A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2019

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ 2019



Λαμπρό Αρχιερατικο συλλείτουργο, στον πανηγυριζοντα Ιερό Ναό Γενεθλίων της Θεοτόκου στης Σέρρες. Προεξηρχε ο οικείος Ιεράρχης Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.Γρηγοριος, συλλειτουργουντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Φιλίππων και Μαρωνειας κ.Αμβροσιου.
Έλαβαν μέρος οι ιερείς π. Νικόλαος εφημέριος του ναού, π.Ιγνατιος, π.Γρηγοριος και ο υποδιακονος π.Χριστόδουλος.
Τον Θείο λόγο κυρηξε ο Σεβασμιώτατος Θεσσαλονίκης κ.Γρηγοριος. Έψαλε ο μουσικολογιωτατος πρωτοψαλτης και διδάσκαλος τ
ης Βυζαντινής μουσικής κ.Νικολαος Πολυχρος με συνοδεία εκλεκτών Ιεροψαλτών.
Πλήθος κόσμου συνέρρευσε από τίς Σέρρες, την Καβάλα, την Δράμα και από άλλα μέρη της Μακεδονίας (μέ πούλμαν).
Μετά την λιτάνευση της Ιεράς εικόνας στους δρόμους γύρω από τον Ναό, η επιτροπή του Ναού παρέθεσε πλούσιο γεύμα προς όλους τους πιστούς πού προσήλθαν για να τιμήσουν το Γενέθλιο της Θεοτόκου.





















ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ 2019 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Ουτω γάρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε τόν Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν.......

Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2019

Ο ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ



Πολύ δύσκολο είναι να ξεχάση κανείς μια μορφή, σαν την μορφή του Μητροπολίτου Χρυσοστόμου. Έχει επιβληθή εις τας ψυχάς όσων τον εγνώρισαν και έχει αφίσει ανεξίτηλον την σφραγίδα της προσωπικότητός του επ’ αυτών.

Που ευρίσκεται όμως το θεμέλιον της δυνάμεως αυτής και ποία η πηγή της λαμπράς αυτής ακτινοβολίας του ανδρός; Η μόρφωσίς του ήτο πολύπλευρος και διεκρίνετο διά το βάθος της. Όσοι ηυτύχησαν να ακούσουν κηρύγματά του ή να μελετήσουν έργα του θα δύναται να διαβεβαιώσουν, ότι ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος είχε κατορθώσει να συνδυάση εις μία οργανικήν ενότητα το βάθος του στοχασμού, το ύψος των νοημάτων, την χάριν του λόγου, την απλότητα των εκφράσεων. Η μόρφωσις διά τον Χρυσόστομον δεν είχε την μορφήν μερικών (πολλών ή ολίγων) γνώσεων, τοποθετημένων όπως τα βιβλία εις πλουσίαν βιβλιοθήκην. Ήτο το πνευματικόν πλαίσιον μιάς ζωής πειθαρχημένης εις την ιεραρχίαν των αξιών και αντλούσης τους ζωτικούς αυτής χυμούς από τα αστείρευτα και ανεξάντλητα βάθη της νοήσεως, της νοήσεως όμως που κατηυγάσθη από το ανέσπερον μεγαλείον του Χριστιανισμού!

Και δι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον από την εν γένει συμπεριφοράν του αειμνήστου Γέροντος έλιπε αυτή η εξεζητημένη κομψότης των «μορφωμένων», που τους καθιστά αποκρουστικούς διά τας μικρολόγους σχολαστικότητας και απαισίους διά την έπαρσιν εκ της «μορφώσεως».

Ο αλησμόνητος Επίσκοπος είχε μετουσιώσει όλην την μόρφωσιν, την τεραστίαν και πολυποίκιλον εις ένα μοναδικόν και ιδεώδη ανθρωπισμόν.

Και αυτό ακριβώς αποτελεί την ιδιάζουσαν σφραγίδα της προσωπικότητός του. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος υπήρξε άνθρωπος, «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» του τελειοτάτου προτύπου.

Άνθρωπος! Πόσον δύσκολον πράγμα να είσαι άνθρωπος! Ο μεταστάς εχάρισε εις την κοινωνίαν την δυνατότητα αυτήν και ανεκούφισε ευρύτατον κύκλον με τον ευγενικόν ανθρωπισμόν του.

Αλλ’ ας δούμε μερικάς λεπτομερείας του υπερόχου εκείνου ανθρωπισμού, μερικάς πτυχάς της αγίας εκείνης ψτχής, όσας η βαθυτάτη μετριοφροσύνη του επέτρεψε να θαυμάσωμεν.
Απλότης! Και όταν λειτουργούσε και όταν ωμίλει και όταν συνεζήτει τον διέκρινε η κορωνίς των ανθρωπιστικών προσόντων, η απλότης. Τον ενθυμούμαι εις το γραφικόν του καναπεδάκι παρά την επί την Κυψέλην οικίαν του με το καλογερικό του σκουφάκι. Μόνο που έβλεπα το άγιο εκείνο Γεροντάκι εγέμιζε η ψυχή μου από πνευματική ικανοποίησι. Σε άκουγε∙ σε άκουγε μάλιστα με προσοχή, με ενδιαφέρον. Και αυτό δεν το έκανε από «συγκατάβασι» στην πνευματική σου πτωχεία, αλλά από ανθρωπιστική κατανόησι, από ειλικρινή σεβασμό στον άνθρωπο, στον οιονδήποτε άνθρωπο!

Δεν προσπαθούσε να σε παρασύρη  με την άποψίν του, γιατί δεν σε θεωρούσε κατώτερό του. Σου ωμίλει με την μεγαλειώδη εκείνην δημοκρατικήν απλότητα, που εκπηγάζει από την πραγματικήν πνευματικήν αριστοκρατίαν, και σε άφινε ελεύθερον να λάβης θέσιν.

Ενθυμούμαι ότι κάποιο Πάσχα είχον κατά νούν να μεταβώ εις Άγιον Όρος να εορτάσω εκεί. Μίαν ημέρα λοιπόν της Βαϊφόρου με εκάλεσεν εις το γραφείον του ο άγιος και νεανικός κατά το ψυχικόν σθένος Γέρων, και μεταξύ μας διημείφθη ο εξής περίπου, διάλογος.
-Έμαθα ότι πρόκειται να μεταβήτε εις Άγιον Όρος!
-Μάλιστα.
-Θα μου επιτρέψετε να σας πω την γνώμην μου και μετά να αποφασίσετε ότι νομίζετε ορθόν.
-Ευχαρίστως να την ακούσω, Πανιερώτατε.
-Το Πάσχα είναι εορτή οικογενειακής χαράς. Η σύζυγός σας δεν σας υπανδρεύθη, διά να εξασφαλίση μόνον την συντήρησίν της και τα εκ της εργασίας σας αγαθά∙ έχει την ηθικήν και δικαίαν αξίωσιν να συναπολαβάνη μαζύ σας τας αγίας ημέρας των χριστιανικών εορτών. Αυτό δε κυρίως συνιστά σύνδεσμον του γάμου.

Μη στηρίζεσθε εις την συγκατάθεσίν της διά να αδικήσετε ,ίαν ευγενική γυναίκα και μη συσσωρεύετε νεφίδρια εις τον ουρανόν του οικογενειακού σας βίου. Εκτός όμως αυτού έχετε υποχρέωσιν και έναντι των εκκλησιασμάτων, τα οποία ζητούν τας ημέρας αυτάς από τους εργάτας της Εκκλησίας μίαν ομιλίαν.

Ας μη ζητούμεν λοιπόν αυτά που μας ευχαριστούν, αλλά αυτά που επιβάλλονται.

-Πανιερώτατε, είμαι πρόθυμος να εκτελέσω την εντολήν σας.
-Σας παρακαλώ, δεν δίδω εντολάς∙ την γνώμην μου εκθέτω και σεις ελευθέρως αποφασίσατε.

Παρεθέσαμεν αυτόν τον διάλογον διά να γίνη γνωστή η υπεροχή του ως ανθρώπου. Δεν ήτο «Δεσπότης», με «αξιώσεις» και «απαιτήσεις»∙ δι’ αυτό και δεν προσπαθούσε να δεσμεύση τον άλλον∙ περιέργως όμως τον έπειθε!

Παρ’ όλη την μορφωτικήν του και ηθικήν του υπεροχήν, δεν έζη το αμαρτωλόν εκείνο βίωμα της διαστολής του από τους υπολοίπους θνητούς. Με άλλους λόγους δεν εθεώρει τον εαυτόν του υπέρτερον ουδενός, ούτε ως προς τας γνώσεις, ούτε ως προς την ηθικήν, παρ’ όλον δε ότι ήτο καθαρά και αγνή φύσις δεν τον διέκρινε η αδυναμία των τοιούτων φύσεων, ο εγωισμός. Διατί; Διότι ήτο άνθρωπος!

Ουδέποτε ηθέλησε να σχολιάση λάθη γραμματικά, συντακτικά, εκφραστικά των υφισταμένων του, ή να σατυρίση δηκτικώς τας ελλείψεις των άλλων. Οσάκις διέβλεπε λάθη, εφ’ όσον μεν αυτά δεν μετέβαλον το νόημα του κειμένου τα άφινε, διά να μη θίξη τον συνεργάτην του∙ εφ’ όσον πάλιν μετέβαλον το νόημα προσεπάθει να κατευθύνη τούτον εις την ανεύρεσιν του λάθους, ώστε να μη φανή ότι διορθώνει τον άλλον.

Έθετε υπό την κρίσιν άλλων, κατωτέρων της μορφώσεώς του και των γνώσεών του, διάφορα έγγραφά του, έργα του, ουχί κατά λόγον ταπεινοφανούς φιλαρεσκείας, αλλά κατά λόγον ειλικρινούς εκτιμήσεως της κρίσεως των συνανθρώπων του.

Ποτέ δεν εσχολίασε συνάνθρωπόν του δυσμενώς, δι’ οιονδήποτε ελάττωμα.

Το εσωτερικόν δε αυτό ανθρωπιστικόν φρόνημα απετύπωσε εις το πρόσωπόν του μιάν γλυκυτάτην ευπροσηγορίαν. Ένα αγνόν μειδίαμα ήνθει εις τα χείλη του και η φυσιογνωμία του εν γένει σου ενέπνεε τον σεβασμόν χωρίς να σε τρομάζη. Πτωχός, διότι εστάθη πάντοτε ανώτερος των χρημάτων, δεν ηρνείτο να ανακουφίση υλικώς τους έχοντας ανάγκην.

Εσέβετο την συνείδησιν των συνανθρώπων του∙ δι’ αυτό επαγρύπνει και επί των λεπτομερειών ακόμη της ζωής του, διά να μη σκανδαλίση τινα των ελαχίστων.

Κάποτε μετέβη εις Αίγινα, εις έν μικρόν Μοναστηράκι. Εις το δωμάτιον λοιπόν, που του παρεχώρησαν να αναπαυθή, υπήρχε εν ακόμη κρεββάτι και ένα ζεύγος παντόφλες. Παρεκάλεσε να απομακρυνθούν τα αντικείμενα, αυτά από το δωμάτιον! Διατί; Διότι ήτο άνθρωπος, και εσέβετο την συνείδησιν των συνανθρώπων του.

Θα πρέπει να θεωρούνται ευτυχείς όσοι καθ’ οιονδήποτε τρόπον συνεδέθηκαν μαζί του. Το καύχημα των δε αυτό ασφαλώς είναι ο ευγενέστερος τίτλος τιμής διά την ζωήν των.

Και τούτο διότι ο Άγιος πρώην Φλωρίνης δεν ήτο μόνον ο ενάρετος Αρχιερεύς ο περινούστατος διανοούμενος, ο ευφραδέστατος ρήτωρ, ο αγνός άγιος, ο ακαταγώνιστος μαχητής∙ αλλ’ ήτο προ παντός ο άνθρωπος. Και τοιούτοι άνθρωποι είναι φαινόμενα, διαφεύγοντα την αρχήν της συχνότητος. Και τοιούτον φαινόμενον ανθρώπου υπήρξε ο επιζών εις τας ψυχάς μας ως ιδέα και σύμβολον και πτερυγίζων μεταξύ μας ως αθάνατος και μακαρία ψυχή, ο αείμνηστος Πρόεδρος της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Χρυσόστομος.

Τις οίδε πότε άλλοτε η ανθρωπότης θα συναντήση το τοιούτον φαινόμενον!

Το παράπονον του παραλύτου είναι και παράπονον της κοινωνίας «Κύριε άνθρωπον ουκ έχω».

Και το παράπονον αυτό θα εξέρχεται πλέον βαρυκάρδιον από τα στήθη όσων εγνώρισαν τον άνδρα, διότι η απώλεια του «ανθρώπου» καθιστά σκληροτέραν την πραγματικότητα της ελλείψεως ανθρώπων!

Δ.Μ. Μπατιστάτος
Η Φωνή της Ορθοδοξίας, φυλ. Της 12.9. ‘55

Πηγή: «Ο ΣΥΓΧΡΝΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»
ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΑΜΗΤΣΟΥ θεολόγου-καθηγητού

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

ΚΥΡΙΑΚΉ Ι' ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2019 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΚΡΙΤΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ
Μέσα στό γενικό παιδαγωγικό 
σχέδιο τοῦ Θεοῦ...
Γιά ὃσους ἀπογοητευονται ἀπο τά ὃσα προδοτικά εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας συμβαίνουν μέ τά παναιρετικά μηνύματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί ἂλλων Ταγῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ τά συλλείτουργα αἰρετικῶν μετά «ὀρθοδόξων» καί μέ τίς συμπροσευχές μέ ἀλλοθρήσκους, πρέπει νά ποῦμε πώς οἱ αἱρέσεις καί τά σχίσματα εἶναι ἒργα τοῦ διαβόλου, εἶναι τά «ζιζάνια» πού ὁ ἐχθρός τῆς Ἐκκλησίας, ὁ διάβολος, σπείρει στόν ἀγρό της.
Ὡστόσο, εἶναι μέσα στό γενικό παιδαγωγικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρἰα των ἀνθρώπων, ἒτσι ὣστε καί ἀπό τό «πικρό» τῆς αἱρέσεως νά προέλθη πνευματική ὠφέλεια στήν Ἐκκλησία.
Ἀποδεικνύονται, δηλαδή, αὐτά, στό τέλος, ὃτι εἶναι πνευματικά ἐμπόδια πού ὁ πιστός χριστιανός ὀφείλει νά ὑπερνικήση γιά νά γίνη «δόκιμος».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ρητῶς τονίζει στούς Κορινθίους ὃτι εἶναι ἀνάγκη («δεῖ «) νά ὑπάρχουν καί αἱρέσεις, γιά νά ἀναδεικνύωνται ἀνάμεσα στοὐς Χριστιανούς οἱ «δόκιμοι».
«Δεῖ γάρ καί αἱρέσεις ἐν ὑμῖν εἶναι, ἳνα οἱ δόκιμοι φανεροί γένωνται ἐν ὑμῖν« (Α΄. Κορ. ια΄ 19). «Παρακαλῶ δέ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διά τοῦ ὀνόματος Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἳνα τό αὐτό λέγητε πάντες, καί μή ῆ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἣτε δέ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοί καί ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (Α΄Κορ. α΄10) (Β΄Κορ.ιγ΄9) (Ἐφεσίους δ΄12)
Εἶναι ὁ «δίαυλος», μέσω τοῦ ὁποίου, ξεπηδοῦν  οἱ πραγματικά Πιστοί, σέ ἀντίθεση πρός ἐκείνους, πού εἶναι ἀκόμα «νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καί περιφερόμενοι παντί ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας…»  (Ἐφεσ. δ΄ 13-14), ἢ ὃπως χαρακτηρίζονται λίαν εὐστόχως, εἶναι «χλιαροί», «χαλαροί» καί γίνονται εὒκολα θύματα στά νύχια τοῦ ἀντιχρίστου.
Εἶναι ἡ «κάμινος», μέσω τῆς ὁποίας, ὁ «χρυσός» ἀποχωρίζεται ἀπό τίς «σκουριές» καί ἀναδεικνύοντα αἱ ψυχαί πού εἶναι «ταγμένες» στίς λεγεῶνες τῆς Ὀρθοδοξίας
Ἡ ὓπαρξη αἱρέσεων στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀποτελεῖ σημερινό φαινόμενο.. Παρατηρεῖται ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς της καί θά συνεχίζεται χωρίς διακοπή, μέ μεγαλύτερη, μάλιστα, ἒνταση μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου.
Ὁ ἲδιος Ὁ Κύριος προειδοποίησε τούς μαθητάς Του νά φυλάγωνται ἀπο τούς «ψευδοπροφήτας», οἱ ὁποῖοι προσποιοῦνται τά πρόβατα, ἐνῶ στήν πραγματικότητα εἶναι λύκοι ἃρπαγες.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προεῖπε ὃτι μέσα στήν Ἐκκλησία θά εἰσορμήσουν «λύκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ.κ΄29) (Β΄Κορ. ια΄13-15)
Σήμερα εἶναι ξεκάθαρο ὃτι τά αἲτια τῆς «ἑνωτικῆς κινήσεως» (οἰκουμενισμός) μέσα στήν Ἐκκλησία εἶναι τό σύστημα τοῦ Ἀντιχρίστου, τό ὁποῖο μέ ὂργανό του το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.), ἐπιχειρεῖ νά καταργήση τήν Ἀλήθεια καί τό ΦΩΣ, δηλαδή τόν ἲδιο τόν Κύριόν ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Ὃσοι λοιπόν εἶναι παγιδευμένοι ἐντός αὐτοῦ τοῦ σατανικοῦ συστήματος, εἶναι ὣρα νά γίνουν οἱ σύγχρονοι Ὁμολογηταί, μη ἀναλογιζόμενοι τό προσωπικό τους ὑλικό κόστος, τά μεγαλεῖα, τήν καθαρῶς ΚΟΣΜΙΚΗ προβολή τους μέσω τῶν μέσων μαζικῆς..τυφλώσεως, τά ὁποῖα ἀφειδῶς τούς προσφέρουν «βῆμα προβολῆς», μέ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΕΣ δηλώσεις περί ..«ἀγάπης»,..«οἰκολογίας. κ.λπ…!
Εκεῖνο τό ὁποῖο δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγη, εἶναι τό ὃ,τι, ὃλο αὐτό τό σατανικό «κίνημα» τό ὁποῖο ὑπηρετοῦν μέ συνέπεια ὃλοι αὐτοί πού βάλλουν μέ κάθε τρόπον κατά τῆς ἀληθείας, προσφέρουν, ΑΘΕΛΑ ΤΟΥΣ βεβαίως, τήν τεράστια ὑπηρεσία τῆς ἀναδείξεως καί τοῦ τελικοῦ ΘΡΙΑΜΒΟΥ τῆς ἀληθοῦς Πίστεως καί τῆς πραγματικῆς προσεγγίσεως τῶν καλοθελήτων καί ἁγνῶν ψυχῶν εἰς τό ΦΩΣ τῆς Θείας Διδασκαλίας.
Ἡ μεγαλυτέρα «ἐπιτυχία» τοῦ ἀντιχρίστου καί τῶν πιστῶν ὑπηρετῶν του, εἶναι τό νά κατορθώσουν νά πείσουν τούς πιστούς, πώς «δέν ὑπάρχει ἀντίχριστος και συνεπῶς δέν ὑπάρχει κίνδυνος ἐκ τῶν ἐνεργειῶν των»
Καί αὐτή, ἀκριβῶς εἶναι ἡ ΜΕΓΙΣΤΗ ὑπηρεσία πού προσφέρουν στήν ἀνθρωπότητα.
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ καί αὐτοί καί οἱ σχεδιασμοί των.
Ἐάν δέν ὑπῆρχε τό «κρῦο», δέν θά γνωρίζαμε τήν «ζέστη». Ἐάν δέν ὑπῆρχε τό «πικρό», δέν θά γνωρίζαμε τό «γλυκῦ». Ἐάν δέν ὑπῆρχε τό «κακό», δέν θά μπορούσαμε νά δοῦμε τό τί εἶναι σωστό.
Ἐπειδή ἡ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ἐναντίον τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ καί τοῦ ΦΩΤΟΣ, δέν πρόκειται νά σταματήση ἐδῶ, ἀλλά ἀναμένονται  σημαντικαί ἐξελίξεις, θά γίνουν ΦΑΝΕΡΟΙ οἱ σκοποί των καί αὐτό θά δώση τήν εὐκαιρία σέ πολλούς (ρασοφόρους καί μή ) νά ΔΟΥΝ τήν ἀλήθεια καί νά πυκνώσουν τίς τάξεις τῶν πραγματικά Πιστῶν.
Καί, τελειώνοντας, πρέπει νά δηλώσωμε πώς εἶναι ἀπαραίτητο νά παρακαλοῦμε γιά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, διά τήν μεταστροφήν των καί τήν ἀναγνώρισιν τῶν λαθῶν των.
Ποτέ δέν εἶναι ἀργά.
Ἂπιστοι, μάγοι, παγανισταί κ.λπ., ὃταν ἀντελήφθησαν τά λάθη των καί μετενόησαν ΑΛΗΘΩΣ,  ἒγιναν ἀκόμα καί Ἃγιοι.
Πρέπει νά ποῦμε πώς τούς λυπούμεθα. Κάνουν ΤΕΡΑΣΤΙΟ κακό, ἀλλά, ταυτοχρόνως, δίδουν τήν εὐκαιρίαν εἰς τούς ἁγνούς ἀνθρώπους, τούς μή προσκεκολλημένους εἰς τήν ὓλην, νά δοῦν τήν ἀλήθειαν καί νά μεταστραφοῦν.
Ὁ ρόλος ὁ δικός μας, ὃμως, εἶναι δεδομένος και ἀποτελει «μονόδρομον».
Πρέπει νά ἰστἀμεθα ΜΑΚΡΑΝ πάσης σχέσεως μέ τάς θέσεις αὐτῶν τῶν συγχρόνων ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ καί νά βλέπωμεν ΜΟΝΟΝ τήν ἀλήθειαν καί τό φῶς πού μᾶς προσφέρει ἡ ΜΟΝΑΔΙΚΗ διδασκαλία Τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ Κυρίου ἡμων Ἰησου Χριστου, μή παρασυρόμενοι ἀπό τά μηνύματά των τά σαθρά καί ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ.
Καλοῦμε ΟΛΟΥΣ νά τηρηθοῦν ἐντελῶς ἀντιμέτωποι πρός ΟΛΑ ὃσα «διδάσκουν» καί διαδίδουν οἱ συνεργάται τοῦ ἀντιχρίστου, καί νά ἀντιληφθοῦν πώς κάθε «κοινωνία» μαζί των, τούς κατατάσσει εἰς τόν χῶρον τῶν ὀπαδῶν τοῦ μονίμου καί ἐπικινδύνου ἐχθροῦ τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων, ἒστω καί χωρίς νά τό ἀντιλαμβάνωνται.
Καί τέλος, οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ περί τοῦ κινδύνου πού ἀποτελεῖ ὁ πάπας καί οἱ συνοδοιπόροι του, πρέπει νά εὑρίσκωνται διαρκῶς εἰς τόν νοῦν μας.
Τό «σχέδιον Τοῦ Θεοῦ», οὐδεις τό γνωρίζει.
Δεν εἲμεθα μόνοι μας τέκνα μου, ἐν Κυρίω ἀγαπητά.
Καί εἶναι ΒΕΒΑΙΟΝ πώς, παρά τάς διαρκεῖς μας «πτώσεις», παρά τήν ἀπομάκρυνσίν μας ἀπό τό θέλημά Του, καί πάλι θά τείνη τό φιλεύσπλαγχνο χέρι του γιά νά μᾶς βοηθήση να «σηκωθοῦμε».
Ἀρκεῖ νά μείνωμε ΠΙΣΤΟΙ είς Αὐτόν καί νά περιφρονήσωμε ΟΛΟΥΣ αὐτούς οἱ ὁποῖοι, ἀπεργάζονται το κακό τῆς Ἐκκλησίας μας καί δι’ αὐτῆς τῆς Πίστεώς μας.
Ἡ Πιστις μας, ἡ Γνησία Ὀρθοδοξία, δέν εἶναι «γράμμα κενόν», ἀλλά ἀπαιτεῖ ἐνργόν συμμετοχήν καί ΠΛΗΡΗ ἀποστροφήν τοῦ προσώπου μας ἀπό πάσης ἐνεργείας καί, διδασκαλίας αὐτῶν τῶν, γεννημάτων των  «ἐχιδνῶν» πού ἐμφανίζοντα ὡς, ἐκπρόσωποι τῆς Ορθοδοξίας, παρασύροντες τούς ἁγνούς καί ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους εἰς τόν ὂλεθρον.
Καί πρέπει νά γνωρίζωμεν ΟΛΟΙ, πώς ἀπό τήν στιγμήν πού ἐδιδάχθημεν τά νάματα τῆς Ὀρθοδόξου μας Πίστεως, ἀπό τήν στιγμήν πού ἐβαπτίσθημεν εἰς τό πανάγιον Ὂνομα τὴς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιτέτου Τριάδος, κάθε μας παρασπνονδία, κάθε μας συμπόρευσις μέ, μοντέρνες» ἰδέες κ.λπ., ξεπλένονται μέ ΔΑΚΡΥ καί ΠΡΟΣΕΥΧΛΗ, μέ ἀληθῆ καί συνειδητή μετάνοια καί μέ ἀγῶνα ψυχῆς ζεούσης καί ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΩΣ ταγμένης εἰς τό πλευρόν τῆς Ὀρθοδοξίας μας.
Καί ὃπως προεῖπα, δέν πρέπει ἡ ψυχή τοῦ χριστιανοῦ, τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, νά ἀπελπίζεται καί νά νομίζη  πώς εἶναι ἀδύναμος.
Ἒχομε τήν μεγαλυτέραν δύναμιν είς τό πλευρόν μας.
Ἒχομε Τόν ἲδιον Τόν Κύριόν μας, ὁ ὁποῖος ΔΕΝ μᾶς θέλει ἀπελπισμένους, κατηφεῖς καί δειλιασμένους.
Μέ τήν βοήθειάν Του, θά ξεπεράσομε κάθε ἐμπόδιο και αὐτοί πού ἀπεργάζονται τό κακό τῆς φιλτάτης μας Ὀρθοδοξίας, θά βρεθοῦν σέ κάποια στιγμή. ἐάν δέν μετανοήσουν ἐγκαίρως, ἐάν δέν κλαύσουν πικρῶς καί δέν ζητήσουν συγχώρησιν, εἰς τά «λημέρια» τοῦ ἀντιχρίστου.
π.Ευθύμιος Μπαρδάκας

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ (Τοῡ Πατρός Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Είναι ηθικό και Εθνικό χρέος, είναι Εθνική ανάγκη επιβίωσης, είναι Ιερή Αποστολή

Η διδασκαλία δεν είναι γέμισμα του πνευματικού κάδου. Δεν είναι μισθωτή ευκαιρία ή μηχανοποιημενη μετάδοση γνώσεων αλλά κοινωνία ψυχών και πνευματική μυσταγωγία.

Ο Ιερέας, ο Δάσκαλος, ο Καθηγητής, ο εμπνευσμένος επιστήμων με τη βαθιά συναίσθηση της ευθύνης και της τιμής ότι συνεχίζει το έργο του Δημιουργού, με την επιθυμία να εισέρχεται στα άδυτα των αδύτων της ψυχής των Νέων και να ανάβει τον θείο σπινθήρα, γίνεται λειτουργός μυστηρίων, διάκονος του Ναού της παιδείας!
Κοινωνεί την παιδική ψυχή και αποκαλύπτει, εξηγεί την γνώση και την Σοφία του Θεού.
Τότε γεννάται ο υπεύθυνος άνθρωπος, τότε καταξιώνεται το έργο της παιδείας ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Και ανθρώπους δημιουργεί μόνον ο άνθρωπος όχι το βιβλίο η μηχανή ή ο υπολογιστής.
Μόνον όταν οι διδάσκοντες απευθύνονται ΟΧΙ ΜΟΝΟ στο πνευματικό δυναμικό αλλά και στο ηθικό, διεγείρουν τη συμμετοχή του Μαθητού στην ωραιότερη στιγμή της ζωής του, τη στιγμή της αφύπνισης του Θείου σπινθήρα. ΓΙΑΤΙ ΝΕΟΤΗΤΑ ΧΩΡΊΣ ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΗΛΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ.
Ξεκινούν οι νέοι μας για το ταξίδι της ζωής τους απροσανατόλιστοι, χωρίς πυξίδα, χωρίς λιμάνι και χάνονται στον ωκεανό της απιστίας, στον Καιάδα, στον δολοφόνο κάθε δημιουργικής διάθεσης.
Οι νέοι εκπαιδευτικοί πρέπει να δώσουν την δάδα αναμμένη στη νέα γενιά. Ωστόσο θα τη δώσουν αναμμένη η μήπως την παρέλαβαν οι ίδιοι μισόσβηστη και την παραδώσουν σβησμένη?
Η φράση ΠΈΣΤΕ ΜΟΥ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΣΑΣ μας οδηγεί στη σκέψη πως η δάδα όλο και σιγοσβήνη.
Μια επίσκεψη στην έκθεση βιβλίου μας διαβεβαίωσε για μια φορά ακόμη ότι οι υπαίτιοι είναι αυτοί που πάνω στο συμφέρον τους κτίζουν με πτώματα βωμούς προδοσίας. Μέσα στα εκατό περίπου περίπτερα, όπου επικρατούσε ο υλισμός, πνίγηκε το ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΊΟ.
Και σαν τα μελίσσια οι νέοι ήταν ριγμένοι στόν Μάρξ στον Λένιν .....
Αν για τους άλλους λαούς η Ελληνοχριστιανική παιδεία είναι ζήτημα ορθής αγωγής για μας τους Έλληνες ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟ ΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΙΣ, Ιερή Αποστολή.
Κύριε Ιησού Χριστέ, κράτησε στην παλαίφατη και ακοίμητη Ελλάδα μας ενεργό το φως της Σοφίας και της Γνώσεως.
Π.Ευθυμιος Μπαρδακας

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2019

Η περί της «Μητέρας Εκκλησίας» δοξασία του Φαναριωτικού Νεοπαπισμού

του Νικολάου Μάννη, Εκπαιδευτικού
Συνεχίζοντας, με την βοήθεια του Θεού, την σειρά άρθρων ενάντια στην αίρεση του Νεοπαπισμού, όπως εκφράζεται από τους καταληψίες του Φαναρίου[1], θα αναφερθούμε στην περί της «Μητέρας Εκκλησίας» δοξασία τους. Σύμφωνα με αυτήν, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, δεν είναι απλά η πρώτη τη τάξει Τοπική Εκκλησία, αλλά η «Μητέρα Εκκλησία» η οποία άρχει πάνω στις υπόλοιπες Τοπικές Εκκλησίες που είναι είτε (μικρότερες βεβαίως!) «αδελφές», είτε «θυγατέρες» της! Και η θεωρία αυτή, όπως επίσης και η περί Πρωτείου (εξουσίας) θεωρία, είναι αντιγραφή των αντιστοίχων παπικών αντιλήψεων[2].
Οι θιασώτες αυτής της πλάνης φθάνουν στο σημείο ακόμη και να αγιομαχούν, όταν διαπιστώνουν ότι υπήρξαν στην εποχή μας Άγιοι που πολέμησαν την αίρεση του Νεοπαπισμού Κωνσταντινουπόλεως[3]!
Εύστοχα και προφητικά γράφτηκε (και μάλιστα προ εικοσαετίας περίπου!) σε άρθρο του αγωνιστικού περιοδικού «Ὀρθόδοξος Παράδοσις», που εκδίδουν Πατέρες της Έτνα (Η.Π.Α.), πως η Ορθόδοξη Εκκλησία «απορρίπτει τον Παπισμό και τις αρχές του, είτε όπως διατυπώθηκε στην Ρώμη, με την φαντασιόπληκτη αντίληψη της «Πέτρειας» κυριαρχίας, είτε όπως προπαρασκευάζεται στην Κωνσταντινούπολη με τη νέα, αντορθόδοξη και βλάσφημη θεωρία της «Μητέρας Εκκλησίας», η οποία βασίζεται στην λατινική κατανόηση αυτού του όρου και του, κατ᾿ ουσίαν, «Ανατολικού Πάπα» με διοικητική και πνευματική εξουσία σε όλη την Ορθοδοξία· ακόμη και στο σημείο, προφανώς, να διεκδικεί δικαιοδοσία πάνω στις αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και τα Πατριαρχεία!»[4].
Ποια είναι όμως η «Μητέρα Εκκλησία» κατά την ορθόδοξη αντίληψη; Σύμφωνα με όσα θα δούμε ο όρος αυτός δεν αναφέρεται αποκλειστικά σε κάποια συγκεκριμένη Τοπική Εκκλησία, ούτε βεβαίως αυτή έχει την έννοια «υπερεκκλησίας»!
Ο όρος «Μητέρα Εκκλησία», όσον αφορά την Τοπική Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, μπορεί να εκληφθεί μόνο ως τιμητικός, και μόνο από τις λεγόμενες νεώτερες Εκκλησίες των Βαλκανίων, που έχουν λάβει (παρατύπως βεβαίως – και αυτή η παρατυπία αναμένεται να διορθωθεί από Πανορθόδοξο Σύνοδο) Αυτοκεφαλία από Αυτήν. Αυτές λοιπόν οφείλουν να σέβονται την «Μητέρα Εκκλησία», όχι όμως και να την υπακούν τυφλά ή να την ακολουθούν στην πτώση της σε αιρέσεις, όπως ο Οικουμενισμός και ο Νεοπαπισμός!
Το ότι όμως δεν αποδίδεται ο χαρακτηρισμός αυτός αποκλειστικά στην Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ως «Μητέρα Εκκλησία» είχαν χαρακτηρισθεί και άλλες Εκκλησίες. Την Τοπική Εκκλησία της Καισαρείας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον Επιτάφιό του στον Μέγα Βασίλειο, την αποκαλεί  «ἄσειστον καὶ ἀνεπηρέαστον τῶν Ἐκκλησιῶν μητέρα»[5], διότι ήταν η μόνη Εκκλησία που είχε απομείνει τότε (επί ποιμαντορίας του Μεγάλου Βασιλείου) αμόλυντη από την αρειανική λύμη.
Κυρίως όμως «Μητέρα Εκκλησία» έχει χαρακτηρισθεί η Εκκλησία των Ιεροσολύμων. «Χαῖρε Σιὼν ἁγία, Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, Θεοῦ κατοικητήριον∙ σὺ γὰρ ἐδέξω πρώτη, ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, διά τῆς Ἀναστάσεως»[6] υμνογραφεί ο Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Και ο Μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας στην περίφημη «Ομολογία» γράφει: «Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία δὲν παίρνει ὄνομα ἀπὸ κανένα τόπον, ἄν εἶναι καὶ ὁ πλέον ἐξαίρετος· διατὶ αἱ τοπικαὶ Ἐκκλησίαι εἶναι μερικαί, οἷον ἡ Ἐφεσίνη, ἡ ἐν Φιλαδελφείᾳ, ἡ ἐν Λαοδικείᾳ, ἡ ἐν Ἀντιοχείᾳ, ἡ ἐν Ἱεροσολύμοις, ἡ ἐν Ῥώμῃ, ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ καὶ αἱ λοιπαί. Μὰ ἀνάμεσα εἰς τούταις ταῖς Ἐκκλησίαις ταῖς μερικαῖς, ἐκεῖνη ὀνομάζεται μήτηρ αὐτῶν, ἡ ὁποῖα ἐπλούτησε τὴν παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐδέχθηκε τὴν αἰώνιον σωτηρίαν καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἀμαρτιῶν· καὶ ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐπῆρεν ἀρχὴν ἡ κήρυξις τοῦ εὐαγγελίου εἰς ὅλον τὸν περίγειον κόσμον… Λοιπὸν ἡ ἐν Ἱεροσολύμοις Ἐκκλησία εἶναι μήτηρ πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ πρώτη[7]· διατὶ ἀπ᾿ ἐκείνην ἤρχισε νὰ ἀπλώνεται τὸ εὐαγγέλιον εἰς ὅλα τὰ πέρατα, καλὰ καὶ οἱ βασιλεῖς ὕστερον νὰ ἐδώκασι τὰ πρωτεία τῆς τιμῆς εἰς τὴν πρεσβυτέραν καὶ εἰς τὴν νέαν Ῥώμην, διὰ τὸ κράτος τῆς βασιλείας[8] ὁποῦ ἦτον εἰς αὐτάς»[9].
Την ορθόδοξη διδασκαλία περί του θέματος συνοψίζει ο Διδάσκαλος της Εκκλησίας και του Γένους Επίσκοπος Κερνίτζης και Καλαβρύτων Ηλίας Μηνιάτης: «Ἡ πόλις τῶν Ἱεροσολύμων δὲν ὀνομάζεται παρὰ πολλῶν μήτηρ τῶν ἐκκλησιῶν; δὲν ὀνομάζει ὁ Θεολόγος Γρηγόριος μητέρα τῶν ἐκκλησιῶν τὴν Καισάρειαν, καὶ κέντρον τῆς χριστιανικῆς πολιτείας; ὁ Χρυσόστομος πάλιν δὲν λέγει διὰ τὴν Ἀντιόχειαν πὼς εἶναι κεφαλὴ τῆς οἰκουμένης; Ἐκ τούτων συνάγεται τὸ ἐπίσημον τῆς ἐπαινουμένης πόλεως ἢ τοῦ προσώπου ὁποῦ ἀρχιερατεύει εἰς ἐκείνην τὴν πόλιν,ἀλλὰ δὲν ἀποδείχνεται ἡ ὑπερτάτη ἐκείνη μοναρχία ὁποῦ ζητεῖ ὁ Ρώμης ἐπίσκοπος(σ. ημ. και ο Νέας Ρώμης σήμερα). Ὅθεν πάλιν λέγω, ὡς ἄνωθεν, πὼς τὸ πρεσβεῖον τῆς ὑπερτάτης πνευματικῆς ἐξουσίας καὶ ἀναμαρτησίας, συνάγεται νὰ εἶναι κοινόν, ὄχι ἑνὸς μόνου ἴδιον, καὶ ἀκολούθως νὰ εἶναι ἀριστοκρατική, ὄχι μοναρχικὴ ἡ κυβέρνησις τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»[10].

  • [1] Οι Η.Π.Α. κατέλαβαν το Φανάρι στις 18 Οκτωβρίου 1948 όταν εξανάγκασαν, δια των οργάνων τους, σε παραίτηση τον κανονικό Πατριάρχη Μάξιμο τον Ε΄ και κατάλαβαν τον πατριαρχικό θρόνο διά του αλήστου μνήμης μασώνο Αθηναγόρα Σπύρου. Έκτοτε οι διάδοχοι ορίζονται από εκείνες και αυτοί με την σειρά τους φροντίζουν να τιμούν την αληθινή πατρίδα τους (βλ. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης τίμησε την ημέρα Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ: https://www.romfea.gr). Μια ιστορία που μας θυμίζει την κατάληψη της πάλαι ποτέ Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρώμης από τους Φράγκους και την σταδιακή απορθοδοξοποίησή της…
  • [2] «Ὁ Πάπας συγκατένευσεν, ἵνα ἡ σύνοδος (σ. ημ. που έγινε αργότερα στην Φλωρεντία) συγκροτηθῇ ἐν Κωνσταντινουπόλει· ἀλλὰ παλινῳδήσας εἶπε τοῖς ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Ἰωάννου ἐν ἔτει 1426 πρὸς αὐτὸν ἀποσταλεῖσι πρεσβευταῖς, ,ὅτι «ἡ Ῥωμαϊκὴ ἐκκλησία μήτηρ ἐστί, ἡ δὲ Ἀνατολικὴ θυγάτηρ καὶ ὁφείλει ἡ θυγάτηρ παραγενέσθαι πρὸς τὴν μητέρα» (Ανδρονίκου Δημητρακοπούλου, Ιστορία του Σχίσματος της Λατινικής Εκκλησίας από της Ορθοδόξου Ελληνικής, Λειψία, 1867, σ. 103). «Ὅρος τῆς ἁγίας καὶ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ γενομένης. Εὐγένιος δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ… Εὐφραινέσθω ἡ μήτηρ Ἐκκλησία τὰ ἑαυτῆς τέκνα μέχρι τοῦδε πρὸς ἄλληλα στασιάζοντα εἰς ἑνότητά τε καὶ εἰρήνην ἤδη ἐπανιόντα ὁρῶσα» (Καλλίστου Βλαστού, Δοκίμιον Ιστορικόν περί του Σχίσματος της Δυτικής Εκκλησίας από της Ορθοδόξου Ανατολικής, Αθήνα, 1896, σ. 203).
  • [3] Απονομή αυτοκεφαλιών ή αρπαγή εδαφών; Η αναφορά του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς για το Οικουμενικό Πατριαρχείο (https://tasthyras.wordpress.com)
  • [4] Neo-Papism (Orthodox Tradition, Volume XIV [1997], Number 1): https://thoughtsintrusive.wordpress.com (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη).
  • [5] P.G. 36, 557.
  • [6] Αναστάσιμο Στιχηρό Εσπερινού πλ. δ΄ ήχου (βλ. Παρακλητική).
  • [7] Πρβλ. Νικηφόρου Θεοτόκη, Κυριακοδρόμιον των Αποστόλων, τόμος α΄,  Αθήνα, 1840, σ. 55.
  • [8] Με την ευκαιρία αξίζει να αντιγράψω και ένα, σχετικό με το θέμα, απόσπασμα από ένα μήνυμα που έλαβα από κάποιον εκλεκτό Αδελφό της Ομογένειας (αγωνιστή, επί δεκαετίες, για την διατήρηση των παραδόσεων του Γένους μας), με αφορμή το προηγούμενο κείμενό μου («Αυτοκέφαλη Εκκλησία» ή «Αυτοκέφαλη» Εκκλησιολογία; https://katanixi.gr): «Εἰς τόν ΚΗ΄ κανόνα (Δ΄ Οἰκ.Σ.) καί στά σχόλια, ἀναφέρεται στό διατί ΤΟΤΕ ὁ Κων/πόλεως εἶχε πρωτεῖον τιμῆς, δηλ. ἐπειδή ὑπῆρχεν ἐκεῖ ὁ Αὐτοκράτωρ καί ὁ Τοπικός Ἐπίσκοπος ἦτο τρόπον τινά συντονιστής διά τούς ἐπισκέπτας ἐπισκόπους νά ζητήσουν κάτι ἀπό τήν κοσμικήν ἐξουσία. Αὐτό ἐπῆγε περίπατο τώρα. Ὁ Βαρθολομαῖος ἐκεῖ σήμερα εἶναι πλέον …ἂχρηστος. Ἐπειδή ὡς νέος ἒχετε τήν σκυτάλην, θά σᾶς παρακαλοῦσα εἰς μελλοντικήν σας μελέτην να περιλἀβετε καί τήν παράμετρον αὐτήν».
  • [9] Ιωάννου Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόμ. ΙΙ, Αυστρία, 1968, σ. 709-710.
  • [10] Ηλία Μηνιάτη, Πέτρα Σκανδάλου, Βιέννη, 1783, σ. 103.

    Πηγή: katanixi.gr/