων της, Τούρκων, Ἀλβανῶν καί Σκοπιανῶν, θά φέρουν τήν χώραν εἰς νέας περιπετείας καί δι’ ὅλα αὐτά ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ ψευδο-ἡγέται μας (ἀκόλουθοι) τῶν νεοεποχιτῶν Illuminati.
Ἤρχησαν, οἱ δουλοπάροικοι οὗτοι τῶν δυτικῶν φεουδαρχῶν, ἀπό τό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 μέ τό πρῶτον πλῆγμα κατά τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης,[1] ὥστε νά ἀποδείξουν εἰς τούς ἐχθρούς τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὅτι ἔχουν δίκαιον˙ δέν εἴμεθα Ἕλληνες, ἀπόγονοι τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων (ἀπό Ὁμήρου ἕως Πλάτωνος), οὔτε τῆς Ἑλληνιστικῆς περιόδου (ἀπό Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ἕως τῶν διαδόχων του), οὔτε τοῦ χιλιετοῦς Μεσαιωνικοῦ (Βυζαντινοῦ) Ἑλληνισμοῦ καί οὔτε τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος μετά τά τετρακόσια χρόνια δουλείας, διότι δέν ἔχομεν τήν ἰδίαν γλῶσσαν καί παιδείαν. Μεγάλο κακόν ἡ ἄγνοια τῶν ψευδο-πολιτικῶν[2] καί μεγαλύτερον κακόν ἡ ἀποδοχή των ὑπό τῶν Ἑλλήνων ὡς ἡγετῶν των. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι δέν ἠμποροῦν νά διακρίνουν τό καλόν ἀπό τό κακόν, τό θεῖον ἀπό τό δαιμονικόν, τό φῶς ἀπό τό σκότος, τόν πατριωτισμόν ἀπό τήν προδοσίαν.
Κατόπιν ἀρχίζουν τόν πόλεμον κατά τῆς οἰκογενείας μέ τόν πολιτικόν γάμον, τήν συγκατοίκησιν ἄνευ γάμου, τήν νομιμοποίησιν τῶν ἐκτρώσεων, τά αὐτόματα διαζύγια καί τέλος τόν ἀνείπωτον «γάμον» τῶν ὁμοφυλοφίλων,[3] τήν ἀλλαγήν τοῦ φύλου τῶν παιδιῶν ἀπό 15 ἐτῶν καί τήν υἱοθεσίαν τέκνων ὑπό τῶν ἀνωμάλων τούτων. Τό Σάββατον, 9 Ἰουνίου 2018, εἶχον οἱ ἀναίσχυντοι οὗτοι, τῇ ἀνοχῇ τῶν ἀθέων καί καταισχυνθέντων πλέον πολιτικῶν μας, τήν παρέλασιν τῶν gay pride (εἰς τήν πραγματικότητα τῶνgay shame) εἰς τήν Ἀθήνα. Ἀνεπίτρεπτος κατάπτωσις τῶν ψευδο-ἡγετῶν μας. Αὐτοί οἱ νόμοι εἶναι ἅπαντες ἐγκλήματα κατά τοῦ πολιτισμοῦ μας, τῶν ἀρχῶν μας, τῆς πίστεώς μας, τῆς παραδόσεώς μας καί τοῦ ἀπωτάτου σκοποῦ τῶν Ἑλληνορθοδόξων. Οἱ ψηφίσαντες τούς νόμους τούτους ψευδο-πολιτικοί δέν ἠμποροῦν νά λέγωνται Ἕλληνες, δέν ἠμποροῦν νά διαβιοῦν εἰς τήν Ἑλλάδα καί ἐπί πλέον, δέν ἠμποροῦν νά ἀπαιτοῦν τήν ψῆφον ἤ ἀκόμη καί τήν ἐλαχίστην ἀναγνώρισιν τοῦ ἀξιώματός των ὡς «ἡγέται».
Ἐν συνεχείᾳ, ἐξεκίνησαν ἕνα ἀνελέητον πόλεμον κατά τῆς παιδείας. Καταργοῦν τά ὑπάρχοντα βιβλία, ξαναγράφουν τήν Ἱστορίαν καθ’ ὑπαγόρευσιν τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλλάδος καί ὅτι δήποτε ἀντιεκπαιδευτικόν καί ποταπόν κυκλοφορεῖ, σήμερον, περιλαμβάνεται πλέον εἰς τά νέα των βιβλία. Ἔκαμνον τήν παραδοσιακήν παιδείαν μας ὡς τήν ἀπαίδευτον παιδείαν τῆς Δύσεως. «Μπαίνεις κούτσουρο καί βγαίνεις τοῦβλο.»[4] Ἀφῂρεσαν τόν Θεόν καί τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν πίστιν, ἀλλά καί τά πρότυπα τῶν μεγάλων προγόνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τά παιδιά μας. Χωρίς παραδειγματισμόν, χωρίς Θεόν, χωρίς ἥρωας, χωρίς μάρτυρας καί χωρίς Ἱστορικόν μεγαλεῖον, τί ἠμπορεῖ κάποιος νά διδάξῃ εἰς τά νέα παιδιά;
Ἐσχάτως, παρέδωσαν τήν χώραν βοράν εἰς τούς ἐχθρούς τῆς Ἑλλάδος, τούς Illuminati τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, οἱ ὁποῖοι ἐκτός ἀπό τήν πνευματικήν καί κοινωνικήν καταστροφήν τῆς χώρας, τήν ἀπεδεκάτισαν (οὐσιαστικῶς, τήν ἀπο-εκατοστάτισαν) οἰκονομικά, τῆς ὑφήρπαξαν τόν πλοῦτον (δημόσιον καί ἰδιωτικόν), τῆς ἐπέβαλλον τά ἑκατομμύρια τῶν ἀλλοθρήσκων λαθρομεταναστῶν καί τώρα ἑτοιμάζονται οἱ ἀστέρες τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς νά παραδώσουν καί τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας εἰς τούς Σλαβο-ἀλβανούς τῶν Σκοπίων. Ἐχθές (12 Ἰουνίου 2018) ἠκούσαμεν ἀπό τόν πρωθυπουργόν, Ἀλέξην Τσίπραν, ὅτι ἐπετεύχθη συμφωνία μέ τά Σκόπια. Καί ὅτι εἶναι «μεγἀλη διπλωματική νίκη καί εἶμαι ὑπερήφανος γι’ αὐτό», λέγει ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος. Τό ὄνομα, τό ὁποῖον συνεφωνήθη θά εἶναιSeverna Makedonija (Βορεία Μακεδονία) καί οἱ Σκοπιανοί θά εἶναι Μακεδόνες τῆς Βορείας Μακεδονίας.[5] Ἔχομεν, λοιπόν, ἀποδεχθεῖ τούς Σλάβους ὡς Μακεδόνας. Συνεπῶς, ἔχομεν ἀποδεχθεῖ μίαν συμφωνίαν προδοτικήν καί ἀπάτης, ἡ ὁποία καταφέρεται κατά τῶν Ἑλλήνων, τῶν πραγματικῶν Μακεδόνων.
Ἐάν ἡ Ἑλληνική Βουλή (κυβέρνησις καί ἀντιπολίτευσις) παραδώσῃ τό Ἑλληνικόν ὄνομα «Μακεδονία» εἰς τούς Σλαβο-ἀλβανούς θά πρέπει νά καταδικασθῇ ἐπ’ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ (ἰσόβιον κάθειρξιν). Διότι ἡ Βόρειος Ἑλλάς θά ἀπολέσῃ ἔκτοτε τήν ταυτότητά της καί τήν Ἱστορίαν της. Ὁ Ἕλλην πραγματικός Μακεδόνας δέν θά ἠμπορῇ πλέον νά δηλώνῃ Μακεδόνας, διότι τό ἀνθελληνικόν Κοινοβούλιον του θά ἔχῃ ἀναγνωρίσει διά τῆς ψήφου του ἕνα ἄλλον ἄσχετον λαόν ὡς «Μακεδόνας». Αὐτό θά εἶναι τό μεγαλύτερον καί τραγικώτερον λάθος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἕως σήμερον, καθ’ ὅτι εἶναι Ἐθνική προδοσία, Ἱστορική πλάνη, ἐπιστημονική ἀνακρίβεια, ἐδαφική παραχώρησις, κατάπτωσις τοῦ Ἕλληνος καί ἀπώλεια τῶν δικαίων του καί τῆς Ἐθνικῆς του ταυτότητος˙ τοῦτ’ ἔστιν ἐσχάτη Ἐθνική παρακμή τῶν ἀθέων καί ἀνθελλήνων ψευδο-πολιτικῶν μας, τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ἀποσοβήσωμεν μέ πᾶν μέσον. Αἶσχος καί αἰσχύνη εἰς τούς προδότας, οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλλον τήν κομμουνιστικο-μασονικο-σιωνιστική δικτατορία εἰς τούς ἐλευθέρους πνευματικά, πολιτικά, καί κοινωνικά Ἕλληνας.
Ἐπίσης, κατήργησαν τήν ἀργίαν τῆς Κυριακῆς διά νά «βελτιώσουν» τά  οἰκονομικά τῶν καταστημάτων, τά ὁποῖα ὡδήγησαν οἱ ἴδιοι εἰς πτώχευσιν μέ τούς νόμους τους καί τήν ἀνθελλινικήν πολιτικήν των. Ἐπέτρεψαν τήν δημιουργίαν Μουσουλμανικοῦ τεμένους εἰς τήν Ἀθήνα, ὥστε οἱ Τοῦρκοι νά ὑπονομεύουν νομίμως πλέον τήν πατρίδα μας. Ἡ ἐγκληματικότητα ἔχει ξεπεράσει κάθε δυνατόν ὅριον καί τά ἀνεξέλεγκτα ναρκωτικά ἀφανίζουν τούς νέους μας. Ἐψήφισαν ἀντιρατσιστικούς νόμους, οἱ ὁποῖοι προστατεύουν τούς ἀλλοθρήσκους καί τιμωροῦν τούς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας, ὥστε μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου νά ἀποχριστιανίσουν τήν χώραν, διότι ἔχει πάρα πολύ μεγάλο ποσοστόν Ὀρθοδόξων.[6] Ἐπέβαλον τόν «Καλλικράτην» καί ὑπέγραψαν τήν Συνθήκην Σένγκεν ὥστε νά ἐλέγχουν τούς πολίτας καί νά τούς ἐπιβάλλουν τήν παγκόσμιον δουλείαν. Τέλος, ἐπέβαλλον ἀκόμη καί τήν ἀχρήματον κοινωνίαν μέ τάς τραπεζικάς (πιστωτικάς καί χρεωστικάς) κάρτας καί ἔρχεται καί ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτου.
Ὑπάρχει ὅμως καί ἡ θεία Πρόνοια, ἡ ὁποία θά ἐπιτρέψῃ (θά ἐπιβάλῃ) τήν ἀφύπνισίν μας μέσῳ τῶν βαρβάρων, τῶν καταπατητῶν τῆς προγονικῆς μας γῆς, τῶν φιλοξενουμένων τῆς Ἱστορίας, τῶν Μογγόλων Τούρκων. Δέν ἔχει μείνει καί τίποτε ἄλλο νά κάνουν˙ ἡ καταστροφή εἶναι γενική καί μή ἀναστρέψιμος. Εὔχομαι, θείᾳ Χάριτι καί μετανοίᾳ νά ἀφυπνισθῶμεν ἄνευ βαρβάρων, νά ἐκδιώξωμεν τούς ἐγχωρίους βαρβάρους ἀπό τήν Βουλήν καί τήν χώραν[7] καί νά εἴπωμεν ἀπό σήμερον καί εἰς τό ἑξῆς ΟΧΙ εἰς ἅπαντας τούς βαρβάρους, δυτικούς, βορείους καί εἰς τούς ἐξ ἀνατολῆς. Τά σοβαρά Ἐθνικά θέματα θά πρέπει νά ἀποφασίζωνται μέ δημοψηφίσματα καί ὄχι μέ τάς λανθασμένας ἀποφάσεις τῶν κυβερνήσεων μειοψηφίας, αἱ ὁποῖαι κυβερνοῦν τήν πατρίδα μας. Ἡ χώρα εὑρίσκεται εἰς μεγίστην κρίσιν καί θά ἀντιμετωπίσῃ φοβερούς κινδύνους, ἐάν ἐξακολουθήσῃ νά ὑποχωρῇ καί νά ἀποδέχεται τάς πιέσεις τῶν μισούντων ταύτην.


[1] Μᾶς ἐπέβαλον τήν διεφθαρμένην ΠΑΣΟΚυῖαν γλῶσσαν, ὡς Ἑλληνικήν.
[2] Καθ’ ὅτι, «Ἐξεχύθη ἐξουδένωσις ἐπ’ ἄρχοντας αὐτῶν, καί ἐπλάνησεν αὐτούς ἐν ἀβάτῳ καί οὐχ ὁδῷ». (Ψαλμός 106, 40).
[3] Ὁ Ἅγιος Νεῖλος ὁ Μυροβλύτης εἶπε, ἀφοῦ ἐπαρουσιάσθη εἰς τόν μοναχόν Θεοφάνην, ὅτι ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ τούς ἀνθρώπους εἰς τήν αἰσχίστην ταύτην καί μεγαλυτέραν πασῶν τῶν ἁμαρτιῶν πρᾶξιν, ἐξαφανίζεται διότι φοβεῖται καί οὗτος τήν τιμορίαν τοῦ Θεοῦ, καθ’ ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι θά καταδικασθοῦν καί θά ὑπάγουν εἰς τά κατώτατα στρώματα τῆς κολάσεως. Ὅρα, Τοῦ Ὁσίου Πατρός Ἡμῶν Νείλου τοῦ Μυροβλήτου: Προφητεῖαι καί Νουθεσίαι πρός τούς Ὀγδοΐτας Μοναχούς τοῦ Ἁγίου  Ὄρους, Ἀθήνα 2005.
[4] «Σπᾶνε τά κεφάλια τους τά παιδιά νά μάθουνε τί σφύριξε στό αὐτί τοῦ κάθε ἀθέου ὁ διάβολος.» (Ἀρχιμ. Γρηγόριος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Δοχειαρίου).
[5] TV News ANTENNA, 12 Ἰουνίου 2018. ἘπίσηςFox News, June 12, 2018.
[6] Τό 95% τῶν Ἑλλήνων ἔχουν εἰκόνας (εἰκονοστάσιεἰς τήν οἰκίαν τωνὍραΒοανεργές,ἈρΤεύχους 96, Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2018, σ83.
[7] Ψάλοντες τό «Ἔσωσας γάρ ἡμᾶς ἐκ τῶν θλιβόντων ἡμᾶς καί τούς μισοῦντας ἡμᾶςκατῂσχυνας». (Ψαλμός 43, 8).


Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Ἡ Μητρότητα καὶ ἡ Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν)



Προσφάτως ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ψήφισε νόμο, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει τὴν ἀναδοχὴ παιδιῶν καὶ ἀπὸ ζεύγη ποὺ συνδέονται μὲ τὰ χαλαρὰ δεσμὰ τοῦ καθαρὰ κοσμικοῦ «συμφώνου συμβιώσεως», συμπεριλαμβανομένων καὶ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.

Εἶναι σαφὲς ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς μελλοντικῆς νομιμοποιήσεως καὶ τῆς τεκνοθεσίας ἀπὸ ἄτομα τοῦ ἰδίου φύλου.
Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ὑπερψηφισθεῖ ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Βουλὴ ἡ νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη.
Πρόκειται γιὰ φαινόμενα ἐκφυλισμοῦ καὶ παρακμῆς τοῦ Νεοελληνισμοῦ καὶ στὰ δύο ἑλληνικὰ Κράτη, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.
Ὡς ποιμένες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, λυπούμεθα, διότι ἐν ὀνόματι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ ἤ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ὁδηγεῖται ταχέως σὲ ὀπισθοδρόμιση, ἀποδεχόμενη ἀκρίτως κάθε θεσμοθεσία τῆς Δύσεως καὶ θέτουσα τὴν Μητρότητα καὶ τὴν Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν.
Παρῆλθαν πολλοὶ αἰῶνες ἀφ’ ὅτου ἡ θετικὴ ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐξανθρώπισε τὶς βαρβαρότητες τῆς Ρωμαϊκῆς νομοθεσίας ὥστε βαθμιαίως νὰ καταργηθεῖ ἡ δουλεία, ἡ παλλακεία, ἡ ἔκθεση τῶν ἀνεπιθυμήτων νεογεννήτων βρεφῶν κ.ἄ..
Οἱ σημερινὲς κοινωνίες, ὅταν θεσμοθετοῦν «σύμφωνα συμβιώσεως», οὐσιαστικῶς ἐπαναφέρουν στὸ προσκήνιο μία παραλλαγὴ τοῦ ἀρχαίου θεσμοῦ τῆς παλλακείας, μιᾶς χαλαρώτερης μορφῆς «γάμου».
Μάλιστα, ἡ σύγχρονη παραλλαγὴ εἶναι χειρότερη τῆς ἀρχαίας, διότι αὐτὴ προβλέπει καὶ τὴν σύνδεση ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου, παραχαράσσοντας αὐτὸ τοῦτο τὸ νόημα τῆς οἰκογενείας, ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ὅταν πάλι νομιμοποιοῦν τὶς ἐκτρώσεις, ἐπαναφέρουν τὸ «δικαίωμα» τῶν γονέων νὰ θανατώνουν τὰ ἀνεπιθύμητα τέκνα τους· τώρα ὅμως, ἀντὶ νὰ πράττουν τοῦτο εὐθὺς μετὰ τὴν γέννηση, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, δύνανται νὰ τὰ θανατώνουν πρὶν νὰ γεννηθοῦν.
Εἶναι, λοιπόν, πρόοδος ἢ ὀπισθοδρόμηση ἡ τοιαύτη θεσμοθεσία;
Λέγουν, ὅτι ὑπερασπίζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα» (τῶν ὁμοφυλοφίλων γιὰ τὴν ἀναδοχὴ τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν νὰ «διακόπτουν» τὴν ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη), ἀλλὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν δικαιώματα; 
Τὰ δικά τους δικαιώματα ποῖος τὰ ὑπερασπίζεται;
Σὲ ἄλλα κράτη, ὅπου παρόμοιοι νόμοι ἴσχυσαν πρὸ ἐτῶν, παιδιὰ τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν ἀφοῦ εἶχαν παραδοθεῖ εἰς «ζεύγη» ὁμοφυλοφίλων, μαρτυροῦν τὴν πικρή τους ἐμπειρία καὶ ἤδη συνασπίζονται, προκειμένου νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ ἀνακληθοῦν οἱ νόμοι αὐτοί.
Ἐπὶ πλέον, στὴν ἑλληνικὴ Βουλή, κατὰ τὴν συζήτηση τῆς ἀθέσμου αὐτῆς θεσμοθεσίας, ἀκούσθηκαν ἐπιθετικοὶ λόγοι ἐναντίον τῶν ἀντιδρώντων σὲ αὐτήν, ὅτι δῆθεν «ὑποκριτικῶς ἀναπαράγουν ἐπιχειρήματα στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία εἶναι δομημένη στὴν προσφορὰ ἀγάπης».
Πράγματι, ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης καὶ διδάσκει τὴν ἀγάπην πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς πεπλανημένους ὀφείλουν ἅπαντες οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀγαποῦν, ἀποστρεφόμενοι ὅμως τὴν πλάνη τους. Ὁμοίως καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀποστρεφόμενοι ταυτοχρόνως τὴν ἁμαρτία. Ὅπως ἀκριβῶς οἱ καλοὶ ἰατροὶ ἀγαποῦν καὶ βοηθοῦν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ πολεμοῦν καὶ ἀποστρέφονται τὴν ἀσθένεια.
Τὸ κίνητρο, λοιπόν, τῶν δικῶν μας ἀντιδράσεων, δὲν εἶναι κάποιο μῖσος πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν ἕναν τρόπο ζωῆς ἀνάρμοστο γιὰ Χριστιανούς, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι πλέον ὑποχρεωμένα νὰ μεγαλώσουν σὲ ἕνα περιβάλλον μὴ φυσικὸ καὶ διατρέχουν κίνδυνο ἀναπτύξεως σοβαρῶν ψυχολογικῶν κυρίως ἐπιπλοκῶν.
Τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα αὐτῶν τῶν παιδιῶν ποῖος τὰ ὑπολογίζει;
Ἐπιπροσθέτως, τίθεται ἀκόμη καὶ ἕνα ζήτημα Δημοκρατίας. Διότι οἱ πολιτικοὶ ὀφείλουν νὰ ἐκφράζουν τὴν βούληση τῶν πολιτῶν. Σήμερα βλέπουμε πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ ἐκλεγοῦν (συνήθως δημαγωγοῦντες), θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐξουσιοδοτημένοι ἐν λευκῷ νὰ νομοθετοῦν ὅ,τι αὐτοὶ θέλουν, ἀκόμη καὶ ἀντίθετα πρὸς τὴν βούληση τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς σοβαρῆς καὶ ὀρθοτομούσης ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας περιφρονοῦνται ἐν προκειμένῳ σκανδαλωδῶς τὰ πορίσματα.
Ἂς λάβουν αὐτὰ ὑπ᾽ ὄψιν τους ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πολῖτες, ὅταν θὰ κληθοῦν νὰ ἐμπιστευθοῦν ἐκ νέου τὴν ψῆφο τους.
Λυπούμεθα ἰδιαιτέρως, διότι ἐν ὀνόματι τῆς «προστασίας τῆς διαφορετικότητος» (κάθε ὁμάδος ἀνθρώπων μὲ ἰδιόμορφες κλίσεις καὶ τάσεις), καταβάλλεται προσπάθεια ὥστε νὰ ἐξαλειφθεῖ κάθε τὶ διαφορετικὸ καὶ νὰ καταργηθοῦν κάθε εἴδους σύνορα μεταξὺ κρατῶν (διεθνισμός), θρησκειῶν (οἰκουμενισμὸς) καὶ παραλλήλως νὰ ὑποβαθμισθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογενείας καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλου εἴδους καινοφανῆ ὑποκατάστατα.
Εὐχόμεθα εἴτε νὰ ἀνανήψουν οἱ νομοθετοῦντες, εἴτε νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἄλλους σώφρονες, λογικοὺς καὶ γνησίους πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναστρέψουν τὴν πτωτικὴ πορεία καὶ θὰ ἀνακαλέσουν τὶς ἄθεσμες θεσμοθεσίες. Αὐτὸ θὰ γίνει ἐφικτὸ ἂν ὁ λαὸς μετανοήσει καὶ ἐπανέλθει στὸν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. Ἂς εἶναι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση ἡ προσευχὴ καὶ ἡ προσπάθεια ὅλων μας, Κλήρου καὶ Πιστοῦ Λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὸν παρακμιακὸ βάλτο, στὸν ὁποῖον ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει περιέλθει, καὶ νὰ ἐπανεύρουμε τὴν ὁδὸ στὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 6/19-5-2018

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΥΠΟ ΔΑΙΜΟΝΩΝ (Ἃγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης

Αποτέλεσμα εικόνας για Άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης

Με ποια δύναμη αυτοί που πιστεύουν και κάνουν τα αντίθετα, πολλές φορές προφητεύουν και θαυματουργούν; 

Τα διάφορα σημεία και θαύματα και οι προφητείες πολλές φορές γίνονται και από ανάξιους, 

σύμφωνα με κάποια ανάγκη ή οικονομία, 

όπως συνέβη με τον Βαρλαάμ12 και την εγγαστρίμυθο13. 

Και αλλού, οι απόστολοι, 

όταν βρήκαν κάποιον άπιστο, «ο οποίος έδιωχνε δαιμόνια με το όνομα του Χριστού»14, και τον εμπόδισαν και το ανάφεραν στον Χρι­στό, 

ο Χριστός τους είπε «Μη τον εμποδίζετε, γιατί όποιος δεν είναι ενα­ντίον σας, είναι με το μέρος σας»15. 

Επομένως, 

όταν δης να γίνεται ένα θαύμα και από αιρετικούς και από άπιστους, 

να μην απορήσεις ούτε να μετακινηθείς από την ορθόδοξη πίστη. 

Γιατί πολλές φορές εκείνη που κάνει το θαύμα είναι η πίστη αυτού που προσέρχεται, 

και όχι η αξία εκείνου που το κάνει. 

Άλλωστε ο Ιωάννης, 

ο μεγαλύτερος από όλους όσους γεννήθηκαν από γυναίκες16, 

δεν φαίνεται να έχει κάνει θαύμα, 

ενώ ο Ιούδας οπωσδήποτε έκανε, αφού ήταν και αυτός ανάμεσα σ’ εκείνους που στάλθηκαν να αναστήσουν νεκρούς και να θεραπεύσουν λε­προύς17. 

Γι’ αυτό να μη θεωρήσεις σπουδαίο, εάν δεις κάποιον ανάξιο ή αιρετικόν να κάνει θαύμα.


Ούτε φυσικά πρέπει να κρίνουμε τον ορθόδο­ξο άνθρωπο από τα θαύματα και τις προφητείες, αν είναι άγιος ή όχι, αλλά από τη διαγωγή του. Γιατί πολλές φορές πολλοί όχι μόνο ορθόδο­ξοι αμαρτωλοί, αλλά και αιρετικοί και άπιστοι, έκαναν θαύματα και προφήτευσαν σε ειδικές περιπτώσεις, όπως ειπώθηκε, ύστερα από παρα­χώρηση του Κυρίου, όπως στην περίπτωση του Βαλαάμ και του Σαούλ και του Ναβουχοδονόσορα και του Καϊάφα, στους οποίους μπορούμε να βρούμε, ότι το άγιο Πνεύμα ενήργησε, αν και ήταν ανάξιοι και βέβη­λοι, για δικαιολογημένες αιτίες. Αφού λοιπόν, όπως αποδείχτηκε, και από αμαρτωλούς και άπι­στους γίνονται πολλές φορές θαύματα και προφητείες, κατ’ οικονομία, δεν πρέπει από τα γεγονότα αυτά, όπως είπα, να δοκιμάζουμε κάποιον, αν είναι άγιος, αλλά από τους καρπούς του, όπως λέγει ο Κύριος «Θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς τους»18. Τους καρπούς του αληθινού και πνευματικού ανθρώπου τις φανέρωσε ο Απόστολος, λέγο­ντας· «Ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοήθεια, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Εναντίον αυτών δεν υπάρχει νόμος»19. Εάν λοιπόν ο άνθρωπος έχει τις αρετές αυτές, είτε κάνει θαύματα, είτε δεν κάνει, είναι φανερό ότι ο άνθρωπος αυτός είναι άγιος και φίλος του Θεού. Γιατί στους αληθινούς φίλους του Θεού δεν υπάρχει χάρη χωρίς πνευματικό χάρισμα. Γιατί δέχεται ή λόγο σοφίας, ή λόγο γνώσης, ή πίστη, ή χάρισμα να θεραπεύει, ή κάποιο άλλο από αυτά που αναφέρει ο Απόστολος στα όσα λέγει περί των δωρεών του αγίου Πνεύματος20. 

Χωρίς τους καρπούς αυτούς, αυτός που κάνει θαύματα ή προφητεύει, είναι ένας από εκείνους που θα λένε την ημέρα εκείνη· «Κύριε, Κύριε, στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; Και θα ακούσει. Ομολογώ πως ποτέ δεν σε γνώρισα. Απομακρύνσου από εμένα, συ ο εργάτης της ανομίας»21. Και αυτά βέβαια ειπώθηκαν για τους ορθόδοξους Χριστιανούς που κάνουν θαύματα. Ο αιρετικός όμως που κάνει θαύματα ή προφητεύει, είναι φανερό ότι εμπαίζεται από τους δαίμονες, αν και νομίζει ότι από τον Θεό γίνο­νται τα θαύματά του. Οι δαίμονες φυσικά δεν γνωρίζουν εκ των προτέ- ρων τίποτε από αυτά που θα γίνουν ή είναι απόρρητα, αλλά μόνο ο Κύριος, ο οποίος τα γνωρίζει όλα πριν να γίνουν22, όπως λέγει μέσω του προφήτη· «Δεν υπάρχει κανείς που να προλέγει αυτά που θα γίνουν, εκτός από μένα»23. Οι δαίμονες λένε στους ανθρώπους αυτά που βλέπουν και ακούνε, ή φανερώνουν τα περισσότερα πράγματα υποθέτοντάς τα από κάποια σύμβολα. Φανερώνουν δηλαδή την παρουσία οδοιπόρων βλέποντάς τους να περπατούν στον δρόμο, και προηγούμενοι αυτών που πρόκειται να έρθουν, αναγγέλλουν την άφιξή τους. Επίσης κρυφακούο­ντας λόγια ανθρώπων που συζητούν ιδιαιτέρως με κάποιους, τα ανακοι­νώνουν σε όποιους θέλουν, και άλλα όμοια με αυτά, βλέποντας και ακούοντάς τα τα φανερώνουν στους ανθρώπους, και την ευφορία των καρπών της γης και την ακαρπία και τις κινήσεις των ανέμων και τις βροχές, και την εποχή των ραγδαίων βροχών και τις ξηρασίες και τις βαρυχειμωνιές και όλα τα παραπλήσια με αυτά τα προλέγουν, διαπιστώνοντάς τα από κάποια διακριτικά σημάδια, όπως και οι άνθρωποι. Αλλά και σκέψεις και αποφάσεις των ανθρώπων συμβαίνει να βλέπουν από κάποια σύμβολα στον άνθρωπο, ή από λόγια κάποιων. Και όχι μόνο αυτά βρίσκουν να πουν οι ακάθαρτοι δαίμονες, αλλά ακόμα και θανά­τους ανθρώπων. Γιατί υπάρχουν μερικά σημάδια που έχουν τοπο­θετηθεί από τη θεία Πρόνοια στο ανθρώπινο σώμα, ιδιαίτερα μάλιστα στο πρόσωπό του, και πριν από πολύ χρόνο, αλλά και πριν από λίγο, όπως λένε αυτοί που ασκούν την ιατρική επιστήμη με δεξιοτεχνία και ακρίβεια. Μερικοί μάλιστα βεβαιώνουν ότι οι πολύπειροι από τους Σαρακηνούς έχουν αυτή την ικανότητα της πρόγνωσης, οι οποίοι στον πόλεμο γνωρίζουν ολοκάθαρα εκείνον που πρόκειται να πεθάνει από κάποιο διακριτικό σημάδι.Έτσι λοιπόν και οι δαίμονες, σαν πιο διορα­τικοί από τα υλικά σώματα, προαναγγέλλουν τους θανάτους των ανθρώ­πων. Επειδή δηλαδή είναι πνεύματα λεπτά και ασώματα, ερευνούν και γνωρίζουν καλύτερα από κάθε ιατρική επιστήμη τις δυνάμεις των ανθρώπων και τις ενέργειες και τα πλεονάσματα και τις ελλείψεις της ζωτικής ύπαρξής τους μέσω του αίματος, και από αυτά με συλλογι­σμούς, όχι βέβαια ακριβείς, προσδιορίζουν τον θάνατο του ανθρώπου. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για τους μάντεις και τους εγγαστρίμυθους. Βλέποντας δηλαδή οι δαίμονες ποιος είναι ο κλέφτης και που βρί­σκονται τα κλοπιμαία, μπορούν να τα πουν. Όπως πολλές φορές, βλέπο­ντας τις πολλές βροχές που έγιναν στην Ινδική χώρα, προλέγουν σε κάποιον ότι στην Αίγυπτο θα ανέβει πολύ η στάθμη του Νείλου. Αν όμως τους ρωτήσει κάποιος πόσους πήχεις και δακτύλους θα έχει η άνο­δος της στάθμης του, δε μπορούν να απαντήσουν, και αποδεικνύονται ότι δεν γνωρίζουν τίποτε. Δίνουν επίσης την εντύπωση, ότι μέσω των ψευδοπροφητών ανθρώ­πων, που πιστεύουν σ’ αυτούς, κάνουν και θαύματα με αυτούς και θε­ραπείες σωματικών ασθενειών, για να εξαπατήσουν και αυτούς και άλλους, και παρουσιάζουν νεκρόν άνθρωπο να ανασταίνεται και το προαναγγέλλουν αυτό στους ζωντανούς με τη φαντασία. Διεισδύοντας δηλαδή ο δαίμονας στο νεκρό σώμα του ανθρώπου και κουνώντας το, παρουσιάζει τον νεκρό, ότι δήθεν ανασταίνεται με την ανώφελη προ­σευχή του απατεώνα ανθρώπου. Ακόμα και συζητά ο δαίμονας εκ μέρους του νεκρού με τον άνθρωπο που εξαπατάται από αυτόν γι΄’αυτά που θέλει και γι’ αυτά που ερωτάται από αυτόν, φανερώνοντάς του πράγματα που έγιναν και ειπώθηκαν κρυφά από ανθρώπους, επειδή τα γνωρίζει επακριβώς λόγω του ότι ήταν κρυφά παρών μέσα σ’ αυτόν που γινόταν αυτά από τους ανθρώπους εκείνους, και τα έβλεπε και τα άκουε. Αλλά ας μας γλυτώσει ο Θεός από αυτή την πλάνη των αιρετικών επισκόπων. Γνωρίσαμε μάλιστα και αιρετικόν επίσκοπο στην Κύζικο, την πόλη των οπαδών του Μακεδονίου, των Πνευματομάχων, ότι ένα δένδρο ελιάς το μετέφερε με μια δήθεν προσευχή από τον τόπο που ήταν σε άλλον τόπο, επειδή σκοτείνιαζε το παράθυρο του ασεβούς οίκου προσευχής τους. Και σε κάποιον άδικο δανειστή, που εξεβίαζε μια γυναίκα χήρα, εξαιτίας χρέους της που είχε κάνει ο άνδρας της, και απαιτούσε ποσόν όχι όσο ήταν το δάνειο, αλλά περισσότερο, όταν το πληροφορήθηκε αυτό ο αιρετικός επίσκοπος που προαναφέρθηκε, πριν ακόμα θαφτεί ο άνδρας της, αλλά ενώ ακόμα τον πήγαιναν για ταφή, σταμάτη­σε το νεκρικό κρεββάτι και έκανε δήθεν τον νεκρό να μιλήσει και να πει πόσο ήταν το χρέος που ώφειλε στον δανειστή του. Όταν αυτός ο αιρε­τικός πέθανε, ακόμα και στο μνήμα του έγιναν διάφορα φανταστικά πράγματα και θαύματα. Γι’ αυτό λοιπόν δεν πρέπει να παραδεχόμαστε ως άγιον κάθε θαυμα­τοποιό, αλλά να τον δοκιμάζουμε, σύμφωνα με εκείνον που λέγει «Να μη πιστεύετε σε κάθε πνεύμα, αλλά να δοκιμάζετε τα πνεύματα, αν είναι από τον θεό, γιατί παρουσιάστηκαν πολλοί ψευδοπροφήτες στον κόσμο»24. Και ο Απόστολος λέγει· «Οι άνθρωποι αυτοί είναι ψευδαπό­στολοι, εργάτες δόλιοι, που μεταμορφώνονται σε αποστόλους του Χρι­στού»25. Και δεν είναι να απορούμε γιατί «ο ίδιος ο Σατανάς μεταμορ­φώνεται σε άγγελο φωτεινό»26. Δεν είναι σπουδαίο λοιπόν, αν και οι υπηρέτες του μεταμορφώνονται σε υπηρέτες της δικαιοσύνης, των οποί­ων το τέλος θα είναι ανάλογο με τα έργα τους. Άλλωστε και ο Αντίχρι­στος όταν θα έρθει, κατά παραχώρηση του θεού, με τη συνεργασία των δαιμόνων θα κάνει πάρα πολλά σημεία και τέρατα ψεύτικα, προς απώλεια των απίστων και δοκιμασία των πιστών. Και τι το παράξενο αν, με τη βοήθεια του διαβόλου, θα κάνει φανταστικά θαύματα, τη στιγμή που έχουμε ήδη γνωρίσει και κάποιους άλλους μάγους και αγύρτες που έκα­ναν διάφορα θαύματα με την ενέργεια των δαιμόνων, μεταξύ των οποί­ων είναι ο Ίαννης και Ίαμβρης, οι οποίοι την εποχή του Μωυσή, μετα­βάλλοντας τις ράβδους τους σε φίδια και τα νερά σε αίμα, έβγαλαν πλήθος βατράχων από τα νερά, ώστε να γεμίσουν όλη την χώρα της Αίγυπτου27; Και ο Σίμων επίσης, ο μάγος την εποχή των αποστόλων, πόσα φανταστικά θαύματα έκανε; Έκανε πραγματικά αγάλματα να περπα­τούν και να πέφτουν στη φωτιά χωρίς να καίονται. Πετούσε στον αέρα και έκανε ψωμιά από πέτρες. Γινόταν φίδι και μεταμορφωνόταν και σε άλλα ζώα. Γινόταν με δύο πρόσωπα, μεταβαλλόταν σε χρυσάφι, άνοιγε κλειστές πόρτες, έσπαζε σιδερένια δεσμό, σε δείπνα παρουσίαζε τις μορ­φές διαφόρων ειδώλων, έκανε τα οικιακά σκεύη να έρχονται μόνα τους και να υπηρετούν χωρίς να φαίνονται αυτοί που τα μετέφεραν. Έκανε να προπορεύονται πριν από αυτόν πολλές σκιές, που έλεγε πως ήταν ψυχές των νεκρών. Πολλούς επίσης, που τον αποκαλούσαν αγύρτη, τους συμφιλίωσε μαζί του, και στη συνέχεια με την δικαιολογία ξεφαντώματος, θυσίασε βόδι και αφού τους παρέθεσε γεύμα, τους έκανε υποχείρι­ους διαφόρων ασθενειών και δαιμόνων. Όταν λοιπόν κάποτε τον κα­ταζητούσε ο βασιλιάς, φοβήθηκε και δραπέτευσε, δίνοντας το πρόσωπό του σε άλλον. Αλλά και οι μάγοι Ιουλιανός, Απολλώνιος και Απουλήϊος, κατά την εποχή του βασιλιά Δομετιανού έκαναν διάφορα φανταστικά πράγ­ματα, ένα από τα οποία σώζεται στις διηγήσεις των παλαιοτέρων ανδρών. Όταν κάποτε διαδόθηκε στη Ρώμη θανατηφόρα ασθένεια και όλοι πέθαιναν εδώ και εκεί, παρακινούνταν οι μάγοι αυτοί από τον βασιλιά και από τους προκρίτους του να βοηθήσουν την πόλη που κατα­στρεφόταν. Λέγει λοιπόν ο Απουλήιος «Εγώ την επιδημία που απλώθηκε στο ένα τρίτο της πόλης θα την σταματήσω σε δεκαπέντε μέρες». Έπειτα ο Απολλώνιος «Και εγώ θα σταματήσω, είπε, την επιδημία που διαδόθηκε στο άλλο ένα τρίτο σε δέκα μέρες». Απαντώντας και ο διαπρε­πέστερος από αυτούς και πιο κοντινός στον διάβολο, λόγω της ματαιοδοξίας του, Ιουλιανός, είπε «Μέσα σε δεκαπέντε μέρες η πόλη ολόκλη­ρη θα καταστραφεί, και δεν θα περιμένει τη δική μας βοήθεια. Για μένα λοιπόν το άλλο τρίτο της πόλης που μου ανήκει, θα παύσει από τώρα η καταστροφή της επιδημίας». Και πραγματικά σταμάτησε. Και όταν παρακλήθηκε από τον βασιλιά σταμάτησε και των άλλων δύο μερών την ταχύτητα διάδοσης της επιδημίας.



Σε μερικά μέρη μάλιστα τα τελετουργικά τεχνάσματα του Απολ­λώνιου μέχρι και τώρα κάνουν θαύματα, 

άλλα για να αποστρέψουν τε­τράποδα ζώα και πτηνά, που μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, 

άλλα πάλι για να συγκρατήσουν τα ρεύματα ποταμών που κυλούν άτα­κτα, 

και άλλα για να αποστρέψουν άλλα περιστατικά που προκαλούν φθορά και βλάβη στους ανθρώπους. 

Αυτά όμως δεν τα έκαναν οι δαίμο­νες μέσω αυτού μόνο όσο ήταν στη ζωή, αλλά και μετά τον θάνατό του, 

παραμένοντας στο μνήμα του, έκαναν κάποια θαύματα στο όνομά του, για να εξαπατήσουν αυτούς που εύκολα βλάπτονταν με αυτά από τον διάβολο. 

Τι θα μπορούσε όμως να πει κανείς για τα μαγικά έργα του Μανέθωνα, 

ο οποίος έγινε τόσο διάσημος στη μαγική απάτη, 

ώστε διαρ­κώς να περιγελά τον Απολλώνιο Τυανέα, 

ότι δήθεν δεν κατείχε την ακριβή εμπειρία της τέχνης. 

Γιατί έπρεπε και αυτός, λέγει, όπως και εγώ, να κάνει μόνο με λόγο του αυτά που ήθελε να κάνει, 

και να μη παραδίνει σε κάποιες τελετές αυτά που κάνει.

 Άγιος Αναστάσιος ο Σιναίτης Επίσκοπος Θεουπόλεως Αντιοχείας

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΖΩΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!



"Ἡ δουλεία τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν Πολιτείαν, ἡ ὑποταγὴ γενικώτερον τοῦ Πνεύματος εἰς τὸν κόσμον, κάνει νὰ ἀναστενάζῃ ὅλον τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Διότι ἐκ τῆς δουλείας αὐτῆς προῆλθον πλεῖστα ὅσα κακὰ ἐκ τῶν ὁποίων τὰ κεφαλαιωδέστερα εἶναι τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Πολιτείας ἀντικανονικὴ εἰσαγωγὴ τοῦ Γρηγοριανοῦ Ἡμερολογίου, ἡ ὁποία διέσπασε τὴν ἑνότητα τῆς ἐν Ἑλλάδι Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἐδημιούργησε σάλον τεράστιον, τοῦ ὁποίου τὰ κύματα κλυδωνίζουν τὸ σκάφος αὐτῆς.

2. Ἡ ὑπὸ τῶν Δικαστηρίων ἀθρόα ἔκδοσις διαζυγίων.

3. Ἡ χρῆσις τῆς βίας.
...Ἀρχιερεὺς ἐπὶ κεφαλῆς ἀποσπάσματος χωροφυλάκων διέλυσαν ἱερὰν σύναξιν πιστῶν, ἐκρήμνισε τὰ θεμέλια εὐκτηρίου οἴκου, καθ᾿ ἥν στιγμὴν εἰς ἀπόστασιν ὁλίγων βημάτων, ἄλλοι ἔκτιζον ἀνενοχλήτως νέον οἴκον Ἀφροδίτης... 
Θύματα τῆς βίας ταύτης εἶναι οἱ ὁπαδοὶ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ οἱ ὁποῖοι ἐδιώχθησαν καὶ ἐκοιμήθησαν ἐν κρατητηρίοις διὰ τὴν ἐμμονήν των εἰς τὰ πάτρια, καὶ πρὸς τοὺς ὁποίους ἐκφράζομεν διὰ τοὺ παρόντος ὅλην τὴν συμπάθειάν μας, διὰ τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς διωγμοὺς τῶν ἀρχιερέων τοῦ 20ου αἰῶνος...

4. Ἡ μεταβολὴ τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ εἰς οἴκον ἐμπορίου.
Διὰ νόμων καὶ διαταγμάτων καθωρίσθησαν τιμολόγια τῶν διαφόρων ἱεροτελεστιῶν... Ἀδελφοὶ κάτω τὰ τιμολόγια. Δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία παντοπωλεῖον τοῦ ὁποίου οἱ σάκκοι τῶν ὀσπρίων φέρουν πινακίδας τιμῶν.

5. Ἡ καταπάτησις κανόνων τῆς Ἐκκλησίας διὰ τῶν ὁποίων ἀπαγορεύεται ἐπὶ ποινῇ καθαιρέσεως ἡ ἀνάμιξις, ὁ συμφυρμὸς τῶν κληρικῶν μετὰ τῶν κομμάτων καὶ ἡ ἀνάληψις άξιωμάτων πολιτικῆς καθαρῶς σημασίας.

6. Ἡ ἔλλειψις ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης ἡ ὁποία χαρακτηρίζει ὅλας τὰς πράξεις τῆς διοικούσης ἐκκλησίας
Ἐμελετήσατε ποτὲ τοὺς σχετικοὺς νόμους περὶ ἀπονομῆς δικαιοσύνης οἱ ὁποίοι φέρουν τὴν ὑπογραφὴν ὑπουργῶν τῆς δημοκρατικῆς μας χώρας; Ἀποτελοῦν οἱ νόμοι αὐτοὶ αἶσχος διὰ τὴν δικαιοσύνην τῆς πατρίδος μας. Ὑπὸ τὴν ὑφήλιον δὲν ὑπάρχουν παρόμοιοι νόμοι. Ὁ ἀρχιερεὺς εἶναι ἐν ταὐτῷ ὁ μηνυτὴς καὶ δικαστής, ὁ πρόεδρος παρακαλῶ εἰκονικοῦ δικαστηρίου διὰ τοῦ ὁποίου ἀθῶοι ἱερεῖς ἀντιταχθέντες εἰς τὰς θελήσεις τῶν ἀρχιερέων έξωντώθησαν καὶ ἀπέθανον μὲ τὴν πικρίαν, ὅτι δικαιοσύνην ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ δὲν ὑπάρχει. Ἀντιπρόσωπος μητροπολίτου εἰς ἐπιτροπὴν λαοῦ διαμαρτυρομένην διὰ τὸν σφαγιασμὸν δικαίων ἱερέων ἀπήντησε "δὲν τὸ γνωρίζετε; ὁ ἐπίσκοπος εἰς τὴν ἐπαρχίαν του εἶναι Τσάρος". Ἀρχιγραμματεὺς δὲ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἰς διαμαρτυρίαν κληρικοῦ ἀπήντησε "δυστυχισμένε δὲν κατάλαβες ὅτι εἰς διαφορὰν ἐπισκόπου καὶ πρεσβυτέρου, πάντοτε ἡττημένος θὰ εἶναι ὁ πρεσβύτερος;"... 
Λαὲ ἐξεγέρθητι καὶ θραῦσε τὰ εἴδωλα ταῦτα, διὰ νὰ φανῇ ἡ γνησία εἰκὼν τοῦ Ἀρχιερέως Χριστοῦ.
     
7. Ἡ Μασονία.
Αὐτὴ ὀργιάζει ἐν τῷ ἔθνει ἡμῶν, ἡ δὲ Ἐκκλησία δούλη τῆς Πολιτείας φοβουμένη διὰ διαφόρους λόγους τοὺς ἰσχυροὺς τῆς ἡμέρας δὲν προβαίνει εἰς ἀπαγόρευσιν τῶν κηδειῶν καὶ μνημοσύνων αὐτῶν, οὐδὲ ἄλλως συμφέρει εἰς ἀρχιερεῖς ἡ τοιαύτη ἀπαγόρευσις δεδομένου ὅτι Μητροπολίτης Βορείου Ἑλλάδος κατὰ τὴν πενηντακονταετῆ του περίπου ἀρχιερατείαν ἐκήδευσε ἑκατοντάδας μασόνων καὶ ἐτέλεσα τὰ ἱερὰ αὐτῶν μνημόσυνα, εἰσπράξας οὐκ ὀλίγον ἀργύριον καὶ χρυσίον. Ταλαίπωρος Ἐκκλησία! Οἱ ἀρχιερεῖς σου εἶναι ἔτοιμοι νὰ κηδεύσουν καὶ τὸν Βεελζεβοὺλ ἀκόμη ἀρκεῖ νὰ καταβληθῇ αὐτοῖς τὸ τίμημα.

8. Ὁ θησαυρισμὸς τῶν ἀρχιερέων.

***

...Ἐὰν οἱ Ἱεράρχες μας, δὲν σφυγμομετρήσουν τοὺς παλμοὺς τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος καὶ δὲν προβοῦν εἰς ἐκκαθάρισιν τοῦ Οἴκου τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἐπληρώθη βδελυγμάτων, ἔ, τότε θὰ μείνουν μόνον μὲ τὰς ἀρχιερατικάς των ράβδους περιστοιχιζόμενοι ἀπὸ μίαν κλῖκα συμφεροντολόγων ἀνθρώπων, ἐχόντων ἴδια τέλη νὰ προσκυνοῦν τὰ εἴδωλά των. Ὁ εὐσεβὴς λαός μας δὲν εἶναι δυνατὸν ἐπ᾿ ἄπειρον νὰ τοὺς ἀνέχεται καὶ νὰ εἶναι συμμέτοχος τῶν ἀδικιῶν, τῶν αὐτοφόρων καταπατήσεων θεμελιωδῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου, ἀλλὰ πλήρης ἱερᾶς ἀγανακτήσεως θὰ τοὺς ἐγκαταλείψῃ, καὶ ἄλλοι μὲν θὰ διαρρεύσουν πρὸς παρατάξεις θρησκευτικῶν ὀργανώσεων, αἱ ὁποίαι καὶ αὐταὶ εἶναι ὠργανωμέναι Ἐκκλησίαι, ἰσχυρὰ φρούρια ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ κλονίσῃ ἡ αὐθαιρεσία τῶν ἀρχιερέων, ἄλλοι δὲ θὰ καταφύγουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν οἱ ὁποίοι ἐπὶ τρεῖς περίπου δεκαετηρίδας ἐν μέσῳ διωγμῶν κρατοῦν ὑψηλὰ τὰ λάβαρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ φέρνουν τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ ἐν μέσῳ γενεᾶς ἀπίστου καὶ διεστραμμένης, καὶ ἄλλοι τέλος κατασκανδαλισθέντες θὰ γίνουν θύματα, εὔκολος λεία ἀγρίας ἀντιθρησκευτικῆς προπαγάνδας λυμαινομένης τὸν τόπον ἡμῶν. Κατόπιν τούτων οὐδεὶς κληρικὸς σεβόμενος τὸν ἑαυτόν του, μνήμων τοῦ ἱεροῦ ὅρκου θὰ δύναται νὰ ἐξακολουθήσῃ μνημονεύων τὰ ὀνόματα ἀρχιερέων οἱ ὁποίοι δὲν διοικοῦν τὴν Ἐκκλησίαν βάσει τοῦ Εὐαγγελίου ἀλλὰ βάσει νόμων ἀντιευαγγελικῶν τοὺς ὁποίους ἐθέσπισε ἡ Μασονία πρὸς ἐξευτελισμὸν τῆς Ἐκκλησίας...
Ναὶ ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ τὸ ταχύτερον διὰ νὰ τακτοποιήσῃς τὸ χάος, νὰ εὐπρεπίσῃς τὴν Ἐκκλησίαν Σου ἣν περιποιήσω τῷ τιμίῳ Σου αἵματι"
(Αποσπάσματα από το κείμενο του τότε Αρχιμανδρίτου Αυγουστίνου Καντιώτου "Ζητούμεν ελευθέραν και ζώσαν Εκκλησίαν", το οποίο δημοσιεύθηκε στο φυλλάδιο "Χριστιανική Σπίθα", αρ. 102, Ιανουάριος 1950)

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΗΣ Π. ΦΑΛΗΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΤΟΥ ΟΜΩΝΥΜΟΥ ΔΗΜΟΥ



Π. Φάληρο, 28/12/017

Αξιότιμε κύριε Χατζηδάκη,
Ως εφημέριος του Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Παλαιού Φαλήρου, σάς γράφω αυτήν την επιστολή, σχετικά με το άγαλμα «PHYLAX»  που τοποθετήθηκε στον δήμο Παλαιού Φαλήρου. Πρόκειται για ένα θέμα μείζονος σημασίας, που έχει απασχολήσει πολύ τη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες, καθώς και το ποίμνιο του οποίου ηγούμαι.
Δεν θα αναφερθώ στην αισθητική του συγκεκριμένου έργου τέχνης, η οποία μπορεί να είναι και αμφιλεγόμενη. Θα αναφερθώ, όμως, στο πνεύμα που αποπνέει το συγκεκριμένο άγαλμα σε κάθε περαστικό που το αντικρύζει. Πρόκειται για ένα άγαλμα το οποίο θίγει το ορθόδοξο φρόνημα και προσβάλλει τη χριστιανική πίστη. Γνωρίζουμε όλοι ότι ένα άγαλμα τοποθετείται σε έναν δημόσιο χώρο προκειμένου να τιμήσει ένα πρόσωπο για την προσφορά του ή να εμπνεύσει ένα ιδεώδες στους πολίτες. Το συγκεκριμένο άγαλμα, κύριε Δήμαρχε, ποιο πρόσωπο τιμά για την προσφορά του; Αυτό που απεικονίζει είναι ένας δαίμονας, ανεξάρτητα από το παραπλανητικό όνομα «PHYLAX»  (φύλακας, δηλαδή) που ο γλύπτης του έδωσε. Είναι ένας δαίμονας, στρατιώτης του σατανά, που όχι μόνο δεν πρέπει να τιμάται αλλά πρέπει να χλευάζεται και να περιφρονείται, ως πλάσμα βλάσφημο προς τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό. Κι από την άλλη πλευρά, ποιο ιδεώδες προσπαθεί να εμπνεύσει στους πολίτες; Τον εγωισμό ή τον φθόνο που εμφωλεύει σε κάθε όργανο του σατανά;
Αναφέρατε σε συνέντευξή σας ότι  και στην αρχαιότητα οι κάτοικοι των ελληνικών πόλεων συνήθιζαν να στήνουν αγάλματα-φύλακες των πόλεών τους. Ξεχνάτε, όμως, ότι στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν γνωστός ο αληθινός Θεός. Από την έλευση του Ιησού Χριστού και μετά, ο αληθινός Θεός και οι δικοί Του στρατιώτες είναι αυτοί που πραγματικά μπορούν να προστατεύσουν μία πόλη. Και οι δικοί Του στρατιώτες σε καμία περίπτωση δεν είναι νυχτεριδόμορφα τέρατα, σαν αυτό που εσείς τοποθετήσατε στο Παλαιό Φάληρο. Αυτά τα τέρατα μόνο από σατανολάτρες αναγνωρίζονται, προσκυνούνται, και λατρεύονται. Άλλωστε, κύριε Δήμαρχε, από πότε η ποιότητα και η έννοια ενός δημιουργήματος είναι συνάρτηση του χρονικού πλαισίου στο οποίο συνηθιζόταν να υπάρχει; Οτιδήποτε ανήκει στην αρχαιότητα είναι και αποδεκτό; Το μόνο κριτήριο ποιότητας που έχετε είναι η παλαιότητα; Αναφέρετε, ακόμη, το βιογραφικό του καλλιτέχνη που το δημιούργησε. Και  σάς ξαναρωτώ: το βιογραφικό ενός καλλιτέχνη είναι το εχέγγυο για την ποιότητα των δημιουργημάτων του; Το γεγονός ότι έχουν φιλοξενηθεί έργα του σε αξιόλογες εκθέσεις ανά τον κόσμο δεν αναιρεί το αντίχριστο μήνυμα που το έργο του «PHYLAX» φέρει. Άλλωστε, όπως κι εσείς θα έχετε παρατηρήσει, όλες οι αντιδράσεις γι΄ αυτό το έργο δεν σχετίζονται με την καλλιτεχνική του διάσταση αλλά με την πνευματική.
Δεν γνωρίζω πόσο κόστισε η δημιουργία και η τοποθέτηση αυτού του αγάλματος. Γνωρίζω, όμως, ότι το πνευματικό κόστος που αναλαμβάνετε απέναντι στον Θεό και τη συνείδηση του απλού πολίτη είναι μεγάλο. Η χώρα μας, είναι μια χώρα ελληνορθόδοξη, χριστοκεντρική. Τέτοια δημιουργήματα σε δημόσιους χώρους προκαλούν αντιδράσεις στους πολίτες, όπως, άλλωστε, θα έχετε πληροφορηθεί από έγκριτες ιστοσελίδες του διαδικτύου και του τύπου γενικότερα. Και οι αντιδράσεις από το λόγια φτάνουν στην πράξη. Όταν, λοιπόν, οι κάτοικοι έρχονται αντιμέτωποι με τον δήμαρχο στον οποίο εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους στις εκλογές, αντιλαμβάνεστε ότι πέρα από το πνευματικό, επωμίζεστε κι ένα πολιτικό κόστος.
Κύριε Δήμαρχε, με την παρούσα επιστολή  κρούω τον κώδωνα του κινδύνου για εσάς και τους συνεργάτες σας οι οποίοι συνέβαλαν σε όλο αυτό το εγχείρημα. Η τοποθέτηση του «καλλιτεχνικού» αυτού έργου σας καθιστά συμμέτοχο στη βλασφημία και συνένοχο με τον σατανά. Κατεδαφίστε το. Και τότε θα έχετε στο πλευρό σας τον Τριαδικό Θεό αλλά και κάθε πολίτη με ορθόδοξη συνείδηση και πίστη. Και, πιστέψτε με, είμαστε πολλοί.
Με εκτίμηση,
ο εφημέριος  του Ι.Ν. Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Π. Φαλήρου

π. Πατάπιος Αργυρός


Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ: Φοβάσαι να υπερασπιστείς το πιστεύω σου;

ΝΕ.Ο.Σ - Γ.Ο.Χ.

Ὁμιλία στὴν Η΄ Πανελλήνια Συνάντηση τοῦ Νε.Ο.Σ.
Πολιτιστικὸ Κέντρο «Καμίνι», Γαλάτσι, 22-10/4-11-2017

pKallinikos
Ἱερομ. π. Καλλινίκου Ηλιοπούλου

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομε, Πρόεδρε της Συνοδικής Επιτροπής Νεότητος,

Θεοφιλέστατε Επίσκοπε Γαρδικίου κ. Κλήμεντα, Πρόεδρε της Συντονιστικής Επιτροπής του Νεανικού Ορθοδόξου Συνδέσμου της Εκκλησίας μας,

Σεβαστοί Πατέρες,
Προσφιλείς και αγαπητοί μας νέοι και νέες, πιστά τέκνα της Μαρτυρικής μας Εκκλησίας·
Ο Θρησκευτικός εκφοβισμός, με την ορθή ελληνική απόδοση, ή και bullying με τον διεθνή όρο, είναι το θέμα της φετινής Πανελλήνιας Συνάξεως του Νεανικού Ορθοδόξου Συνδέσμου της Εκκλησίας μας. Ένα θέμα το οποίο απασχολεί σήμερα πολύ την Εκπαίδευση, την Ιατρική, αλλά και την κοινωνία ευρύτερα, και ιδιαίτερα τον σύγχρονο νέο, ο οποίος πολλές φορές χλευάζεται, εμπαίζεται και γίνεται αντικείμενο εκφοβισμού, όταν θέλει και προσπαθεί στη ζωή του να υπερασπίζεται την πίστη του, την αλήθεια, τον χριστιανικό τρόπο ζωής και το γνήσιο εκκλησιαστικό βίωμα, μέσα στην σύγχρονη λαίλαπα και στο αντιχριστιανικό πνεύμα της κοινωνίας που ζούμε· ο Χριστιανός νέος, ο οποίος όχι μόνο σημειώνει με βαθειά πίστη το σημείo του Τιμίου Σταυρού επάνω του, δηλαδή  κάνει απλά το Σταυρό του, αλλά και σηκώνει συνειδητά και εθελούσια τον δικό του Σταυρό· ο νέος ο οποίος ακούει και δέχεται την πρόσκληση του Κυρίου: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν Σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι», μέσα στο αντισταυρικό πνεύμα της σύγχρονης κοινωνίας της αμφισβήτησης και του αθεϊσμού.
 
Πριν εισέλθουμε συγκεκριμένα στην έννοια του θρησκευτικού εκφοβισμού, την οποία συν Θεώ θα αναπτύξουμε, θα αναφερθούμε σύντομα στην γενική έννοια του εκφοβισμού, του bullying.

Ο εκφοβισμός είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες παγκοσμίως. Ορίζεται ως η πρόκληση φόβου και η χρήση βίας μεταξύ συνήθως συμμαθητών ή συμφοιτητών, αλλά και εν γένει συνομιλήκων παιδιών και νέων, με σκοπό να προκληθεί πόνος, αναστάτωση. Σκοπός της άσκησης εκφοβισμού είναι η επιβολή και η πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου στό άτομο (ή στην ομάδα ατόμων) που τον υφίσταται.

Ο εκφοβισμός έχει διάφορες μορφές· εμφανίζεται είτε με  την μορφή του λεκτικού εκφοβισμού, δηλαδή κοροϊδίες, διακρίσεις, ειρωνείες, σεξουαλικά σχόλια κτλ., είτε με την μορφή του κοινωνικού εκφοβισμού, δηλαδή διάδοση φημών, συκοφαντιών, απομόνωση από το σύνολο και την ομάδα, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων κτλ., είτε και με την μορφή σωματικού εκφοβισμού που είναι και ο χειρότερος, δηλαδή χτυπήματα, κλωτσιές, σπρωξίματα και εν γένει άσκηση σωματικής βίας· ακόμη, υφίσταται και με την μορφή του ηλεκτρονικού εκφοβισμού, δηλαδή τον εκβιασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην ηλεκτρονική αλληλογραφία με απειλητικά και υβριστικά μηνύματα.

Οι μορφές αυτές βίας και εκφοβισμού μπορούν επίσης να κατηγοριοποιηθούν σε ενδοσχολικές, εξωσχολικές, ενδο-οικογενειακές, πολιτικές, διαφυλικές, διαφυλετικές, σωματικές, λεκτικές και μη λεκτικές, και εκδηλώνονται -όπως είπαμε- με σωματικές συγκρούσεις, απειλές, πειράγματα, διάφορα απρεπή παρατσούκλια, διάδοση συκοφαντικών φημών, απολεισμό από το κοινωνικό περιβάλλον, κλοπές, βανδαλισμούς, σκόπιμη σεξουαλική παρενόχληση και ηλεκτρονικό εκφοβισμό.

Όσον αφορά το ποσοστό εκδήλωσης του φαινομένου, θα εκπλαγούμε! Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης της Εταιρείας ψυχοκοινωνικής υγείας του Παιδιού και του Εφήβου, σε συνεργασία με την Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το 25 % των μαθητών έχει αποτελέσει αντικείμενο εκφοβισμού, συνήθως εντός του σχολικού περιβάλλοντος, με συχνότητα δύο ως τρεις φορές το μήνα. Δεν πρόκειται όμως για μία απλή διαμάχη μεταξύ συμμαθητών που χρειάζεται επίλυση, αλλά αν προσεγγίσουμε το θέμα υπό το πρίσμα της Ψυχολογίας θα δούμε τελικά, ότι πρόκειται για διαφορά ισχύος ανάμεσα σ΄αυτούς που ασκούν τον εκφοβισμό και σ΄αυτούς που τον υφίστανται. Η δύναμη και η υπεροχή υπάρχει στον δράστη, ο οποίος δείχνει απέχθεια και περιφρόνηση και πιστεύει ότι κάνει επίδειξη ισχύος, όπως λέμε απλά, και νομίζει ότι έτσι γίνεται πιο σημαντικός.

Και αν θέλετε, ας αναφερθούμε στους λόγους και τις αιτίες του σχολικού κυρίως εκφοβισμού. Είναι ουκ ολίγοι: ελλειπής καλλιέργεια και μόρφωση, βίαιη στάση των γονιών προς τα παιδιά, επιρροή των μέσων μαζικής ενημέρωσης  με ακατάλληλες ταινίες βίας από τηλεόραση και διαδίκτυο, αδυναμία αληθινής επικοινωνίας, ανεπάρκεια κοινωνικού περιβάλλοντος, καταπιεστικό και άδικο σχολείο, ρατσισμός, προβλήματα εφηβείας και σωβινισμός. Υπάρχουν όμως και βαθύτεροι λόγοι και αιτίες, όπως π.χ όταν ένα παιδί ή νέος έχει υποστεί εκφοβισμό, τότε προσπαθεί σε μεγαλύτερη ηλικία να προκαλέσει κι ο ίδιος αυτό,εκφοβίζοντας τους άλλους για να εκτονώσει το θυμό του, να φύγει από την αφάνεια και να γίνει πιο δημοφιλής και τέλος να προσπαθήσει να ενταχθεί σε κάποια ομάδα του κοινωνικού συνόλου.

Ο εκφοβισμός, όπως είδαμε παραπάνω,παρατηρείται κυρίως μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Πολλά και αυξανόμενα είναι τα παραδείγματα των παιδιών που παραπονιούνται στους γονείς τους ότι είναι θύματα εκφοβισμού, όχι μόνο σωματικού, δηλαδή άσκηση βίας με ξυλοδαρμό, αλλά κυρίως λεκτικού και ηλεκτρονικού, που είναι και οι χειρότερες μορφές τα τελευταία έτη και αυξάνονται ραγδαία. Να αναλογισθούμε μάλιστα, ότι ορίστηκε και μία ημέρα μέσα στο χρόνο, η 6η Μαρτίου, ως Παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού. Συχνά τα παιδιά που βιώνουν το bullying ζητούν απεγνωσμένα και άμεσα  από τους γονείς να αλλάξουν σχολείο.

Ο εκφοβισμός παρατηρείται συνήθως μεταξύ δύο προσώπων ή και περισσοτέρων. Το θύμα είναι το πρόσωπο που δέχεται τον εκφοβισμό και είναι ένας, ο θύτης ή ο δράστης είναι αυτός που κάνει τον εκφοβισμό και συνήθως είναι ένας, αλλά μπορεί και περισσότεροι. Υπάρχουν όμως και τα παιδιά παρατηρητές, αυτοί οι οποίοι δεν εκφοβίζουν, αλλά συμμετέχουν με την άκριτη και αμέτοχη στάση τους σε αυτό το έγκλημα, που απειλεί σήμερα τόσο την κοινωνία.

Ας δούμε όμως τα κύρια χαρακτηριστικά και κυρίως το σωματικό και ψυχολογικό προφίλ του δράστη του εκφοβισμού, του θύτη. Συνήθως είναι άτομο γεροδεμένο, με καλή και αυξημένη σωματική διάπλαση, προέρχεται από οικογένεια διαλυμένη ή με πολλά προβλήματα και δυσκολίες, δεν έχει επίβλεψη και έλεγχο από τους γονείς στην καθημερινότητά του. Πρόκειται επίσης γενικά για άτομα που έχουν χαμηλή αυτοκεκτίμηση, μη αναγνωρίζοντας τα θετικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους και τέλος δεν έχουν καλή κοινωνική συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να κάνουν ομάδες και φατρίες μεταξύ τους παραμελώντας τα υπόλοιπα παιδιά. Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που συνιστούν το προφίλ του δράστη.

Κι όσον αφορά το πρόσωπο και την ψυχολογική σύνθεση του θύματος, που δέχεται επιθετικές συμπεριφορές και γίνεται αντικείμενο εκφοβισμού, είναι πολλές οι αιτίες που το οδηγούν σε αυτό το αδιέξοδο. Κυρίως είναι άτομα μικροκαμωμένα και παθητικά, που ίσως έχουν κάποια «κακή» εξωτερική εμφάνιση, κάποια μειονεξία ή και αναπηρία, είναι χαμηλών τόνων, έχουν συνήθως χαμηλή αυτοεκτίμηση και δεν υπερασπίζονται τον εαυτό τους, δεν αντιδρούν στον εκφοβισμό του δράστη, αλλά υπομένουν σιωπηλά χωρίς ουσιαστική αντίσταση· τα περισσότερα θύματα ανήκουν συνήθως σε κάποιες μειονότητες είτε θρησκευτικές, είτε εθνικές, είτε πολιτικές, είτε κοινωνικές.

Οι συνέπειες είναι ολέθριες στα παιδιά που δέχονται τον εκφοβισμό, τα θύματα: άγχος, κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας, έλλειψη σωματικής και ψυχικής υγείας (πονοκέφαλοι, ημικρανίες κτλ.), μείωση της σχολικής απόδοσης στα μαθήματα, βία, εθισμός σε κακές συνήθειες, όπως π.χ αλκοολισμός και ναρκωτικά. Τα παιδιά αυτά χάνουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και σε κάθε συνάνθρωπο, κλείνονται στον εαυτό τους ζώντας στην απομόνωση και στη σιωπή, καταδικάζοντας την εξέλιξή τους  και τέλος εκφράζουν την ανησυχία τους ή τη δυσαρέσκειά τους για διάφορα σωματικά ενοχλήματα, τα οποία συμβαίνουν στο περιβάλλον τους ή και ευρύτερα, φοβούμενα και τα ίδια για τη σωματική τους ακεραιότητα.
 
Πότε θα πρέπει οι γονείς να αρχίσουν να ανησυχούν; Κάνω αυτή την ερώτηση και απαντώ, διότι ανάμεσα μας, στα μέλη δηλαδή του Νεανικού Ορθοδόξου Συνδέσμου, έχουμε και πολλούς νέους γονείς· όταν βεβαίως δούν κάποια από τα συμπτώματα στα παιδιά τους, αν και η πρόληψη για αποφυγή τέτοιων φαινομένων μέσα από τη σωστή καθοδήγηση και στήριξη στο οικογενειακό περιβάλλον, πρέπει να αρχίσει πολύ νωρίτερα, θα τολμούσα να πώ όταν το παιδί ξεκινάει να κάνει τα πρώτα του βήματα έξω από την οικογένεια, δηλαδή στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στις διάφορες δραστηριότητες κτλ. Για παράδειγμα, όταν βλέπουν το παιδί τους να πηγαίνει με προθυμία στο σχολείο, αλλά να επιστρέφει φοβισμένο, όταν βλέπουν το παιδί να αρχίζει να απομονώνεται στον εαυτό του, να σιωπά και γενικά να μη συμμετέχει σε δραστηριότητες με φίλους· όταν το παιδί ζητάει από τους γονείς να το συνοδεύουν στο σχολείο, όταν βλέπουν στο σώμα του ανεξήγητα σημάδια ή χτυπήματα, όταν αρχίσει να πέφτει η σχολική απόδοση και γενικά όταν βλέπουν το παιδί τους να αλλάζει συμπεριφορά και να φοβάται να μιλήσει γι’ αυτό που του συμβαίνει, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι υφίσταται κάποιας μορφής εκφοβισμό. Τα παιδιά που δέχονται τον εκφοβισμό χρειάζονται πνευματική και ψυχική υποστήριξη μέσα από την οικογένεια, την Εκκλησία και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον.

Περισσότερο όμως έχουν ανάγκη οι δράστες, αυτοί οι οποίοι ασκούν τον εκφοβισμό, οι οποίοι χρειάζονται πραγματικά βοήθεια από κάποιον ειδικό, ακόμη και υπεύθυνο ψυχικής υγείας, διαφορετικά άν δεν διορθωθούν έγκαιρα θα έχουν πλέον μετά την ενηλικίωσή τους προβλήματα με το νόμο. Κι όσοι συνεχίζουν αυτή την συμπεριφορά ως μεγαλύτεροι-ενήλικες, εμφανίζουν κι άλλες διαταραχές αντικοινωνικής συμπεριφοράς, αλκοολισμό, ναρκωτικά, ψυχολογικές και ψυχιατρικές διαταραχές κτλ. Έρευνες αναφέρουν ότι το 60%  των ατόμων μέχρι την ηλικία των 24 ετών, που ασκούσαν εκφοβισμό στην παιδική ηλικία, έχουν τουλάχιστον μία ποινική καταδίκη.

Η συνδρομή της Εκκλησίας και ιδιαιτέρως του Πνευματικού Πατρός, ως του πραγματικού ψυχοθεραπευτή, είναι αναντικατάστατη και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις.Το θέμα της πνευματικής αγωγής και στηρίξεως δραστών και θυμάτων είναι πολύ σοβαρό γι΄αυτό και χρειάζεται από πολύ νωρίς, από την νηπιακή για να μην πώ από την βρεφική ηλικία η πνευματική ανατροφή των παιδιών «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφεσ. 6,4) όπως αναφέρει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, έτσι ώστε όταν τα παιδιά εισέλθουν στην δύσκολη ηλικία της εφηβείας, να μην επηρεαστούν από τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, είτε να γίνουν θύματα, είτε δράστες. Αλλά ακόμα κι αν επηρεαστούν από τον εκφοβισμό και τις συνέπειές του, η πνευματική και ψυχική στήριξη του Πνευματικού, ο οποίος πέρα από τις θεολογικές και κοινωνικές γνώσεις θα έχει και τον θείο φωτισμο, θα τα οδηγήσει έξω από αυτόν τον λαβύρινθο του εκφοβισμού.

Το γεγονός ότι το 2012, δηλαδή πριν πέντε χρόνια, ιδρύθηκε το Εθνικό Παρατηρητήριο κατά της Βίας, το γεγονός ότι στην Λεωφόρο Μεσογείων λειτουργεί τηλεφωνικό κέντρο κατά της βίας, που μπορούν να απευθύνονται μαθητές για να καταγγείλουν περιστατικά ενδοσχολικής ή και ενδο-οικογενειακής βίας, το γεγονός ότι τα θέματα του σχολικού εκφοβισμού εντάχθηκαν στο πρόγραμμα του «Κοινωνικού Σχολείου», που εφαρμόζεται πανελλαδικά  και τέλος το γεγονός ότι το Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας κάνει επισκέψεις σε σχολεία της χώρας, όπου παρουσιάζονται προγράμματα κατά της ενδοσχολικής βίας, δείχνουν ότι σήμερα ο εκφοβισμός στην Ελλάδα και κυρίως ο ενδοσχολικός, αυξάνεται ραγδαία. Σύμφωνα με τελευταία έρευνα για την παιδική και νεανική βία που διεξήχθη μέσω τηλεφωνικών συνεντεύξεων, και συγκεκριμένα από 12.319 τηλεφωνήματα στην Αττική σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1006 γονεών με παιδιά ηλικίας 10-17 ετών, το ποσοστό όπου το σχολείο θεωρείται τόπος εμπειριών βίας αποδείχθηκε ότι ανέρχεται στο 58% των ερωτηθέντων.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Εθνική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής είχε αποφανθεί ότι στο μέλλον οι νέοι θα έρθουν αντιμέτωποι πέρα από τις διάφορες μάστιγες των ναρκωτικών, του αλκοολισμού, του πανσεξουαλισμού κτλ., με ένα σοβαρότατο πρόβλημα, το bullying. Στην Ευρώπη, και σε επίπεδο κρατών και σε συλλογικό επίπεδο, καταβάλλονται προσπάθειες για την αντιμετώπιση του επικινδύνου αυτού φαινομένου, με έμφαση στην προστασία των νέων από κάθε μορφή βίας και την εξασφάλιση υψηλού επιπέδου προστασία της υγείας, της ευημερίας και της κοινωνικής συνοχής, με ανάληψη δράσεων που περιλαμβάνουν λήψη προληπτικών μέτρων, αλλά και στήριξη των θυμάτων και των ομάδων υψηλού κινδύνου.

Τελειώνοντας το πρώτο μέρος της παρούσης εισηγήσεως, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ και σε ορισμένα παραδείγματα των θυμάτων του εκφοβισμού και κυρίως του ενδοσχολικού. Αλησμόνητος θα παραμείνει ο 11χρονος Άλεξ από τη Βέροια, όπου κυριολεκτικά όλη η Ελλάδα πάγωσε πριν έντεκα χρόνια, το 2006, όταν ξεδιπλώθηκε η υπόθεση: μία ομάδα παιδιών που τον πείραζαν, τον κορόϊδευαν και τον απειλούσαν, την ημέρα της εξαφάνισής του τον χτύπησαν, τον έσπρωξαν και τελικά τον σκότωσαν.Αλλά κι ο Βαγγέλης Γιακουμάκης, ο οποίος το 2015, πριν δύο χρόνια, οδηγήθηκε στην αυτοκτονία λόγω του εκφοβισμού και των βασανιστηρίων που υπέστη, όπως προέκυψε από τις έρευνες της Αστυνομίας, από τους συμφοιτητές του μέσα στη Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων. Επίσης το περιστατικό του ίδιου έτους 2015 στο χωριό Πλαγιάς στο Πλωμάρι της Λέσβου, όπου μαθητές της Στ΄ Δημοτικού υποχρέωσαν μαθητή εννέα χρονών να κρεμαστεί στην μπασκέτα του Σχολείου, με αποτέλεσμα να πέσει και να καταλήξει με κατάγματα στα χέρια του.

Αλλά και τρία περιστατικά πιο πρόσφατα: Το 2016 στα Ιωάννινα ένα ανήλικο κοριτσάκι μόλις οκτώ ετών οδηγήθηκε να κάνει πλαστική επέμβαση στα αυτιά στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων, επειδή ένας μαθητής μεγαλύτερης τάξης της ασκούσε εκφοβισμό για τα πεταχτά αυτιά της. Αναφέρει χαρακτηριστικά η γνωμάτευση, η οποία και δημοσιεύτηκε: «Το κορίτσι χειρουργήθηκε στις 17-01-2016 στην ΩΡΛ κλινική του νοσοκομείου Χατζηκώστα λόγω αφεστώτων ώτων (αυτιών που προεξήχαν). Το χειρουργείο πραγματοποιήθηκε λόγω της μεγάλης ψυχολογικής πίεσης που δεχόταν το παιδί από τους συμμαθητές του στο σχολείο, εξ αιτίας της δυσμορφίας των πτερυγίων της». Στην Κρήτη πέντε νεαροί ξυλοκόπησαν άγρια ένα 15χρονο μαθητή σε χωριό του νησιού, ύστερα από ένα επεισόδιο με συνομήλικούς του στο ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα το παιδί να οδηγηθεί άμεσα στο νοσοκομείο κι ο πατέρας του να καταγγείλει το περιστατικό στην Αστυνομία. Τέλος στη Σύρο σε μία από τις περιβόητες πενθήμερες σχολικές εκδρομές, συγκεκριμένα του ΕΠΑΛ Πατρών, μία ομάδα είκοσι μαθητών εισέβαλαν στο δωμάτιο του ενός συμμαθητή-θύματος, τον αναισθητοποίησαν με στάχτη στο ποτό και τον φωτογράφισαν ημίγυμνο, περιγελώντας τον, τραβώντας συνάμα βίντεο και φωτογραφίες, απειλώντας τον ότι θα τις δημοσιοποιήσουν. Οι γονείς του μαθητή ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων με ένδικα μέσα. Και πόσα ακόμα περιστατικά, άλλα εκ των οποίων έρχονται στο φως της δημοσιότητας κι άλλα όχι!

Πάντως, η διαπίστωση είναι ότι ο εκφοβισμός τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνεται με πολλές δυστυχώς αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία γενικότερα.
 

***

Αφού λοιπόν συν Θεώ προσεγγίσαμε την γενική έννοια του εκφοβισμού, τώρα θα προσπαθήσουμενα εισέλθουμε στην έννοια του θρησκευτικού εκφοβισμού, για να βρούμε τα βαθύτερα αίτια, αλλά και τον τρόπο αντιμετώπισης αυτού του μεγάλου σύγχρονου προβλήματος, που έχει επιβάλλει η Νέα Τάξη Πραγμάτων της υποτιθέμενης ελευθερίας και των ισοτίμων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο κατώφλι του 21ου αιώνος.

Πρωτίστως θα πρέπει να δούμε την έννοια του φόβου στην Αγία Γραφή. Αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στην Α΄ Καθολική του Επιστολή ότι «ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον...» (Α΄ Ιωαν. 4. 19). Η έννοια της αγάπης είναι κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο με τον φόβο. Ο ίδιος ο Κύριος, ο Πλάστης και Δημιουργός, η Εσταυρωμένη Αγάπη, σέβεται το αυτεξούσιο και την ελευθερία του πλασματός του, προσκαλώντας τον άνθρωπο να έρθει κοντά Του οικειοθελώς χωρίς πιέσεις, τρομοκρατία και φόβους. Αυτό το ήθος της Αγάπης και της Ελευθερίας είναι εκείνο, το οποίο αναδεικνύει τελικά την Ορθόδοξη Εκκλησία ως τον χώρο της γνήσιας αποκάλυψης, αλλά και της μεταμόρφωσης του ανθρώπου από άβουλο, εξαρτώμενο και εκφοβούμενο όν, σε αληθινό, ελεύθερο και ανεξάρτητο εν Χριστώ άνθρωπο.

Δεν πρέπει να λησμονούμε το γεγονός, ότι η έννοια του κακού που έχει ως παρελκόμενο τον φόβο κι όλα τα σχετικά, δεν δημιουργήθηκε ως οντότητα από τον Θεό, αλλά μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων εισήλθε το κακό, ο φόβος, η αμαρτία στον κόσμο, κι όσο ο άνθρωπος συνέχιζε να απομακρύνεται από το δρόμο του Νόμου του Θεού τόσο το κακό επικρατούσε κι ο άνθρωπος γινόταν έρμαιο της αμαρτίας και των φόβων του. Αυτό το κακό κι ο φόβος πλέον καταργείται δια της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος Χριστού και ιδιαιτέρως δια του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του. Ο άνθρωπος πλέον ελεύθερος εν Χριστώ αγωνίζεται μέσα από τον δρόμο της αγάπης να εκβάλλει έξω τελείως τον φόβο, τον εκφοβισμό και όλες τις συνέπειές του.

Δεν πρέπει να λησμονούμε το γεγονός ότι η έννοια του φόβου, που αναφέρεται κάποιες φορές στην Αγία Γραφή ή στους Πατέρες, ότι ο άνθρωπος πρέπει να έχει φόβο Θεού, ερμηνεύεται ορθοδόξως με την έννοια του σεβασμού προς τον Θεό, κι όχι με την δικανική έννοια που δίνουν οι διάφοροι θεολόγοι της Δύσεως, με αποτέλεσμα να είναι από παλαιά η Δύση εμποτισμένη με την έννοια ενός Θεού τιμωρού και άτεγκτου έναντι των αμαρτωλών ανθρώπων, που «προσβάλλουν την θεία δικαιοσύνη».

Η αληθινή όμως εν Χριστώ έννοια του φόβου είναι ο σεβασμός και η υπακοή στο θέλημα του Θεού, που οδηγεί στην μόνη οδό προς την σωτηρία μας. Άρα Ορθοδοξία και εκφοβισμός είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες. Δεν νοείται Ορθόδοξος Χριστιανός, ο οποίος να ασκεί εκφοβισμό, να είναι δράστης του bullying. Ο ίδιος ο Θεός σέβεται το πλάσμα του, όσο διαφορετικό και να είναι από τα άλλα, διότι καλεί και αυτό στη σωτηρία, το θεωρεί πιθανό πρόβατο της λογικής Του ποίμνης, για το οποίο έχυσε το Πανάγιο Αίμα Του στο Σταυρό. Εδώ λοιπόν έρχεται η Εκκλησία μας να δώσει την απάντηση σε όσους σήμερα μας αποκαλούν οπισθοδρομικούς, γραφικούς ή και συντηρητικούς, ότι σεβόμαστε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής θέσεως, εθνικότητος, θρησκεύματος κτλ.

Παράλληλα όμως, τίθεται και το ζήτημα, στο οποίο μπορεί να πλανηθεί εκ δεξιών ο Χριστιανός νέος και να ασκεί θρησκευτικό εκφοβισμό σε συμμαθητές ή συμφοιτητές του, που είναι άλλης θρησκείας, κυρίως μουσουλμάνοι (σήμερα μάλιστα που τόσο μαστίζεται η ανθρωπότητα απο το κατασκεύασμα του διαβόλου που ονομάζεται Ισλάμ, Ιερός Πόλεμος και τζιχαντιστές), ή σε συναδέλφους του που δηλώνουν άθρησκοι, που ακολουθούν το Νέο Ημερολόγιο και την Παναίρεση του Οικουμενισμού, αλλά και λίγο παραπέρα σε νέους και νέες που δηλώνουν πλέον ελεύθερα, χωρίς ντροπή, ομοφυλόφιλοι, ύστερα δυστυχώς από τα δύο αυτά επάρατα νομοσχέδια, τα οποία ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων «Περί της ελεύθερης συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών» και «Περί της νομικής αναγνώρισης της ταυτότητας του φύλου».

Εδώ ο Χριστιανός νέος πρέπει να δείξει την πνευματικότητά του και αυτό το ελεύθερο ήθος της αγάπης και να βλέπει τον κάθε άνθρωπο, ό,τι κι αν δηλώνει πως είναι, με κατανόηση και συγχωρητικότητα κι όχι με φόβο και βία, δείχνοντας ότι η Εκκλησία είναι ο χώρος που μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο με τη Θεία Χάρη, εφόσον φυσικά υπάρξει αληθινή μετάνοια, να διορθώσει τα σφάλματα, τις αδυναμίες,και να τον θεραπεύσει από κάθε αρρωστημένη ψυχική κατάσταση. Την αμαρτία και το πάθος αποστρεφόμαστε, όχι τον αμαρτωλό, ο οποίος είναι ο μεγάλος ασθενής και το θύμα το πονηρού διαβόλου! Ο κάθε αληθινός Χριστιανός, όπως και ο σύγχρονος Χριστιανός νέος, οφείλει να είναι «το φώς και το αλάτι» που αναφέρει ο Κύριος, όσο μπορεί, κατά το μέτρο των πνευματικών του δυνατοτήτων, για να μπορεί να φέρει τον συμμαθητή του, τον φίλο του, τον συμφοιτητή του, τον συνεργάτη του στο Θεραπευτήριο, που είναι η Εκκλησία, και με τη βοήθεια έμπειρου πνευματικού Πατρός να τον βοηθήσει στην πνευματική του θεραπεία.

Αυτά όσον αφορά κάποιους από τους Χριστιανούς νέους ή νεές, που νομίζουν ότι είναι με το Χριστό, ότι έχουν εξασφαλίσει το εισιτήριο για τον Παράδεισο και ότι αυτό τους δίνει το δικαίωμα να ασκούν θρησκευτικό εκφοβισμό έναντι άλλων.

Όσον αφορά όμως τον Χριστιανό νέο και τη χριστιανή νέα που καθημερινά γίνονται θύματα θρησκευτικού εκφοβισμού, έχουμε να πούμε κάποια ουσιαστικά πράγματα. Έχει διαμορφωθεί η αντίληψη ότι ο Χριστιανός νέος φοβάται να υπερασπιστεί τα πιστεύω του, φοβάται να μιλήσει για την πίστη του. Γιατί; Ποιοί είναι οι λόγοι που τον οδηγούν στο να αποκρύπτει συνήθως την χριστιανική του ταυτότητα; Ποιοί είναι οι λόγοι που τον οδηγούν να μην αναφέρει π.χ. σε περίοδο Σαρακοστής σε μία παρέα φίλων, ότι νηστεύει; Αλλά και να δούμε ποιές είναι οι λύσεις, όπως και ο καθοριστικός ρόλος της Εκκλησίας, σ΄ αυτό το μεγάλο και ευαίσθητο θέμα.

Ο Χριστιανός νέος πρέπει κατ’ αρχήν να έχει πάντοτε κατά νουν το λόγο του Χριστού μας προς τους Αγίους Αποστόλους, λίγο πριν την προδοσία στον κήπο της Γεσθημανής: «εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶςμισεῖ, γινώσκετεὅτιἐμέπρῶτονὑμῶνμεμίσηκεν, εἰἐκτοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἄν τό ἴδιον ἐφίλει, ὅτι δέ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διά τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ιωαν. 15. 18-19) , αλλά και τον άλλο λόγο Του: «ἰδού ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων» (Ματθ. 10, 16). Αν λοιπόν το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου μας έχει προειδοποιήσει αυτά, τότε εμείς ως παιδιά Του πρέπει να είμαστε έτοιμοι πνευματικά να δεχθούμε οποιονδήποτε θρησκευτικό εκφοβισμό για την Αγάπη Του. Ας αναλογιστούμε, ότι η τέλεια Αγάπη του Θεού, Τον οδήγησε στην θυσία, στους κολαφισμούς, στους εμπαιγμούς, στα ραπίσματα, στον ακάνθινο στέφανο, στους εμπτυσμούς και τέλος στον Σταυρό, που θεωρείτο για την τότε εποχή ο πιο ατιμωτικός, αλλά και επώδυνος θάνατος. Παρ’ όλ’ αυτά ο Κύριος υπέμεινε τα πάντα για την σωτηρία μας.

Άρα, ας ακούσει ο κάθενας μας την φωνή του Κυρίου από το Σταυρό: «Εγώ παιδιά μου σταυρώθηκα για εσάς, εσείς τι κάνετε για μένα;», και ας θέσει ερωτήματα στον εαυτό του. Αυτοί οι λόγοι του Χριστού μας επαληθεύονται απόλυτα στο αναρίθμητο πλήθος των Μαρτύρων, είτε των πρώτων χριστιανικών αιώνων είτε των Νεομαρτύρων επί Τουρκοκρατίας, που έχυσαν το αίμα τους για την αγάπη του Χριστού, μη δειλιάζοντας στον θρησκευτικό εκφοβισμό των τυράννων, είτε λεγόντουσαν Νέρωνες, είτε Διοκλητιανοί, είτε Οθωμανοί, είτε Αθεϊστές και Κομμουνιστές, είτε ακόμα και Οικουμενιστές κτλ. Γιατί οι Άγιοι Μάρτυρες ζούσαν από την επίγεια ζωή την Βασιλεία του Θεού μέσα τους, είχαν εκβάλλει έξω από το είναι τους κάθε φόβο για το θάνατο, για το μαρτύριο, για τον θρησκευτικό εκφοβισμό.

Αλλά κι όλοι οι Χριστιανοί, τα ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, που ζούσαν, ζούν και θα ζούν αυτό το καθημερινό Μαρτύριο της Συνειδήσεως, μέσῳ και του θρησκευτικού εκφοβισμού, ένεκα της δικαιοσύνης, που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (Ματθ. 5, 10), κι αυτοί λοιπόν για την Εκκλησία θεωρούνται εν δυνάμει Μάρτυρες, αλλά υπομένουν αυτόν το θρησκευτικό εκφοβισμό, χωρίς να εκφοβίζονται, ζώντας ελεύθεροι.

Βεβαίως κι ένας οποιοσδήποτε ιδεολόγος μπορεί να οδηγηθεί σε μαρτύρια ή ακόμα και στον θάνατο, πιστεύοντας στην δική του ιδεολογία, φιλοσοφία και θρησκεία, όμως ο Χριστιανός δεν υπολογίζει το Μαρτύριο και τον θάνατο, γιατί ήδη από την πρόσκαιρη ζωή βιώνει την μέλλουσα. Κι υπάρχει και μία μεγάλη διαφορά: αν το θύμα οποιουδήποτε ιδεολογικού εκφοβισμού ελευθερωθεί πριν το θάνατο ή το μαρτύριο, θα σπεύσει να ανταποδώσει το κακό στον δράστη, σε αυτόν που τον οδήγησε στο μαρτύριο, και θα τρέξει να γλυτώσει φοβούμενος τον θάνατο. Αντίθετα, ο Χριστιανός Μάρτυρας αν ελευθερωθεί, δεν θα ανταποδώσει το κακό, αλλά θα συγχωρέσει, γιατί απλούστατα δεν φοβόταν ούτε το μαρτύριο ούτε και το θάνατο.

Και τώρα ας δούμε κάποια παραδείγματα θρησκευτικού εκφοβισμού: Ενώ λοιπόν σήμερα ζούμε υποτίθεται στην κοινωνία του υπερπροοδευτισμού, της ευρείας αποδοχής της ετερότητας (όποια κι αν είναι αυτή), στην κοινωνία που αποδέχεται πλέον τον ετερόθρησκο, τον αλλόδοξο και τον ομοφυλόφιλο, συντηρούνται όμως διακρίσεις και στερεότυπα, για τα οποία δυστυχώς δεν ισχύει η δήθεν πρόοδος και εξέλιξη που αποδέχεται όλα τα υπόλοιπα. Έτσι το παιδί ή ο νέος που εκκλησιάζεται, το παιδί ή ο νέος που ζεί μυστηριακή ζωή, το παιδί ή ο νέος που πάει στο Κατηχητικό ή σε διάφορες φιλανθρωπικές και ανθρωπιστικές δράσεις, το παιδί ή ο νέος που ακολουθεί το Πάτριο Ημερολόγιο και την Παράδοση των Αγίων Πατέρων, αλλά και το παιδί ή ο νέος που πιστεύει στα ιδανικά και τις αξίες της Πατρίδος στιγματίζεται, με αποτέλεσμα να ξεκινάει ένας μεγάλος λεκτικός και μη πόλεμος εναντίον του, το γνωστό θρησκευτικό bullying.

Και κυρίως πρέπει να σημειώσουμε, ότι αυτός ο εκφοβισμός στον εκπαιδευτικό χώρο δεν ασκείται μόνο από τους συμμμαθητές και φίλους, αλλά και από τους ίδιους τους δασκάλους και καθηγητές. Υπάρχουν λοιπόν δάσκαλοι και καθηγητές, ακόμα και θεολόγοι, που χρησιμοποιούν  διάφορα τεχνάσματα ασκώντας θρησκευτικό εκφοβισμό π.χ. δάσκαλοι που επικαλούνται και τονίζουν την επιστήμη κατά της πίστεως της Δημιουργίας από τον Θεό, που τονίζουν μονομερώς περιστατικά της Παλαιάς Διαθήκης π.χ. για τους Βασιλείς Δαβίδ και Σολομώντα, χωρίς να αναδεικνύουν την έννοια της μετανοίας, που συκοφαντούν ιερά πρόσωπα και Αγίους, όπως π.χ. του Αποστόλου Παύλου ως φανατικού ισραηλίτου και πρώην διώκτου των Χριστιανών, του Μεγάλου Κωνσταντίνου ως πρώην ειδωλολάτρου και της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας ως πρώην αμαρτωλής, αλλά και με την παρουσίαση μεμονωμένων ιστορικών περιστατικών της λεγόμενης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, για να την κατηγορήσουν ως σκοταδιστική και μεσαιωνική με ανθελληνικό χαρακτήρα. Κι όποιος μαθητής φέρει αντίρρηση ή προσπαθήσει να αποδείξει το αντίθετο, μπαίνει στο στόχαστρο για άσκηση bullying.

Και κάτι πιο άμεσα σύγχρονο και επίκαιρο: όταν ένα παιδί θα ζητήσει σήμερα απαλλαγή από το μάθημα των Οικουμενιστικών Θρησκευτικών ή θα επιστρέψει πίσω στο Υπουργείο τον«Φάκελο» του μαθήματος, θα γίνει πιθανόν αντικείμενο εμπαιγμού και εκφοβισμού πρωτίστως από τους δασκάλους και καθηγητές, που είναι κατά τα υπόλοιπα δήθεν προοδευτικοί, αλλά και από τους συμμαθητές του. Ένα παιδί που θα τύχει Τετάρτη ή Παρασκευή ή περίοδο νηστείας στο σχολείο σε εκδρομή ή σε παρέα φίλων, και θα πεί ότι νηστεύει, αμέσως θα γίνει αντικείμενο θρησκευτικού εκφοβισμού.

Αναφέρει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κάποια Μοναχή σε Μονή του εξωτερικού στο βιβλίο της «Συνομιλίες με παιδιά»: σε συνομιλία της με μαθήτριες για το θέμα της νηστείας και πώς το διαχειρίζονται στο σχολείο ή όταν συναναστρέφονται με παιδιά άλλων θρησκειών και δογμάτων, μία μαθήτρια της είπε, ότι ποτέ δεν θα έλεγε στους συμμαθητές της την πραγματική αιτία για την οποία νηστεύει, επειδή στο προηγούμενο σχολείο της την κορόϊδευαν πάρα πολύ επειδή τηρούσε την νηστεία, αντίθετα όμως δεν κορόϊδευαν τα κορίτσια που ήταν Ινδουίστριες όταν νήστευαν, επειδή τους το επέβαλλε η θρησκεία τους. Αλλά και πόσα παραδείγματα για το θέμα της νηστείας, όπως και για πολλές άλλες εκκλησιαστικές πρακτικές εφαρμογής της Πίστης έχει να καταμαρτυρήσει ο κάθε νέος και νέα, όπως και οι μεγαλύτεροι από εμάς σχετικά με την πρόσφατη εμπειρία τους! Ο θρησκευτικός εκφοβισμός στο μεγαλείο του!

Άλλο παράδειγμα: ο σύγχρονος νέος και νέα που αγωνίζονται για την ψυχική και σωματική καθαρότητα, να διαφυλάξουν την αγνότητα πριν το γάμο αλλά και μετά να ζήσουν σαν χριστιανική οικογένεια, αν τυχόν εκδηλωθούν ή μιλήσουν σε συμμαθητές περί αγνότητος και παρθενίας, θα χλευάζονται και θα γίνουν αντικείμενο σοβαρού εκφοβισμού, θα αμφισβητηθεί ο ανδρισμός στο αγόρι ή η θηλυκότητα στο κορίτσι, θα θεωρηθούν ανίκανοι σεξουαλικά και πόσα άλλα! Αλλά κι ο νέος, ο οποίος θα προσπαθεί να απέχει από άλλες κακές συνήθειες, όπως αλκοόλ, ξενύχτι με ξέφρενο χορό, μεθύσι και κάθε είδους ανομία, ναρκωτικά κτλ., θα θεωρηθεί οπισθοδρομικός και θα αποκλειστεί από το ευρύτερο σύνολο. Ο Ορθόδοξος νέος, ο οποίος πέρσι δεν συμμετείχε στο μάθημα περί των εμφύλων ταυτοτήτων της Θεματικής εβδομάδας του Υπουργείου Παιδείας, Ερεύνης και Θρησκευμάτων, εάν θα εκφράσει κάποια αντίρρηση ή ενδοιασμό στο θέμα της ομοφυλοφιλίας θα γίνει αντικείμενο bullying. Αλλά και η σύγχρονη χριστιανή νέα, η οποία προσπαθεί να αποφύγει να φοράει το παντελόνι και που ντύνεται ευπρεπώς, γίνεται συνήθως αντικείμενο εκφοβισμού από τις συμμαθήτριες ή τις φίλες της.

Και τέλος να μην λησμονήσουμε το παράδειγμα του σύγχρονου νέου, που θα δηλώσει ελεύθερα στους δασκάλους, στους συμμαθητές και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, ότι δεν εορτάζει την ονομαστική του εορτή όταν π.χ. φέρει το όνομα Ιωάννης ή Ιωάννα στις 7 Ιανουαρίου, γιατί εορτάζει τότε τα Χριστούγεννα, αλλά στις 20 Ιανουαρίου με το νέο που είναι 7 με το εκκλησιαστικό, ή όταν θα ζητήσει άδεια από το σχολείο ο Ορθόδοξος νέος ή ο εργαζόμενος νέος από την εργασία του στις 19 Ιανουαρίου, για να πάει στην μεγάλη και λαμπρή Τελετή των Αγίων Θεοφανείων της Εκκλησίας μας, ή όταν θα πει στους φίλους του ότι δεν εορτάζει τα γενέθλια του αλλά την ονομαστική του εορτή, θα χλευαστεί αν όχι από όλους αλλά από τους περισσότερους. Σίγουρα θα υπάρξουν κι αυτοί οι λίγοι που θα τον ενθαρρύνουν ότι πράγματι αυτό είναι το σωστό, το Πάτριο, ότι μπράβο σου που νηστεύεις, που διαφυλάττεις την αγνότητα κτλ., αλλά η πλειοψηφία ασκεί με βεβαιότητα κάποιας μορφής bullying.

Κι εφόσον αναφέρθηκα περί του θρησκευτικού εκφοβισμού ειδικά σε εμάς τους Γνησίους Ορθοδόξους Χριστιανούς Νέους, θέλω να αναφερθώ σε ένα ακόμα παράδειγμα: ο Χριστιανός νέος, ο οποίος εισαγόταν με εξετάσεις στην Θεολογική Σχολή Αθηνών ή Θεσσαλονίκης, αποβαλλόταν όταν δήλωνε «Παλαιοημερολογίτης», όπως μας αποκαλούν χλευαστικά,ενώ στις Σχολές αυτές δεχόντουσαν και δέχονται με ευχαρίστηση όλους τους αιρετικούς και αλλοδόξους. Αυτό με τη χάρη του Θεού τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν εκλείψει, αλλά ο θρησκευτικός εκφοβισμός συνεχίζεται μεμονωμένα από κάποιους καθηγητές όπως και Οικουμενιστές κληρικούς της Κρατικής Εκκλησίας. Οσοι περάσαμε από τις θεολογικές σπουδές το βιώσαμε και το βιώνουμε.
Και γενικότερα, όποιος μέχρι και τις πρόσφατες δεκαετίες δήλωνε Γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός, κινδύνευε με απόλυση, αν και αυτό συν το χρόνω εξέλειπε εν πολλοίς, χωρίς όμως να παύσουν τα ποικίλα φαινόμενα του θρησκευτικού bullying ακόμη και στο χώρο εργασίας και κοινωνικής συναναστροφής.

Από όλα αυτά καταλαβαίνουμε, ότι παρόλο που ο θρησκευτικός εκφοβισμός συνεχίζεται με διάφορες μορφές και θα συνεχίζεται, εμείς όμως επίσης θα συνεχίζουμε την πορεία μας χωρίς να δειλιάζουμε, έχοντας ελπίδα και πίστη στον Χριστό μας, Τον Οποίον και υπηρετούμε. Μέσα λοιπόν σε αυτό τον μεγάλο πόλεμο και την αρένα του θρησκευτικού εκφοβισμού,που έχουν στήσει οι σύγχρονοι διώκτες των Χριστιανών, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έρχεται να διατρανώσει ότι είναι Ελεύθερη και Ζώσα κι ο Χριστιανός Νέος να υψώσει το αναστημά του, να εκβάλλει έξω κάθε φόβο και κάθε εκφοβισμό, να δηλώσει θρησκευτικά ελεύθερος, να δηλώσει ότι είναι παιδί και στρατιώτης Χριστού, να δηλώσει ότι δεν τον τρομοκρατεί και δεν τον απειλεί ο οποιασδήποτε μορφής διωγμός, αλλά ακόμα και στον διωγμό και στο μαρτύριο προσεύχεται στον Θεό, για να τον δυναμώσει και να τον αξιώσει να το φέρει εις πέρας, για να λάβει το άφθαρτο στεφάνι της νίκης και της δόξας από τον αγωνοθέτη Χριστό μας, τον Κριτή και Θεό των όλων στην αληθινή αιώνια Πατρίδα μας, την Εκκλησία των Πρωτοτόκων στους Ουρανούς.
 
Συμπερασματικά, αγαπητά μας παιδιά, νέοι και νέες μας, εσείς που αποτελείτε το μέλλον της Εκκλησίας και της Πατρίδος μας, ακούστε την φωνή του Κυρίου που λέγει «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς»:
  • ΜΗΝ ΕΚΦΟΒΙΖΕΣΘΕ
  • ΕΧΕΤΕ ΘΑΡΡΟΣ
  • ΕΧΕΤΕ ΣΤΑΥΡΟ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΕΛΠΙΔΑ
  • ΜΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ
  • ΜΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΧΝΗ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ
  • ΜΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΣΑΣ 
  • ΜΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΥΓΙΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ -ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ «ΝΕΑΝΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ» ΜΑΣ
  • ΜΕ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΩΦΕΛΙΜΕΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΕΣ
  • ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟ
  • ΜΕ ΜΕΛΕΤΗ
  • ΜΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
  • ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΣΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ,ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
  • ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΚΑΘΕ ΦΟΒΟΥ.