A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

ΓΙΑΤΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΥΠΟΥΛΗ ΑΙΡΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ;




υπό Νικολάου Μάννη,
εκπαιδευτικού


Ο Οικουμενισμός ως αίρεση, όπως και αλλού έχουμε ξαναγράψει, έχει την ιδιαιτερότητα να αποτελεί αίρεση που έχει εκφραστεί τόσο από πρόσωπα εντός της Εκκλησίας (ο λεγόμενος "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμός"), όσο και από ομάδες εκτός Εκκλησίας (Προτεσταντικός και Παπικός Οικουμενισμός, αντίστοιχα).

Εμείς μιλώντας για Οικουμενισμό, αναφερόμαστε αποκλειστικά στον "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμό", και αυτό για τους εξής λόγους:

α) διότι πάντοτε ο αντιαιρετικός αγώνας της Εκκλησίας αφορούσε αιρέσεις που εμφανίζονταν στους κόλπους Της και απειλούσαν την ενότητά Της και την αλήθεια της Πίστεως[1],

β) διότι και οι ίδιοι θιασώτες του "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμού" αναγνωρίζουν (θεωρητικώς τουλάχιστον) ως αίρεση τον Προτεσταντικό και Παπικό Οικουμενισμό και

γ) διότι, σε αντίθεση με τον Προτεσταντικό και τον Παπικό[2], ο "εξ Ορθοδόξων" Οικουμενισμός είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών.

Γιατί όμως είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών;

Διότι σε αντίθεση με τις υπόλοιπες αιρέσεις που είχαν εμφανιστεί στο παρελθόν στους κόλπους της Εκκλησίας (π.χ. Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός κλπ.), δεν χτυπά φανερά και ξεκάθαρα κανένα Δόγμα. Δεν διδάσκει ευθέως πως ο Χριστός δεν είναι ομοούσιος με τον Θεό Πατέρα. Δεν ισχυρίζεται παρρησία ότι η Παναγία μας είναι Χριστοτόκος. Δεν λέει με θάρρος πως την ανθρώπινη φύση του Χριστού την απορρόφησε η θεϊκή. Δεν πολεμά και δεν καταστρέφει τις εικόνες. Δεν διδάσκει την άχρονη εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα, ούτε θεωρεί κτιστές τις ενέργειες του Θεού. Στα λόγια λοιπόν ο "εξ Ορθοδόξων" Οικουμενισμός είναι "Ορθοδοξία". Αλλά μια "μασκαρεμένη Ορθοδοξία".

Μια "μασκαρεμένη Ορθοδοξία" που συμμετέχει ενεργά στο λεγόμενο "Οικουμενικό Κίνημα", το οποίο αποτελεί συνεργασία των τριών μορφών του Οικουμενισμού, οι οποίες έναν και μόνο σκοπό εξυπηρετούν: την με κάθε τρόπο και κάθε κόστος "ένωση σε μια Νέα Εκκλησία"[3], υποσκάπτοντας τοιουτοτρόπως τα θεμέλια της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας! Βέβαια οι θιασώτες του "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμού" ισχυρίζονται ότι με το "Οικουμενικό Κίνημα" απλά δίνεται η "Ορθόδοξη Μαρτυρία" και πως τάχα διδάσκουν στους ετεροδόξους την Ορθοδοξία... Αυτό όμως το έχουν διαψεύσει πανηγυρικά τα ανύπαρκτα αποτελέσματά τους στις δεκαετίες που πέρασαν.

Να πούμε όμως και το εξής: Η συνειδητοποίηση ότι ο "εξ ορθοδόξων Οικουμενισμός" είναι η πιο ύπουλη αίρεση όλων των εποχών, πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε πιο συγκαταβατικά για τους απλοϊκούς αδελφούς μας που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην κοινωνία με τους φορείς της "μασκαρεμένης Ορθοδοξίας". Να προσπαθήσουμε με περισσότερη αγάπη και προσευχή να τους προσεγγίσουμε, να σταματήσουμε να τους κατακρίνουμε, που δεν έχουν καταφέρει να συνειδητοποιήσουν, αυτό που και εμείς μόνο χάριτι Θεού καταφέραμε, να τους διαφωτίσουμε πρώτα με τα έργα μας, και μετά με τα επιχειρήματά μας, να κατανοήσουμε, τέλος, ότι είναι θύματα και όχι θύτες.

Είθε ο Θεός να φωτίσει τις ψυχές όλων μας και η Ορθοδοξία να νικήσει σύντομα για άλλη μια φορά το σκότος της αιρέσεως!



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ποτέ στην Εκκλησιαστική ιστορία δεν θα συναντήσουμε να λειτουργούν "Αντιαιρετικά Γραφεία", τα οποία να ασχολούνται με εξωεκκλησιαστικές αιρέσεις. Δυστυχώς στην εποχή μας τα λεγόμενα "Αντιαιρετικά Γραφεία" (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) ασχολούνται με τις νεοεποχίτικες σέκτες και τις άλλες εξωεκκλησιαστικές ομάδες, αλλά όχι με τον νούμερο ένα κίνδυνο, δηλαδή τον Οικουμενισμό.
[2] Τόσο ο ένας, όσο και ο άλλος είναι ξεκάθαροι. Ο μεν πρώτος με βάση τον δογματικό μινιμαλισμό ζητά μια ένωση, άνευ όρων, όλων των "πιστευόντων εις Χριστόν", ο δε δεύτερος δεν ζητά για την ενότητα τίποτε άλλο παρά την, υπό πάντων, αναγνώριση του Πάπα ως "Κεφαλής της Εκκλησίας".
[3] Βλ. Η Ψευδοσύνοδος της Κρήτης: Προς Νέα Εκκλησία (https://drive.google.com/file/d/1ZH5f07QG3gCvfBY8Bbc7jGvaXR2BZUia/view).

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Η κοτσίδα του ιερέα από τον Πόντο που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι μέσα στο σπίτι του....



Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι απόγονος προσφύγων από τον Πόντο. Οι συγγενείς της ζούσαν στον Πόντο στην περιοχή Αργυρούπολη Κομνηνών και εκδιώχθηκαν βίαια από τον άτακτο στρατό των Νεότουρκων, κατά τη γενοκτονία των Ποντίων.

 Η οικογένεια όχι μόνο βρέθηκε ξεριζωμένη από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά είχε και μια τραγική απώλεια. Οι Τούρκοι, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον παππού της (από την πλευρά της μητέρας της) ο οποίος ήταν ιερέας.

 Η Μαρία Παπαδοπούλου περιέγραψε στη «Μηχανή του Χρόνου» την τραγική σκηνή του αποκεφαλισμού του παπα- Ηλία:
«Ένα βράδυ ξημερώματα χτυπάνε την πόρτα του παππού και κατεβαίνει να δει ποιος είναι. Δεν άφηνε τότε τα παιδιά και τις γυναίκες να κατέβουν επειδή φοβόντουσαν. Κατεβαίνει λοιπόν ο παππούς και με το που ανοίγει την πόρτα να δει ποιος είναι, τον σπρώχνουν δυνατά και μπαίνουν μέσα. Φώναζαν στα τουρκικά ότι θα πάρουν τις γυναίκες. Τα ήξερε κιόλας ο παππούς μου και κατάλαβε ότι ήρθαν να πάρουν τις γυναίκες. Με τις φωνές σηκώθηκαν οι άλλοι από πάνω και κατεβήκανε. Αλλά πριν κατέβουν καλά-καλά, του παππού του είχαν κόψει το κεφάλι. Και τότε η γιαγιά μου, παρόλο που ήταν σε κακή κατάσταση έσκυψε πάνω από το άψυχο σώμα του παππού και του έκοψε την κοτσίδα. Φώναξε τη μεγάλη την κόρη της η οποία ήταν τότε 12 χρόνων και της λέει αυτό θα το φυλάξεις.
Τίποτα να μην πάρετε τώρα που μας διώχνουν, μόνο να πάρετε τις εικόνες μαζί σας την κοτσίδα του παππού και να την πας στην Ελλάδα ή όπου πάτε».

Η Μαρία Παπαδοπούλου, εγγονή του παπα- Ηλία...

Η οικογένεια έπρεπε να εγκαταλείψει αμέσως το σπίτι προκειμένου να σωθεί από τους Τούρκους που σκότωναν αδιακρίτως. Πριν φύγουν έθαψαν τον ιερέα στην αυλή του σπιτιού. Η κοτσίδα διασώθηκε και βρέθηκε αρχικά στη Ρωσία όπου κατέληξαν τα περισσότερα μέλη της οικογένειας. Η 12χρονη τότε κόρη του ιερέα που την πήρε μαζί της, κατάφερε να επιζήσει και να ταξιδέψει μαζί με χιλιάδες ακόμα πρόσφυγες. Κράτησε την κοτσίδα του πατέρα της για πολλά χρόνια ως ενθύμιο και λίγο πριν πεθάνει στην Ελλάδα πλέον, την έδωσε στην εγγονή του παπα Ηλία τη Μαρία Παπαδοπούλου. Εκείνη με τη σειρά της, την παραχώρησε στον σύλλογο Ποντίων Σουρμένων προκειμένου να αποδώσει φόρο τιμής στον παππού της....

Το παράδειγμα του παπα Ηλία δεν ήταν το μοναδικό. Κατά τη γενοκτονία των Ποντίων έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες έλληνες χριστιανοί (περίπου 350 χιλιάδες) και πολλοί από αυτούς έμειναν άταφοι, ενώ αμέτρητες οικογένειες σκόρπισαν σε διάφορα μέρη. Η κοτσίδα του ιερέα δεν είναι μόνο ενθύμιο για τους συγγενείς του, αλλά και απόδειξη της γενοκτονίας που το επίσημο τουρκικό κράτος επιμένει να αρνείται.

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ: Διήγησις τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ

spilia ag ioanni1

Ὑπὸ Ὁσιωτ. Μοναχοῦ Ἰωάννου Παπαλεοντίου (Κυπρίου)
Πρὸ δύο περίπου μηνῶν ἐπεσκέφθην τὴν φιλόχριστον Πάρον. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, μετέβην καὶ εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Λογγοβάρδας. Ὁ γηραιὸς Ἡγούμενος αὐτῆς πατὴρ Φιλόθεος μοὶ ἐδιηγήθη τὸ ἑξῆς:
ταν ἤλλαξαν τὸ Ἡμερολόγιον ἐπῆγε νὰ συναντήσῃ τὸν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ὅστις ἦτο πρωτεργάτης τῆς Καινοτομίας. Ἦτο πολὺ γνωστός του καὶ ὑπῆρχε οἰκειότης μεταξύ των. Ἐκείνην τὴν φορὰν μόλις τὴν εἶδεν ἀνέκραξεν:
-μὰν πάτερ Φιλόθεε, σῶσε με, χάνομαι. Ἄχ τί ἔκανα ν’ ἀλλάξω τὸ Ἡμερολόγιον!
Δηλαδὴ τὸ ἀντελήφθη ὅτι κακῶς ἐχάλασε τὸν αἰωνόβιον θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅπως ὁ Ἰούδας ἀνεφώνησε μὲν τὸ ἥμαρτον, ἀλλ΄ ἀπελθὼν ἀπήγξατο.
Μετὰ τινὰς ἡμέρας εὑρέθην εἰς τὴν [νῆσον] Πάτμον. Εἶναι ἀσυλλήπτου μεγαλοπρεπείας τὸ Σπήλαιον καὶ τὰ κειμήλια τοῦ ὑψηπετοῦς Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Δέος καταλαμβάνει τὴν ψυχὴν καὶ ρῖγος περιτρέχει τὸ σῶμα.
Εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν τοῦ Θεολόγου παρεκάλεσα τοὺς Γέροντας νὰ μοὶ διηγηθοῦν καμμίαν ἀξιόλογον ἱστορίαν. Εἷς ἐξ αὐτῶν ἐτῶν 70 μοὶ ἀφηγήθη τὸ ἑξῆς ἀλησμόνητον Θαῦμα:
Κατὰ τὴν 8ην Μαΐου, ὅτε τελεῖται ἡ Ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου, ἀνέβλυζεν ἐκ τοῦ Σπηλαίου Ἁγίασμα. Ἀλλά, πάτερ μου, μοὶ λέγει, δυστυχῶς! Ἀπὸ τότε ποὺ ἔβαλαν τὸ φράγγικον Ἡμερολόγιον, ὤ τῆς συμφορᾶς μας, τὸ Ἁγίασμα ἐσταμάτησεν. Καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Γέροντος Μοναχοῦ ἐδάκρυσαν ἀπὸ τὴν συγκίνησιν.
τερος Μοναχός, ὀνόματι Ἐπιφάνιος, μοῦ εἶπε διὰ τὸν νεωτεριστὴν καὶ μασῶνον [Μελέτιον] Μεταξάκην, ὅτι ὅταν ἐπεσκέφθη τὸν πατέρα του εἰς τὴν Κρήτην, ὁ γέρων τοῦ εἶπε: Υἱέ μου, καθὸ Πατριάρχης μᾶς ἐτίμησες, ἀλλ᾿ ὅσον διὰ τὸ Ἡμερολόγιον ποὺ χάλασες, ἄν δὲν τὸ ἐπαναφέρῃς, νὰ ἔχῃς τὴν κατάρα μου! Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ὅταν ἤνοιξαν τὸν τάφον τοῦ Μεταξάκη, τὸν εὗρον μαῦρον, σκοτεινὸν καὶ ἄλυτον, τοῖς πᾶσι φοβερὸν θέαμα.
Τοῦτο ὀφείλεται ὄχι μόνον εἰς τὴν πατρικὴν κατάραν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν παράβασιν τῆς Ἀποστολικῆς ἐντολῆς: «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ΄ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»!
(«Ἡ Φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ.τ. 327 / 7-12-1959, σελ. 6)

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Ἡ Μητρότητα καὶ ἡ Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν)



Προσφάτως ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ψήφισε νόμο, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει τὴν ἀναδοχὴ παιδιῶν καὶ ἀπὸ ζεύγη ποὺ συνδέονται μὲ τὰ χαλαρὰ δεσμὰ τοῦ καθαρὰ κοσμικοῦ «συμφώνου συμβιώσεως», συμπεριλαμβανομένων καὶ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.

Εἶναι σαφὲς ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς μελλοντικῆς νομιμοποιήσεως καὶ τῆς τεκνοθεσίας ἀπὸ ἄτομα τοῦ ἰδίου φύλου.
Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ὑπερψηφισθεῖ ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Βουλὴ ἡ νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη.
Πρόκειται γιὰ φαινόμενα ἐκφυλισμοῦ καὶ παρακμῆς τοῦ Νεοελληνισμοῦ καὶ στὰ δύο ἑλληνικὰ Κράτη, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.
Ὡς ποιμένες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, λυπούμεθα, διότι ἐν ὀνόματι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ ἤ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ὁδηγεῖται ταχέως σὲ ὀπισθοδρόμιση, ἀποδεχόμενη ἀκρίτως κάθε θεσμοθεσία τῆς Δύσεως καὶ θέτουσα τὴν Μητρότητα καὶ τὴν Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν.
Παρῆλθαν πολλοὶ αἰῶνες ἀφ’ ὅτου ἡ θετικὴ ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐξανθρώπισε τὶς βαρβαρότητες τῆς Ρωμαϊκῆς νομοθεσίας ὥστε βαθμιαίως νὰ καταργηθεῖ ἡ δουλεία, ἡ παλλακεία, ἡ ἔκθεση τῶν ἀνεπιθυμήτων νεογεννήτων βρεφῶν κ.ἄ..
Οἱ σημερινὲς κοινωνίες, ὅταν θεσμοθετοῦν «σύμφωνα συμβιώσεως», οὐσιαστικῶς ἐπαναφέρουν στὸ προσκήνιο μία παραλλαγὴ τοῦ ἀρχαίου θεσμοῦ τῆς παλλακείας, μιᾶς χαλαρώτερης μορφῆς «γάμου».
Μάλιστα, ἡ σύγχρονη παραλλαγὴ εἶναι χειρότερη τῆς ἀρχαίας, διότι αὐτὴ προβλέπει καὶ τὴν σύνδεση ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου, παραχαράσσοντας αὐτὸ τοῦτο τὸ νόημα τῆς οἰκογενείας, ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ὅταν πάλι νομιμοποιοῦν τὶς ἐκτρώσεις, ἐπαναφέρουν τὸ «δικαίωμα» τῶν γονέων νὰ θανατώνουν τὰ ἀνεπιθύμητα τέκνα τους· τώρα ὅμως, ἀντὶ νὰ πράττουν τοῦτο εὐθὺς μετὰ τὴν γέννηση, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, δύνανται νὰ τὰ θανατώνουν πρὶν νὰ γεννηθοῦν.
Εἶναι, λοιπόν, πρόοδος ἢ ὀπισθοδρόμηση ἡ τοιαύτη θεσμοθεσία;
Λέγουν, ὅτι ὑπερασπίζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα» (τῶν ὁμοφυλοφίλων γιὰ τὴν ἀναδοχὴ τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν νὰ «διακόπτουν» τὴν ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη), ἀλλὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν δικαιώματα; 
Τὰ δικά τους δικαιώματα ποῖος τὰ ὑπερασπίζεται;
Σὲ ἄλλα κράτη, ὅπου παρόμοιοι νόμοι ἴσχυσαν πρὸ ἐτῶν, παιδιὰ τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν ἀφοῦ εἶχαν παραδοθεῖ εἰς «ζεύγη» ὁμοφυλοφίλων, μαρτυροῦν τὴν πικρή τους ἐμπειρία καὶ ἤδη συνασπίζονται, προκειμένου νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ ἀνακληθοῦν οἱ νόμοι αὐτοί.
Ἐπὶ πλέον, στὴν ἑλληνικὴ Βουλή, κατὰ τὴν συζήτηση τῆς ἀθέσμου αὐτῆς θεσμοθεσίας, ἀκούσθηκαν ἐπιθετικοὶ λόγοι ἐναντίον τῶν ἀντιδρώντων σὲ αὐτήν, ὅτι δῆθεν «ὑποκριτικῶς ἀναπαράγουν ἐπιχειρήματα στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία εἶναι δομημένη στὴν προσφορὰ ἀγάπης».
Πράγματι, ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης καὶ διδάσκει τὴν ἀγάπην πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς πεπλανημένους ὀφείλουν ἅπαντες οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀγαποῦν, ἀποστρεφόμενοι ὅμως τὴν πλάνη τους. Ὁμοίως καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀποστρεφόμενοι ταυτοχρόνως τὴν ἁμαρτία. Ὅπως ἀκριβῶς οἱ καλοὶ ἰατροὶ ἀγαποῦν καὶ βοηθοῦν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ πολεμοῦν καὶ ἀποστρέφονται τὴν ἀσθένεια.
Τὸ κίνητρο, λοιπόν, τῶν δικῶν μας ἀντιδράσεων, δὲν εἶναι κάποιο μῖσος πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν ἕναν τρόπο ζωῆς ἀνάρμοστο γιὰ Χριστιανούς, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι πλέον ὑποχρεωμένα νὰ μεγαλώσουν σὲ ἕνα περιβάλλον μὴ φυσικὸ καὶ διατρέχουν κίνδυνο ἀναπτύξεως σοβαρῶν ψυχολογικῶν κυρίως ἐπιπλοκῶν.
Τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα αὐτῶν τῶν παιδιῶν ποῖος τὰ ὑπολογίζει;
Ἐπιπροσθέτως, τίθεται ἀκόμη καὶ ἕνα ζήτημα Δημοκρατίας. Διότι οἱ πολιτικοὶ ὀφείλουν νὰ ἐκφράζουν τὴν βούληση τῶν πολιτῶν. Σήμερα βλέπουμε πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ ἐκλεγοῦν (συνήθως δημαγωγοῦντες), θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐξουσιοδοτημένοι ἐν λευκῷ νὰ νομοθετοῦν ὅ,τι αὐτοὶ θέλουν, ἀκόμη καὶ ἀντίθετα πρὸς τὴν βούληση τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς σοβαρῆς καὶ ὀρθοτομούσης ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας περιφρονοῦνται ἐν προκειμένῳ σκανδαλωδῶς τὰ πορίσματα.
Ἂς λάβουν αὐτὰ ὑπ᾽ ὄψιν τους ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πολῖτες, ὅταν θὰ κληθοῦν νὰ ἐμπιστευθοῦν ἐκ νέου τὴν ψῆφο τους.
Λυπούμεθα ἰδιαιτέρως, διότι ἐν ὀνόματι τῆς «προστασίας τῆς διαφορετικότητος» (κάθε ὁμάδος ἀνθρώπων μὲ ἰδιόμορφες κλίσεις καὶ τάσεις), καταβάλλεται προσπάθεια ὥστε νὰ ἐξαλειφθεῖ κάθε τὶ διαφορετικὸ καὶ νὰ καταργηθοῦν κάθε εἴδους σύνορα μεταξὺ κρατῶν (διεθνισμός), θρησκειῶν (οἰκουμενισμὸς) καὶ παραλλήλως νὰ ὑποβαθμισθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογενείας καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλου εἴδους καινοφανῆ ὑποκατάστατα.
Εὐχόμεθα εἴτε νὰ ἀνανήψουν οἱ νομοθετοῦντες, εἴτε νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἄλλους σώφρονες, λογικοὺς καὶ γνησίους πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναστρέψουν τὴν πτωτικὴ πορεία καὶ θὰ ἀνακαλέσουν τὶς ἄθεσμες θεσμοθεσίες. Αὐτὸ θὰ γίνει ἐφικτὸ ἂν ὁ λαὸς μετανοήσει καὶ ἐπανέλθει στὸν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. Ἂς εἶναι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση ἡ προσευχὴ καὶ ἡ προσπάθεια ὅλων μας, Κλήρου καὶ Πιστοῦ Λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὸν παρακμιακὸ βάλτο, στὸν ὁποῖον ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει περιέλθει, καὶ νὰ ἐπανεύρουμε τὴν ὁδὸ στὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 6/19-5-2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚ ΣΥΝΟΔΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚ ΣΥΝΟΔΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)


Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

ΔΙΔΑΧΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ (Ἃγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» (Ιω. 9:39)
 
ΑΓΑΠΗΤΟΙ αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυ­φλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρι­σαίοι. Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέ­ας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διά­θεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).
Στην απάντηση του Κυρίου καθρεφτίζεται η ψυχική κα­τάσταση των Φαρισαίων, η οποία προκάλεσε την ερώτησή τους: «Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως, λέτε με βεβαιότητα ότι βλέπετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ιω. 9:41).
Πόσο φοβερή ασθένεια της ψυχής είναι η έπαρση! Στα ανθρώπινα έργα, στερεί από τον υπερόπτη τη βοή­θεια και τη συμβουλή του πλησίον. Και στο έργο του Θεού, στο έργο της σωτηρίας, στέρησε από τους αλαζόνες Φαρισαίους της εποχής του Κυρίου και στερεί από τους Φαρισαίους κάθε εποχής τον πιο πολύτιμο θησαυ­ρό, τη θεία δωρεά που έφερε από τον ουρανό ο Υιός του Θεού· τους στέρησε και τους στερεί τη θεία αποκάλυψη και τη μακάρια κοινωνία με τον Θεό, κοινωνία που προ­ϋποθέτει την αποδοχή αυτής της αποκαλύψεως.
Οι Φαρισαίοι θεωρούσαν ότι ανήκαν στους ανθρώπους «που βλέπουν», ότι δηλαδή είχαν φτάσει στην αλη­θινή και τέλεια θεογνωσία, δεν χρειάζονταν περαιτέρω πρόοδο και, επομένως, δεν είχαν ανάγκη από καμιά σπουδή ή διδαχή. Γι’ αυτό απέρριπταν τη διδασκαλία για τον Θεό, που τους την παρέδιδε άμεσα ο Ίδιος.
Η αρετή της ταπεινώσεως εναντιώνεται στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εκδηλώνεται με ξεχωριστό τρό­πο στο πνεύμα του κάθε ανθρώπου. Όπως η υπερηφάνεια είναι κατεξοχήν ασθένεια του πνεύματος, έτσι και η ταπείνωση είναι κατεξοχήν κατάσταση ευρωστίας του πνεύματος, μια αγαθή και μακάρια κατάσταση. Στην Αγία Γραφή και στα έργα των αγίων πατέρων ονομάζεται συ­χνά και ταπεινοφροσύνη. Τι είναι η ταπεινοφροσύνη; Είναι η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση και, επομένως, η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό του.
Το άμεσο αποτέλεσμα της ταπεινώσεως ή ταπεινο­φροσύνης ως ορθής αντιλήψεως για την ανθρώπινη φύ­ση και για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι η ειρήνευση της καρδιάς. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι ειρηνικός και απέναντι στους συνανθρώπους του και απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στις κάθε λογής περιστάσεις και απέναντι στον Θεό, είναι ειρηνικός και με τη γη και με τον ουρανό. Η ταπείνωση έχει πάρει το όνομά της από την ειρήνη που γεννά στην καρδιά μας. Την κατάσταση της ηρεμίας, της χαράς και της μακαριότητας, που προκαλείται μέσα μας από την αρετή, την ονομάζουμε τα­πείνωση. Όταν θέλουμε μαζί με την κατάσταση να δεί­ξουμε και την πηγή της, τότε κάνουμε λόγο για ταπεινοφροσύνη.
Μη σκεφθείτε, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο ορισμός που δώσαμε στην ταπεινοφροσύνη, περιγράφοντάς την ως την ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση, γενικά, και για τον εαυτό του, ειδικά, είναι αυθαί­ρετος. Ο ίδιος ο Κύριος την όρισε έτσι, λέγοντας: «Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» (Ιω. 8:32). Τι είναι αυτή η ελευθερία, η πνευματική ελευ­θερία, που παρέχεται από την αλήθεια, αν όχι η ευλο­γημένη ειρήνη της καρδιάς, αν όχι η αγία ταπείνωση, αν όχι η ευαγγελική ταπεινοφροσύνη; Η θεία αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Βλ. Ιω. 14:6). Εκείνος διακήρυξε: «Μάθετε από μένα», από τη θεία Αλήθεια, «ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυ­ση στις ψυχές σας» (Ματθ. 11:29). Η ταπεινοφροσύνη είναι τρόπος σκέψεως του ανθρώπου εμπνευσμένος από τη θεία Αλή­θεια [“Το στόμα του ταπεινόφρονα λέει την αλήθεια”, σημειώνει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής, (Περί νόμου πνευματικού Κεφάλαιο Σ’, θ’)]. Η έπαρση είναι θλιβερή και ολέθρια αυταπάτη, είναι θανάσιμη πλάνη, με την οποία η τυφλωμένη ανθρώπινη φύση ξεγελά τον εαυτό της και ξεγελιέται από τους δαίμονες.
Λανθασμένες είναι οι κρίσεις και οι εκτιμήσεις του υπερόπτη. Τον εαυτό του τον θεωρεί αυθύπαρκτο ον, όχι πλάσμα του Θεού. Την επίγεια ζωή την αισθάνεται ατέλειωτη. Τον θάνατο δεν τον συλλογίζεται. Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει. Η θεία πρόνοια γι’ αυτόν είναι ανύπαρκτη. Ως κυβερνήτη του κόσμου αναγνωρίζει την ανθρώπινη λογική. Όλες οι σκέψεις του σέρνονται στη γη. Τη ζωή του την έχει προσφέρει θυσία στον κόσμο τούτο, στον οποίο επιθυμεί να εγκαθιδρύσει τη διαρκή απόλαυση μέσω της αμαρτίας. Αυτή ακριβώς είναι η άλο­γη και μάταιη επιδίωξη των τυφλωμένων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.
Τον ταπεινόφρονα άνθρωπο, απεναντίας, στον δρό­μο της επίγειας ζωής τον συνοδεύει η μνήμη του θανά­του, διδάσκοντάς τον να ενεργεί σε κάθε περίσταση με το βλέμμα του στραμμένο στην αιωνιότητα και επιδρώντας ευεργετικά σ’ όλα του τα έργα. Ο ταπεινός εργάζεται για την αρετή, όχι για την ικανοποίηση παθών, και γι’ αυτό ό,τι κάνει είναι ωφέλιμο για τους συνανθρώπους του. Ο ταπεινός βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ασήμαντο κόκκο μέσα στο σύμπαν, μέσα στους αιώνες, μέσα στις γενιές και τα γεγονότα που πέρασαν και που έρχονται. Ο νους και η καρδιά του ταπεινού δέχονται πρόθυμα τη χριστιανική αλήθεια και προοδεύουν σταθε­ρά στις χριστιανικές αρετές. Ο νους και η καρδιά του τα­πεινού βλέπουν και αισθάνονται την πτώση της ανθρωπίνης φύσεως, γι’ αυτό μπορούν ν’ αναγνωρίσουν και να δεχθούν τον Λυτρωτή.
Η ταπεινοφροσύνη δεν αναγνωρίζει αξία στην πε­σμένη ανθρώπινη φύση. Βλέπει τον άνθρωπο ως κορυ­φαίο θείο δημιούργημα, αλλά βλέπει και τηναμαρτία που έχει διαποτίσει και δηλητηριάσει όλη την ύπαρξή του. Η ταπεινοφροσύνη αναγνωρίζει το μεγαλείο του πλάσματος του Θεού, αλλά συγχρόνως διαπιστώνει και την παραμόρφωσή του από την αμαρτία. Γι’ αυτή τη συμ­φορά θλίβεται συνέχεια. Βλέπει τη γη σαν έναν τόπο εξορίας του ανθρώπου και τον βιάζει να επιστρέψει με τη μετάνοια στον ουρανό, που τον έχασε με την έπαρση.
Η έπαρση, απεναντίας, που προκάλεσε την πτώση και την καταστροφή της ανθρωπότητας, δεν βλέπει και δεν αναγνωρίζει πτώση και παραμόρφωση στην ανθρώ­πινη φύση· βλέπει μόνο αξία, ωραιότητα, τελειότητα. Ακόμα και τα νοσήματα της ψυχής, τα πάθη, τα θεωρεί προσόντα. Μια τέτοια θεώρηση της ανθρωπίνης φύσεως κάνει τον Λυτρωτή τελείως περιττό.
Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα, ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί». Οι ταπεινοί δέ­χονταν τον Κύριο και φωτίζονταν από το θείο φως Του. Οι υπερήφανοι, ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, Τον απέρριπταν και βυθίζονταν ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι με την άρνηση και τη βλασφημία του Θεού.
Λάμπουν ζωηρά μέσα στον καθαρό ουρανό της νύ­χτας τ’ αναρίθμητα αστέρια, παραβγαίνοντας ποιο θα στείλει στη γη περισσότερο φως. Μόλις, όμως, ξεπρο­βάλει ο ήλιος, όλα τ’ αστέρια γίνονται άφαντα σαν ανύπαρκτα, αν και στην πραγματικότητα παραμένουν στις θέσεις τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες αρετές: Όταν συγκρίνονται μεταξύ τους, έχουν κάποιο φως. Εξαφανίζονται, όμως, μπροστά στην απόλυτη αρετή, μπροστά στο φως της Θεότητας.
Ο απόστολος, μιλώντας για τις αρετές του δίκαιου Αβραάμ, λέει ότι ο πατριάρχης «μπορούσε να καυχηθεί, όχι όμως απέναντι στον Θεό… Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και γι’ αυτή του την πίστη ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο» (Ρωμ. 4, 2-3). Έτσι έπρεπε να κάνουν οι Φαρισαίοι, που καμάρωναν για την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, αλλά είχαν αποξενωθεί πνευματικά απ’ αυτόν. Σε αντίθεση με τον Αβραάμ, θέλησαν να διατηρήσουν τις νομιζόμενες αρετές του «παλαιού ανθρώπου», κι έτσι έγι­ναν ανίκανοι ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία και θεογνωσία. Άκουσαν, λοιπόν, τη φοβερή ετυμηγορία του Κυρίου: «Αν ήσασταν τυφλοί», αν, δηλαδή, αναγνωρίζατε την πνευματική σας τυφλότητα, «δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως», όντας τυφλοί, «λέτε με βεβαιότητα ότι βλέ­πετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει»· παραμένει, γιατί την αποδεχθήκατε και τη χαράξατε μέσα σας με την αμφιβολία σας.
Μαθητής των Φαρισαίων ήταν στα νεανικά του χρό­νια ο άγιος απόστολος Παύλος. Όπως ο ίδιος διηγείται, για να μας διδάξει, ήταν «Εβραίος γέννημα θρέμμα» και «ως προς την ερμηνεία του νόμου Φαρισαίος». «Ήμουν άμεμπτος», λέει, «σε ό,τι αφορά την τήρηση του νόμου. Αυτά, όμως, που άλλοτε ήταν για μένα πλεονεκτήματα, τώρα με την πίστη στον Χριστό τα βλέπω σαν μειονε­κτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μει­ονεκτήματα σε σχέση με το ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα, γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου»  (Φιλιπ.3, 5-8).
Αγαπητοί αδελφοί! Ας μιμηθούμε τον απόστολο Παύλο και τους άλλους αγίους του Θεού. Ας πλησιά­σουμε τον Κύριο, έχοντας απορρίψει τελείως την κατα­στρεπτική έπαρση και έχοντας εγκολπωθεί την ταπείνω­ση. Μέσω της ταπεινώσεως ας προσκολληθούμε στον Πλάστη μας. Με την ταπείνωση ας ελκύσουμε την προ­σοχή και την ευσπλαχνία του Θεού μας, που είπε: «Σε ποιον θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον ταπεινό, στον ήσυχο, σ’ εκείνον που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2).  Βλέ­ποντας και αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες μας, ας συμπεριλάβουμε τον εαυτό μας στους αμαρτωλούς, τους αγαπημένους του Θεού. Απορρίπτοντας την έπαρση, ας δια­χωρίσουμε τον εαυτό μας από τους ψευτοδικαίους, για να μη μας αποστραφεί ο Θεός, που είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτω­λούς» (Ματθ. 9:13). Με την ταπείνωση η καρδιά μας ας γίνει πνευ­ματικό θυσιαστήριο του Θεού και ο θύτης, ο νους μας, ας προσφέρει σ’ Εκείνον θυσίες πνευματικές, ας προ­σφέρει τη θυσία της κατανύξεως, τη θυσία της μετάνοι­ας, τη θυσία της Εξομολογήσεως, τη θυσία της προ­σευχής, τη θυσία της ευσπλαχνίας, εμπλουτίζοντας κα­θεμιάν απ’ αυτές τις θυσίες με την ταπεινοφροσύνη· για­τί «ο Θεός δεν θα περιφρονήσει μια καρδιά γεμάτη συν­τριβή και ταπείνωση» (Ψαλμ. 50:19). Αμήν.

(“Ασκητικές ομιλίες Α’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)
Πηγή: alopsis.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Φωτογραφία


Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΟΜΠΟΛΙΕΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ



Κρατήστε σταθερά την αγία και ορθόδοξη Πίστη μας, τόσο τους Κανόνες της, όσο και τα Δόγματα της. Μη προσαρμόσετε την Πίστη στη ζωή σας, αλλά τη ζωή σας στην Πίστη. Από την αληθινή ορθόδοξη Πίστη, αντλήστε όλη την ευτυχία σας. Τότε θα είστε πραγματικά τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ο Κύριος θα σας πλημμυρίσει με το απερίγραπτο έλεός Του.
Κάποιος μπορεί να πει: "Γιατί πρέπει να διατηρήσουμε την πίστη στον Χριστό και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση και άλλων χριστιανικών αρετών; Δεν αρκεί μόνο η αγάπη για να ανταμειφτούμε με την αιώνια σωτηρία;". Τέτοιες ερωτήσεις προκύπτουν μόνο από εκείνους που δεν έχουν ιδέα του για το τι είναι χριστιανική πνευματική ζωή. Είναι δυνατόν να ανεβείτε σε ένα βουνό χωρίς να διανύσετε τους πρόποδές του; Φυσικά, δεν μπορείτε. Ομοίως, είναι αδύνατο χωρίς την βάση όλων των χριστιανικών αρετών, δηλαδή, χωρίς την αληθινή Πίστη στον Χριστό, να φτάσουμε στην κορυφή τους - την Αγάπη.
Ας θυμηθούμε, αγαπητά μου εν Χριστώ τέκνα, ότι χωρίς την Πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό (Εβρ. ια΄, 6), ότι χωρίς την ορθόδοξη Πίστη δεν υπάρχει Χάρη, δεν υπάρχει αληθινή Αγάπη για τους άλλους, αλλά μόνο ολέθριος εγωισμός ή κενά λόγια για την αγάπη, όπως μεταξύ των αιρετικών και των σεχταριστών. Επομένως, ας καταβάλουμε προσπάθειες να κρατήσουμε την αγία ορθόδοξη Πίστη σταθερή και, μαζί με αυτήν, να έχουμε πάντα μια ευλογημένη, αληθινή Αγάπη για τον πλησίον μας.

(ΠΗΓΗ ΡΩΣΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: 

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ