A

A

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)
† Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου (Ψαλ. 50,17)

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Η κοτσίδα του ιερέα από τον Πόντο που αποκεφάλισαν οι Τούρκοι μέσα στο σπίτι του....



Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι απόγονος προσφύγων από τον Πόντο. Οι συγγενείς της ζούσαν στον Πόντο στην περιοχή Αργυρούπολη Κομνηνών και εκδιώχθηκαν βίαια από τον άτακτο στρατό των Νεότουρκων, κατά τη γενοκτονία των Ποντίων.

 Η οικογένεια όχι μόνο βρέθηκε ξεριζωμένη από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά είχε και μια τραγική απώλεια. Οι Τούρκοι, δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον παππού της (από την πλευρά της μητέρας της) ο οποίος ήταν ιερέας.

 Η Μαρία Παπαδοπούλου περιέγραψε στη «Μηχανή του Χρόνου» την τραγική σκηνή του αποκεφαλισμού του παπα- Ηλία:
«Ένα βράδυ ξημερώματα χτυπάνε την πόρτα του παππού και κατεβαίνει να δει ποιος είναι. Δεν άφηνε τότε τα παιδιά και τις γυναίκες να κατέβουν επειδή φοβόντουσαν. Κατεβαίνει λοιπόν ο παππούς και με το που ανοίγει την πόρτα να δει ποιος είναι, τον σπρώχνουν δυνατά και μπαίνουν μέσα. Φώναζαν στα τουρκικά ότι θα πάρουν τις γυναίκες. Τα ήξερε κιόλας ο παππούς μου και κατάλαβε ότι ήρθαν να πάρουν τις γυναίκες. Με τις φωνές σηκώθηκαν οι άλλοι από πάνω και κατεβήκανε. Αλλά πριν κατέβουν καλά-καλά, του παππού του είχαν κόψει το κεφάλι. Και τότε η γιαγιά μου, παρόλο που ήταν σε κακή κατάσταση έσκυψε πάνω από το άψυχο σώμα του παππού και του έκοψε την κοτσίδα. Φώναξε τη μεγάλη την κόρη της η οποία ήταν τότε 12 χρόνων και της λέει αυτό θα το φυλάξεις.
Τίποτα να μην πάρετε τώρα που μας διώχνουν, μόνο να πάρετε τις εικόνες μαζί σας την κοτσίδα του παππού και να την πας στην Ελλάδα ή όπου πάτε».

Η Μαρία Παπαδοπούλου, εγγονή του παπα- Ηλία...

Η οικογένεια έπρεπε να εγκαταλείψει αμέσως το σπίτι προκειμένου να σωθεί από τους Τούρκους που σκότωναν αδιακρίτως. Πριν φύγουν έθαψαν τον ιερέα στην αυλή του σπιτιού. Η κοτσίδα διασώθηκε και βρέθηκε αρχικά στη Ρωσία όπου κατέληξαν τα περισσότερα μέλη της οικογένειας. Η 12χρονη τότε κόρη του ιερέα που την πήρε μαζί της, κατάφερε να επιζήσει και να ταξιδέψει μαζί με χιλιάδες ακόμα πρόσφυγες. Κράτησε την κοτσίδα του πατέρα της για πολλά χρόνια ως ενθύμιο και λίγο πριν πεθάνει στην Ελλάδα πλέον, την έδωσε στην εγγονή του παπα Ηλία τη Μαρία Παπαδοπούλου. Εκείνη με τη σειρά της, την παραχώρησε στον σύλλογο Ποντίων Σουρμένων προκειμένου να αποδώσει φόρο τιμής στον παππού της....

Το παράδειγμα του παπα Ηλία δεν ήταν το μοναδικό. Κατά τη γενοκτονία των Ποντίων έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες έλληνες χριστιανοί (περίπου 350 χιλιάδες) και πολλοί από αυτούς έμειναν άταφοι, ενώ αμέτρητες οικογένειες σκόρπισαν σε διάφορα μέρη. Η κοτσίδα του ιερέα δεν είναι μόνο ενθύμιο για τους συγγενείς του, αλλά και απόδειξη της γενοκτονίας που το επίσημο τουρκικό κράτος επιμένει να αρνείται.

ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ: Διήγησις τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ

spilia ag ioanni1

Ὑπὸ Ὁσιωτ. Μοναχοῦ Ἰωάννου Παπαλεοντίου (Κυπρίου)
Πρὸ δύο περίπου μηνῶν ἐπεσκέφθην τὴν φιλόχριστον Πάρον. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, μετέβην καὶ εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Λογγοβάρδας. Ὁ γηραιὸς Ἡγούμενος αὐτῆς πατὴρ Φιλόθεος μοὶ ἐδιηγήθη τὸ ἑξῆς:
ταν ἤλλαξαν τὸ Ἡμερολόγιον ἐπῆγε νὰ συναντήσῃ τὸν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ὅστις ἦτο πρωτεργάτης τῆς Καινοτομίας. Ἦτο πολὺ γνωστός του καὶ ὑπῆρχε οἰκειότης μεταξύ των. Ἐκείνην τὴν φορὰν μόλις τὴν εἶδεν ἀνέκραξεν:
-μὰν πάτερ Φιλόθεε, σῶσε με, χάνομαι. Ἄχ τί ἔκανα ν’ ἀλλάξω τὸ Ἡμερολόγιον!
Δηλαδὴ τὸ ἀντελήφθη ὅτι κακῶς ἐχάλασε τὸν αἰωνόβιον θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅπως ὁ Ἰούδας ἀνεφώνησε μὲν τὸ ἥμαρτον, ἀλλ΄ ἀπελθὼν ἀπήγξατο.
Μετὰ τινὰς ἡμέρας εὑρέθην εἰς τὴν [νῆσον] Πάτμον. Εἶναι ἀσυλλήπτου μεγαλοπρεπείας τὸ Σπήλαιον καὶ τὰ κειμήλια τοῦ ὑψηπετοῦς Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. Δέος καταλαμβάνει τὴν ψυχὴν καὶ ρῖγος περιτρέχει τὸ σῶμα.
Εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν τοῦ Θεολόγου παρεκάλεσα τοὺς Γέροντας νὰ μοὶ διηγηθοῦν καμμίαν ἀξιόλογον ἱστορίαν. Εἷς ἐξ αὐτῶν ἐτῶν 70 μοὶ ἀφηγήθη τὸ ἑξῆς ἀλησμόνητον Θαῦμα:
Κατὰ τὴν 8ην Μαΐου, ὅτε τελεῖται ἡ Ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου, ἀνέβλυζεν ἐκ τοῦ Σπηλαίου Ἁγίασμα. Ἀλλά, πάτερ μου, μοὶ λέγει, δυστυχῶς! Ἀπὸ τότε ποὺ ἔβαλαν τὸ φράγγικον Ἡμερολόγιον, ὤ τῆς συμφορᾶς μας, τὸ Ἁγίασμα ἐσταμάτησεν. Καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ Γέροντος Μοναχοῦ ἐδάκρυσαν ἀπὸ τὴν συγκίνησιν.
τερος Μοναχός, ὀνόματι Ἐπιφάνιος, μοῦ εἶπε διὰ τὸν νεωτεριστὴν καὶ μασῶνον [Μελέτιον] Μεταξάκην, ὅτι ὅταν ἐπεσκέφθη τὸν πατέρα του εἰς τὴν Κρήτην, ὁ γέρων τοῦ εἶπε: Υἱέ μου, καθὸ Πατριάρχης μᾶς ἐτίμησες, ἀλλ᾿ ὅσον διὰ τὸ Ἡμερολόγιον ποὺ χάλασες, ἄν δὲν τὸ ἐπαναφέρῃς, νὰ ἔχῃς τὴν κατάρα μου! Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ὅταν ἤνοιξαν τὸν τάφον τοῦ Μεταξάκη, τὸν εὗρον μαῦρον, σκοτεινὸν καὶ ἄλυτον, τοῖς πᾶσι φοβερὸν θέαμα.
Τοῦτο ὀφείλεται ὄχι μόνον εἰς τὴν πατρικὴν κατάραν, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν παράβασιν τῆς Ἀποστολικῆς ἐντολῆς: «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ΄ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»!
(«Ἡ Φωνὴ τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ.τ. 327 / 7-12-1959, σελ. 6)

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Ἡ Μητρότητα καὶ ἡ Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν)



Προσφάτως ἡ Ἑλληνικὴ Βουλὴ ψήφισε νόμο, ὁ ὁποῖος ἐπιτρέπει τὴν ἀναδοχὴ παιδιῶν καὶ ἀπὸ ζεύγη ποὺ συνδέονται μὲ τὰ χαλαρὰ δεσμὰ τοῦ καθαρὰ κοσμικοῦ «συμφώνου συμβιώσεως», συμπεριλαμβανομένων καὶ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.

Εἶναι σαφὲς ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς μελλοντικῆς νομιμοποιήσεως καὶ τῆς τεκνοθεσίας ἀπὸ ἄτομα τοῦ ἰδίου φύλου.
Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν εἶχε ὑπερψηφισθεῖ ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Βουλὴ ἡ νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη.
Πρόκειται γιὰ φαινόμενα ἐκφυλισμοῦ καὶ παρακμῆς τοῦ Νεοελληνισμοῦ καὶ στὰ δύο ἑλληνικὰ Κράτη, τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.
Ὡς ποιμένες τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, λυπούμεθα, διότι ἐν ὀνόματι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ ἤ «ἐκσυγχρονισμοῦ», ἡ νεοελληνικὴ κοινωνία ὁδηγεῖται ταχέως σὲ ὀπισθοδρόμιση, ἀποδεχόμενη ἀκρίτως κάθε θεσμοθεσία τῆς Δύσεως καὶ θέτουσα τὴν Μητρότητα καὶ τὴν Πατρότητα ὑπὸ διωγμὸν.
Παρῆλθαν πολλοὶ αἰῶνες ἀφ’ ὅτου ἡ θετικὴ ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐξανθρώπισε τὶς βαρβαρότητες τῆς Ρωμαϊκῆς νομοθεσίας ὥστε βαθμιαίως νὰ καταργηθεῖ ἡ δουλεία, ἡ παλλακεία, ἡ ἔκθεση τῶν ἀνεπιθυμήτων νεογεννήτων βρεφῶν κ.ἄ..
Οἱ σημερινὲς κοινωνίες, ὅταν θεσμοθετοῦν «σύμφωνα συμβιώσεως», οὐσιαστικῶς ἐπαναφέρουν στὸ προσκήνιο μία παραλλαγὴ τοῦ ἀρχαίου θεσμοῦ τῆς παλλακείας, μιᾶς χαλαρώτερης μορφῆς «γάμου».
Μάλιστα, ἡ σύγχρονη παραλλαγὴ εἶναι χειρότερη τῆς ἀρχαίας, διότι αὐτὴ προβλέπει καὶ τὴν σύνδεση ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου, παραχαράσσοντας αὐτὸ τοῦτο τὸ νόημα τῆς οἰκογενείας, ἐν ὀνόματι δῆθεν τῆς προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Ὅταν πάλι νομιμοποιοῦν τὶς ἐκτρώσεις, ἐπαναφέρουν τὸ «δικαίωμα» τῶν γονέων νὰ θανατώνουν τὰ ἀνεπιθύμητα τέκνα τους· τώρα ὅμως, ἀντὶ νὰ πράττουν τοῦτο εὐθὺς μετὰ τὴν γέννηση, ὅπως κατὰ τὴν ἀρχαιότητα, δύνανται νὰ τὰ θανατώνουν πρὶν νὰ γεννηθοῦν.
Εἶναι, λοιπόν, πρόοδος ἢ ὀπισθοδρόμηση ἡ τοιαύτη θεσμοθεσία;
Λέγουν, ὅτι ὑπερασπίζονται «ἀνθρώπινα δικαιώματα» (τῶν ὁμοφυλοφίλων γιὰ τὴν ἀναδοχὴ τέκνων καὶ τῶν γυναικῶν νὰ «διακόπτουν» τὴν ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη), ἀλλὰ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν δικαιώματα; 
Τὰ δικά τους δικαιώματα ποῖος τὰ ὑπερασπίζεται;
Σὲ ἄλλα κράτη, ὅπου παρόμοιοι νόμοι ἴσχυσαν πρὸ ἐτῶν, παιδιὰ τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν ἀφοῦ εἶχαν παραδοθεῖ εἰς «ζεύγη» ὁμοφυλοφίλων, μαρτυροῦν τὴν πικρή τους ἐμπειρία καὶ ἤδη συνασπίζονται, προκειμένου νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ ἀνακληθοῦν οἱ νόμοι αὐτοί.
Ἐπὶ πλέον, στὴν ἑλληνικὴ Βουλή, κατὰ τὴν συζήτηση τῆς ἀθέσμου αὐτῆς θεσμοθεσίας, ἀκούσθηκαν ἐπιθετικοὶ λόγοι ἐναντίον τῶν ἀντιδρώντων σὲ αὐτήν, ὅτι δῆθεν «ὑποκριτικῶς ἀναπαράγουν ἐπιχειρήματα στὸ ὄνομα τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία εἶναι δομημένη στὴν προσφορὰ ἀγάπης».
Πράγματι, ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης καὶ διδάσκει τὴν ἀγάπην πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς πεπλανημένους ὀφείλουν ἅπαντες οἱ Χριστιανοὶ νὰ ἀγαποῦν, ἀποστρεφόμενοι ὅμως τὴν πλάνη τους. Ὁμοίως καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀποστρεφόμενοι ταυτοχρόνως τὴν ἁμαρτία. Ὅπως ἀκριβῶς οἱ καλοὶ ἰατροὶ ἀγαποῦν καὶ βοηθοῦν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀλλὰ πολεμοῦν καὶ ἀποστρέφονται τὴν ἀσθένεια.
Τὸ κίνητρο, λοιπόν, τῶν δικῶν μας ἀντιδράσεων, δὲν εἶναι κάποιο μῖσος πρὸς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν ἕναν τρόπο ζωῆς ἀνάρμοστο γιὰ Χριστιανούς, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι πλέον ὑποχρεωμένα νὰ μεγαλώσουν σὲ ἕνα περιβάλλον μὴ φυσικὸ καὶ διατρέχουν κίνδυνο ἀναπτύξεως σοβαρῶν ψυχολογικῶν κυρίως ἐπιπλοκῶν.
Τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα αὐτῶν τῶν παιδιῶν ποῖος τὰ ὑπολογίζει;
Ἐπιπροσθέτως, τίθεται ἀκόμη καὶ ἕνα ζήτημα Δημοκρατίας. Διότι οἱ πολιτικοὶ ὀφείλουν νὰ ἐκφράζουν τὴν βούληση τῶν πολιτῶν. Σήμερα βλέπουμε πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ ἐκλεγοῦν (συνήθως δημαγωγοῦντες), θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐξουσιοδοτημένοι ἐν λευκῷ νὰ νομοθετοῦν ὅ,τι αὐτοὶ θέλουν, ἀκόμη καὶ ἀντίθετα πρὸς τὴν βούληση τῶν πολιτῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς σοβαρῆς καὶ ὀρθοτομούσης ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας περιφρονοῦνται ἐν προκειμένῳ σκανδαλωδῶς τὰ πορίσματα.
Ἂς λάβουν αὐτὰ ὑπ᾽ ὄψιν τους ἅπαντες οἱ Ἕλληνες πολῖτες, ὅταν θὰ κληθοῦν νὰ ἐμπιστευθοῦν ἐκ νέου τὴν ψῆφο τους.
Λυπούμεθα ἰδιαιτέρως, διότι ἐν ὀνόματι τῆς «προστασίας τῆς διαφορετικότητος» (κάθε ὁμάδος ἀνθρώπων μὲ ἰδιόμορφες κλίσεις καὶ τάσεις), καταβάλλεται προσπάθεια ὥστε νὰ ἐξαλειφθεῖ κάθε τὶ διαφορετικὸ καὶ νὰ καταργηθοῦν κάθε εἴδους σύνορα μεταξὺ κρατῶν (διεθνισμός), θρησκειῶν (οἰκουμενισμὸς) καὶ παραλλήλως νὰ ὑποβαθμισθεῖ ὁ παραδοσιακὸς θεσμὸς τῆς οἰκογενείας καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλου εἴδους καινοφανῆ ὑποκατάστατα.
Εὐχόμεθα εἴτε νὰ ἀνανήψουν οἱ νομοθετοῦντες, εἴτε νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἄλλους σώφρονες, λογικοὺς καὶ γνησίους πατριῶτες, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναστρέψουν τὴν πτωτικὴ πορεία καὶ θὰ ἀνακαλέσουν τὶς ἄθεσμες θεσμοθεσίες. Αὐτὸ θὰ γίνει ἐφικτὸ ἂν ὁ λαὸς μετανοήσει καὶ ἐπανέλθει στὸν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. Ἂς εἶναι πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση ἡ προσευχὴ καὶ ἡ προσπάθεια ὅλων μας, Κλήρου καὶ Πιστοῦ Λαοῦ, ὥστε νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὸν παρακμιακὸ βάλτο, στὸν ὁποῖον ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει περιέλθει, καὶ νὰ ἐπανεύρουμε τὴν ὁδὸ στὴν πνευματικὴ πρόοδο καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλπίδα.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ἀθήνα, 6/19-5-2018

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚ ΣΥΝΟΔΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α΄ ΟΙΚ ΣΥΝΟΔΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)


Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

ΔΙΔΑΧΗ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΡΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ (Ἃγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» (Ιω. 9:39)
 
ΑΓΑΠΗΤΟΙ αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυ­φλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρι­σαίοι. Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέ­ας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διά­θεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).
Στην απάντηση του Κυρίου καθρεφτίζεται η ψυχική κα­τάσταση των Φαρισαίων, η οποία προκάλεσε την ερώτησή τους: «Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως, λέτε με βεβαιότητα ότι βλέπετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ιω. 9:41).
Πόσο φοβερή ασθένεια της ψυχής είναι η έπαρση! Στα ανθρώπινα έργα, στερεί από τον υπερόπτη τη βοή­θεια και τη συμβουλή του πλησίον. Και στο έργο του Θεού, στο έργο της σωτηρίας, στέρησε από τους αλαζόνες Φαρισαίους της εποχής του Κυρίου και στερεί από τους Φαρισαίους κάθε εποχής τον πιο πολύτιμο θησαυ­ρό, τη θεία δωρεά που έφερε από τον ουρανό ο Υιός του Θεού· τους στέρησε και τους στερεί τη θεία αποκάλυψη και τη μακάρια κοινωνία με τον Θεό, κοινωνία που προ­ϋποθέτει την αποδοχή αυτής της αποκαλύψεως.
Οι Φαρισαίοι θεωρούσαν ότι ανήκαν στους ανθρώπους «που βλέπουν», ότι δηλαδή είχαν φτάσει στην αλη­θινή και τέλεια θεογνωσία, δεν χρειάζονταν περαιτέρω πρόοδο και, επομένως, δεν είχαν ανάγκη από καμιά σπουδή ή διδαχή. Γι’ αυτό απέρριπταν τη διδασκαλία για τον Θεό, που τους την παρέδιδε άμεσα ο Ίδιος.
Η αρετή της ταπεινώσεως εναντιώνεται στο πάθος της υπερηφάνειας, το οποίο εκδηλώνεται με ξεχωριστό τρό­πο στο πνεύμα του κάθε ανθρώπου. Όπως η υπερηφάνεια είναι κατεξοχήν ασθένεια του πνεύματος, έτσι και η ταπείνωση είναι κατεξοχήν κατάσταση ευρωστίας του πνεύματος, μια αγαθή και μακάρια κατάσταση. Στην Αγία Γραφή και στα έργα των αγίων πατέρων ονομάζεται συ­χνά και ταπεινοφροσύνη. Τι είναι η ταπεινοφροσύνη; Είναι η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση και, επομένως, η ορθή αντίληψη του ανθρώπου για τον εαυτό του.
Το άμεσο αποτέλεσμα της ταπεινώσεως ή ταπεινο­φροσύνης ως ορθής αντιλήψεως για την ανθρώπινη φύ­ση και για τον ίδιο μας τον εαυτό είναι η ειρήνευση της καρδιάς. Ο ταπεινός άνθρωπος είναι ειρηνικός και απέναντι στους συνανθρώπους του και απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στις κάθε λογής περιστάσεις και απέναντι στον Θεό, είναι ειρηνικός και με τη γη και με τον ουρανό. Η ταπείνωση έχει πάρει το όνομά της από την ειρήνη που γεννά στην καρδιά μας. Την κατάσταση της ηρεμίας, της χαράς και της μακαριότητας, που προκαλείται μέσα μας από την αρετή, την ονομάζουμε τα­πείνωση. Όταν θέλουμε μαζί με την κατάσταση να δεί­ξουμε και την πηγή της, τότε κάνουμε λόγο για ταπεινοφροσύνη.
Μη σκεφθείτε, αγαπητοί αδελφοί, ότι ο ορισμός που δώσαμε στην ταπεινοφροσύνη, περιγράφοντάς την ως την ορθή αντίληψη του ανθρώπου για την ανθρώπινη φύση, γενικά, και για τον εαυτό του, ειδικά, είναι αυθαί­ρετος. Ο ίδιος ο Κύριος την όρισε έτσι, λέγοντας: «Θα γνωρίσετε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σας ελευθερώσει» (Ιω. 8:32). Τι είναι αυτή η ελευθερία, η πνευματική ελευ­θερία, που παρέχεται από την αλήθεια, αν όχι η ευλο­γημένη ειρήνη της καρδιάς, αν όχι η αγία ταπείνωση, αν όχι η ευαγγελική ταπεινοφροσύνη; Η θεία αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Βλ. Ιω. 14:6). Εκείνος διακήρυξε: «Μάθετε από μένα», από τη θεία Αλήθεια, «ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυ­ση στις ψυχές σας» (Ματθ. 11:29). Η ταπεινοφροσύνη είναι τρόπος σκέψεως του ανθρώπου εμπνευσμένος από τη θεία Αλή­θεια [“Το στόμα του ταπεινόφρονα λέει την αλήθεια”, σημειώνει ο όσιος Μάρκος ο Ασκητής, (Περί νόμου πνευματικού Κεφάλαιο Σ’, θ’)]. Η έπαρση είναι θλιβερή και ολέθρια αυταπάτη, είναι θανάσιμη πλάνη, με την οποία η τυφλωμένη ανθρώπινη φύση ξεγελά τον εαυτό της και ξεγελιέται από τους δαίμονες.
Λανθασμένες είναι οι κρίσεις και οι εκτιμήσεις του υπερόπτη. Τον εαυτό του τον θεωρεί αυθύπαρκτο ον, όχι πλάσμα του Θεού. Την επίγεια ζωή την αισθάνεται ατέλειωτη. Τον θάνατο δεν τον συλλογίζεται. Στην αιωνιότητα δεν πιστεύει. Η θεία πρόνοια γι’ αυτόν είναι ανύπαρκτη. Ως κυβερνήτη του κόσμου αναγνωρίζει την ανθρώπινη λογική. Όλες οι σκέψεις του σέρνονται στη γη. Τη ζωή του την έχει προσφέρει θυσία στον κόσμο τούτο, στον οποίο επιθυμεί να εγκαθιδρύσει τη διαρκή απόλαυση μέσω της αμαρτίας. Αυτή ακριβώς είναι η άλο­γη και μάταιη επιδίωξη των τυφλωμένων Φαρισαίων και Σαδδουκαίων.
Τον ταπεινόφρονα άνθρωπο, απεναντίας, στον δρό­μο της επίγειας ζωής τον συνοδεύει η μνήμη του θανά­του, διδάσκοντάς τον να ενεργεί σε κάθε περίσταση με το βλέμμα του στραμμένο στην αιωνιότητα και επιδρώντας ευεργετικά σ’ όλα του τα έργα. Ο ταπεινός εργάζεται για την αρετή, όχι για την ικανοποίηση παθών, και γι’ αυτό ό,τι κάνει είναι ωφέλιμο για τους συνανθρώπους του. Ο ταπεινός βλέπει τον εαυτό του σαν έναν ασήμαντο κόκκο μέσα στο σύμπαν, μέσα στους αιώνες, μέσα στις γενιές και τα γεγονότα που πέρασαν και που έρχονται. Ο νους και η καρδιά του ταπεινού δέχονται πρόθυμα τη χριστιανική αλήθεια και προοδεύουν σταθε­ρά στις χριστιανικές αρετές. Ο νους και η καρδιά του τα­πεινού βλέπουν και αισθάνονται την πτώση της ανθρωπίνης φύσεως, γι’ αυτό μπορούν ν’ αναγνωρίσουν και να δεχθούν τον Λυτρωτή.
Η ταπεινοφροσύνη δεν αναγνωρίζει αξία στην πε­σμένη ανθρώπινη φύση. Βλέπει τον άνθρωπο ως κορυ­φαίο θείο δημιούργημα, αλλά βλέπει και τηναμαρτία που έχει διαποτίσει και δηλητηριάσει όλη την ύπαρξή του. Η ταπεινοφροσύνη αναγνωρίζει το μεγαλείο του πλάσματος του Θεού, αλλά συγχρόνως διαπιστώνει και την παραμόρφωσή του από την αμαρτία. Γι’ αυτή τη συμ­φορά θλίβεται συνέχεια. Βλέπει τη γη σαν έναν τόπο εξορίας του ανθρώπου και τον βιάζει να επιστρέψει με τη μετάνοια στον ουρανό, που τον έχασε με την έπαρση.
Η έπαρση, απεναντίας, που προκάλεσε την πτώση και την καταστροφή της ανθρωπότητας, δεν βλέπει και δεν αναγνωρίζει πτώση και παραμόρφωση στην ανθρώ­πινη φύση· βλέπει μόνο αξία, ωραιότητα, τελειότητα. Ακόμα και τα νοσήματα της ψυχής, τα πάθη, τα θεωρεί προσόντα. Μια τέτοια θεώρηση της ανθρωπίνης φύσεως κάνει τον Λυτρωτή τελείως περιττό.
Η όραση των υπερηφάνων είναι τυφλότητα, ενώ η τυφλότητα των ταπεινών είναι ικανότητα για θέαση της αλήθειας. Αυτό είναι το νόημα των λόγων του Κυρίου: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί». Οι ταπεινοί δέ­χονταν τον Κύριο και φωτίζονταν από το θείο φως Του. Οι υπερήφανοι, ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, Τον απέρριπταν και βυθίζονταν ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι με την άρνηση και τη βλασφημία του Θεού.
Λάμπουν ζωηρά μέσα στον καθαρό ουρανό της νύ­χτας τ’ αναρίθμητα αστέρια, παραβγαίνοντας ποιο θα στείλει στη γη περισσότερο φως. Μόλις, όμως, ξεπρο­βάλει ο ήλιος, όλα τ’ αστέρια γίνονται άφαντα σαν ανύπαρκτα, αν και στην πραγματικότητα παραμένουν στις θέσεις τους. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τις ανθρώπινες αρετές: Όταν συγκρίνονται μεταξύ τους, έχουν κάποιο φως. Εξαφανίζονται, όμως, μπροστά στην απόλυτη αρετή, μπροστά στο φως της Θεότητας.
Ο απόστολος, μιλώντας για τις αρετές του δίκαιου Αβραάμ, λέει ότι ο πατριάρχης «μπορούσε να καυχηθεί, όχι όμως απέναντι στον Θεό… Ο Αβραάμ πίστεψε στον Θεό, και γι’ αυτή του την πίστη ο Θεός τον αναγνώρισε δίκαιο» (Ρωμ. 4, 2-3). Έτσι έπρεπε να κάνουν οι Φαρισαίοι, που καμάρωναν για την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, αλλά είχαν αποξενωθεί πνευματικά απ’ αυτόν. Σε αντίθεση με τον Αβραάμ, θέλησαν να διατηρήσουν τις νομιζόμενες αρετές του «παλαιού ανθρώπου», κι έτσι έγι­ναν ανίκανοι ν’ αποκτήσουν αυτογνωσία και θεογνωσία. Άκουσαν, λοιπόν, τη φοβερή ετυμηγορία του Κυρίου: «Αν ήσασταν τυφλοί», αν, δηλαδή, αναγνωρίζατε την πνευματική σας τυφλότητα, «δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως», όντας τυφλοί, «λέτε με βεβαιότητα ότι βλέ­πετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει»· παραμένει, γιατί την αποδεχθήκατε και τη χαράξατε μέσα σας με την αμφιβολία σας.
Μαθητής των Φαρισαίων ήταν στα νεανικά του χρό­νια ο άγιος απόστολος Παύλος. Όπως ο ίδιος διηγείται, για να μας διδάξει, ήταν «Εβραίος γέννημα θρέμμα» και «ως προς την ερμηνεία του νόμου Φαρισαίος». «Ήμουν άμεμπτος», λέει, «σε ό,τι αφορά την τήρηση του νόμου. Αυτά, όμως, που άλλοτε ήταν για μένα πλεονεκτήματα, τώρα με την πίστη στον Χριστό τα βλέπω σαν μειονε­κτήματα. Πραγματικά, όλα εξακολουθώ να τα θεωρώ μει­ονεκτήματα σε σχέση με το ασύγκριτα ανώτερο αγαθό που κέρδισα, γνωρίζοντας τον Ιησού Χριστό, τον Κύριό μου»  (Φιλιπ.3, 5-8).
Αγαπητοί αδελφοί! Ας μιμηθούμε τον απόστολο Παύλο και τους άλλους αγίους του Θεού. Ας πλησιά­σουμε τον Κύριο, έχοντας απορρίψει τελείως την κατα­στρεπτική έπαρση και έχοντας εγκολπωθεί την ταπείνω­ση. Μέσω της ταπεινώσεως ας προσκολληθούμε στον Πλάστη μας. Με την ταπείνωση ας ελκύσουμε την προ­σοχή και την ευσπλαχνία του Θεού μας, που είπε: «Σε ποιον θα ρίξω το βλέμμα μου, παρά στον ταπεινό, στον ήσυχο, σ’ εκείνον που τρέμει τα λόγια μου;» (Ησ. 66:2).  Βλέ­ποντας και αναγνωρίζοντας τις αμαρτίες μας, ας συμπεριλάβουμε τον εαυτό μας στους αμαρτωλούς, τους αγαπημένους του Θεού. Απορρίπτοντας την έπαρση, ας δια­χωρίσουμε τον εαυτό μας από τους ψευτοδικαίους, για να μη μας αποστραφεί ο Θεός, που είπε: «Δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους, αλλά τους αμαρτω­λούς» (Ματθ. 9:13). Με την ταπείνωση η καρδιά μας ας γίνει πνευ­ματικό θυσιαστήριο του Θεού και ο θύτης, ο νους μας, ας προσφέρει σ’ Εκείνον θυσίες πνευματικές, ας προ­σφέρει τη θυσία της κατανύξεως, τη θυσία της μετάνοι­ας, τη θυσία της Εξομολογήσεως, τη θυσία της προ­σευχής, τη θυσία της ευσπλαχνίας, εμπλουτίζοντας κα­θεμιάν απ’ αυτές τις θυσίες με την ταπεινοφροσύνη· για­τί «ο Θεός δεν θα περιφρονήσει μια καρδιά γεμάτη συν­τριβή και ταπείνωση» (Ψαλμ. 50:19). Αμήν.

(“Ασκητικές ομιλίες Α’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)
Πηγή: alopsis.gr

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Φωτογραφία


Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΟΜΠΟΛΙΕΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ



Κρατήστε σταθερά την αγία και ορθόδοξη Πίστη μας, τόσο τους Κανόνες της, όσο και τα Δόγματα της. Μη προσαρμόσετε την Πίστη στη ζωή σας, αλλά τη ζωή σας στην Πίστη. Από την αληθινή ορθόδοξη Πίστη, αντλήστε όλη την ευτυχία σας. Τότε θα είστε πραγματικά τέκνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ο Κύριος θα σας πλημμυρίσει με το απερίγραπτο έλεός Του.
Κάποιος μπορεί να πει: "Γιατί πρέπει να διατηρήσουμε την πίστη στον Χριστό και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση και άλλων χριστιανικών αρετών; Δεν αρκεί μόνο η αγάπη για να ανταμειφτούμε με την αιώνια σωτηρία;". Τέτοιες ερωτήσεις προκύπτουν μόνο από εκείνους που δεν έχουν ιδέα του για το τι είναι χριστιανική πνευματική ζωή. Είναι δυνατόν να ανεβείτε σε ένα βουνό χωρίς να διανύσετε τους πρόποδές του; Φυσικά, δεν μπορείτε. Ομοίως, είναι αδύνατο χωρίς την βάση όλων των χριστιανικών αρετών, δηλαδή, χωρίς την αληθινή Πίστη στον Χριστό, να φτάσουμε στην κορυφή τους - την Αγάπη.
Ας θυμηθούμε, αγαπητά μου εν Χριστώ τέκνα, ότι χωρίς την Πίστη είναι αδύνατο να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό (Εβρ. ια΄, 6), ότι χωρίς την ορθόδοξη Πίστη δεν υπάρχει Χάρη, δεν υπάρχει αληθινή Αγάπη για τους άλλους, αλλά μόνο ολέθριος εγωισμός ή κενά λόγια για την αγάπη, όπως μεταξύ των αιρετικών και των σεχταριστών. Επομένως, ας καταβάλουμε προσπάθειες να κρατήσουμε την αγία ορθόδοξη Πίστη σταθερή και, μαζί με αυτήν, να έχουμε πάντα μια ευλογημένη, αληθινή Αγάπη για τον πλησίον μας.

(ΠΗΓΗ ΡΩΣΙΚΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: 

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Η ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΕΗΜΩΝΟΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ





Θαυμαστός ο Θεός εν τοίς Αγίοις Αυτού.

Στιγμές ιδιαίτερης κατάνυξης, χαράς και ευλογίας έζησε η Ιερά Μητρόπολή μας και συγκεκριμένα στην γυναικεία Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου Αμφιάλης το Σάββατο 15/28.4.2018, όπου τελέσθηκε με την πρέπουσα εκκλησιαστική τάξη και με κάθε ιεροπρέπεια, η πανηγυρική Θεία Λειτουργία της Αγιοκατατάξεως του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Νέου Ελεήμωνος κτήτωρος της αναφερθείσης Ιεράς Μονής.
Αφ’ εσπέρας τελέστηκε Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός προεξάρχοντος του Σεπτού Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Πειραιώς και Σαλαμίνος κ.Γεροντίου συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Αττικής και Βοιωτίας κ Χρυσοστόμου, Τορόντο κ. Μωυσή, Αμερικής κ. Δημητρίου και Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανού καθώς και τη συμμετοχή των κληρικών της εκκλησίας μας.
Πλήθος κόσμου κατέκλυσε εντός και εκτός την Ιερά Μονή για να πάρει την ευλογία του Αγίου, του δικού τους Αγίου, που κάποιοι σε προχωρημένη ηλικία είχαν την ευλογία να τον έχουν γνωρίσει να έχουν συνομιλήσει μαζί του και να έχουν λάβει ως πολύτιμο θησαυρό τις νουθεσίες του.
Την κυριώνυμο ημέρα τελέστηκε Διορθόδοξο Συνοδικό Συλλείτουργο προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ Καλλινίκου με συλλειτουργούς : τον Πρωθιεράρχη της Ρωσικής Εκκλησίας της διασποράς, Μητροπολίτη κ. Αγαθάγγελο, τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες: τον Ποιμενάρχη μας Πειραιώς και Σαλαμίνος κ. Γερόντιο, Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομο, Θεσσαλονίκης κ. Γρηγόριο, Δημητριάδος κ. Φώτιο, Τορόντο κ. Μωυσή, Αμερικής κ. Δημήτριο, Ωρωπού και Φυλής κ. Κυπριανό,
Τους Θεοφιλεστάτους Επισκόπους Μεθώνης κ. Αμβρόσιο, Γαρδικίου κ. Κλήμεντα, Χάιφα κ. Ρωμανό, της Ρουμανικής Εκκλησίας Θεοφιλεστάτους Επισκόπους : Σουτσάβας κ. Σωφρόνιο, Πλοεστίου κ. Αντώνιο, Ιασίου κ. Γλυκέριο, και Σιμπιού κ. Ευλόγιο, πλειάδα Ιερέων και Διακόνων τόσο της καθ’ ημάς εκκλησίας όσων και των αδελφών εκκλησιών.
Τον πανηγυρικό της ημέρας και τον βίο του Οσίου εκφώνησε ο Σεβασμιώτατος Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος όπου μέσα από την εμπνευσμένη αφήγηση του συγκινήθηκαν άπαντες.

Το Ιερό Αναλόγιο πλαισίωσε η βυζαντινή χορωδία της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως υπό τη χοραρχία του μουσικολογιωτάτου καθηγητού βυζαντινής μουσικής κ. Αθανασίου Ιωαννίδη.
Συγκινημένος από το μεγαλειώδες γεγονός ευχαριστήριο λόγο απηύθυνε ο Σεπτός Ποιμενάρχης μας ,κ. Γερόντιος προς όλους τους προσερχομένους τόσο από των εκπροσώπων των αδελφών εκκλησιών όσο και των Αρχιερέων, Ιερέων και Διακόνων της καθ’ ημάς εκκλησίας, των Μοναστικών αδελφοτήτων και πάντων των κοπιόντων για την αρτιότητα της Συνοδικής εκδήλωσης.

Με το πέρας της τελετής της Αγιοκατατάξεως σχηματίστηκε λιτανευτική πομπή υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής Μπάντας του Λιμενικού Σώματος, ενστόλων φουστανελάδων φέροντες την Εικόνα του Οσίου, νέων και νεανίδων με παραδοσιακές στολές, των κατηχητικών σχολείων της εκκλησίας μας, των Μοναστικών Αδελφοτήτων, των κληρικών φέροντες τα Ιερά Λείψανα του Οσίου και πλήθος κόσμου ακολουθούντος την μεγαλειώδη λιτανευτική πομπή.
Τα της τάξεως και ομαλής διεξαγωγής του Τυπικού φρόντισαν με επιμέλεια οι Τελετάρχες Ο Πρωτοσύγκελος της καθ’ μας Ιεράς Μητροπόλεως Αρχ/της π. Γρηγόριος Ταυλάριος και ο Πρωτοσύγκελος της Ι.Μητροπόλεως Αττικής, Αἰδ. Πρωτ. π. Μιχαὴλ Κωνσταντινίδης.
Με το πέρας της τελετής παρατέθηκε πλούσια τράπεζα στους παρευρισκομένους.

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ & ΒΟΙΩΤΙΑΣ

ΤΟ ΕΥΧΑΡΗΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ








ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ 2018 (Ὁμιλία π.Εὐθυμίου Μπαρδάκα)

Φωτογραφία


Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΕΡΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ



Ουδεμία εποχή εμποδίζει να αναδειχτούν εκλεκτοί αγωνισταί, δίκαιοι και άγιοι. 

Πάντοτε, αλλά και σήμερον, υπάρχουν εκλεκτοί, άγιοι, πιθανόν δε και να βιούν ανάμεσά μας υπό το κάλυμμα όμως της ταπεινοφροσύνης και απλότητος, το οποίον περιφρουρεί και αποκρύπτει την αρετήν του αγίου. 

Επιτρέπει δε ο Θεός, εις μεγάλον βαθμόν ή και εις όλην την έκτασιν, να γίνεται γνωστή, να αποκαλύπτεται η αγιότης και η αρετή ορισμένων αγωνιστών, μετά την κοίμησίν των, μετά την εκ του κόσμου τούτου αποδημίαν των. 

Και τούτο παραχωρείται, όχι δια να αποκηρύξομεν ημείς ως Δίκαιον ή άγιον τον εκλεκτόν Του, αλλά δια να ωφεληθώμεν, ελεγχθώμεν, παρηγορηθώμεν και δοξάσομεν το Άγιον όνομά Του, ''εν τοις αγίοις αυτού''. 

''Ελεγχθώμε'', διότι παραδείγματα τοιούτων αγωνιστών δια την εποχήν μας, απτελούν ''καυστικούς ελέγχους'' της ιδικής μας ματαιοδοξίας και πνευματικής χλιαρότητας. 

Κατά τας ημέρας μας, μια συγκλονιστική εμφάνησις, μετά κοίμησιν οκτώ ετών, ενός εκλεκτού, αγίου, Γέροντος έλαβε χώρα και χρέος να κάμωμεν γνωστή την σεπτήν μορφήν του μακαριστού Γέροντος, ως και το θαυμάσιον και παρηγορητικόν τούτο γεγονός. 

Πρόκειται περί του 

πατρός-Γέροντος ΙΩΑΝΝΟΥ ΒΑΞΕΒΑΝΟΠΟΥΛΟΥ,

ιερομονάχου.



Ο π. Ιωάννης, εγεννήθη εις την Σμύρνην Μικράς Ασίας, το έτος 1899. Γαλουχηθής υπό των σεπτών γονέων του, ΜΑΡΙΑΣ, μετέπειτα ΜΑΡΚΕΛΛΗΣ μοναχής και του πατρός του ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ τα νάματα της ευσεβείας και αγάπης προς τον Χριστόν μας και αιχμαλωτισθείς υπό του θείου έρωτος, εις νεαράν ακόμη ηλικίαν, ανεχώρησε δια το Άγιον Όρος. Η μοναχική αφιέρωσις και η ασκητική ζωή, ήσαν οι έμπυροι πόθοι του. Διακριτικοί όμως και σεβάσμιοι Γέροντες, ίσως και προορατικοί, δεν του επέτρεψαν να παραμείνει εις το Άγιον Όρος, λόγω των πολλών οικογενειακών υποχρεώσεων - καθηκόντων: Γονείς ηλικιωμένοι και τρεις κατά σάρκα αδελφαί. Μετά βαθυτάτης λύπης - πίκρας, επέστρεψεν, θεωρών την επιστροφήν ως θείαν επιταγήν και υπακούων εις αυτήν. Επέστρεψεν εις τον κόσμον, φέρων όμως μεθ΄αυτού την έρημον του Αγίου Όρους και με έτι σφοδροτέραν την επιθυμίαν της αφιερώσεως.


Ηξιώθη μετά πάροδον ολίγων ετών, 

ως ιερομόναχος πλέον, να χειροθετήσει μοναχήν, ο ίδιος, 

την μητέρα του ΜΑΡΙΑΝ, μετονομασθείσαν εις ΜΑΡΚΕΛΛΑΝ Μοναχήν. 

Εν συνεχεία 

και διαδοχικώς και τας τρίας κατά σάρκα αδελφάς του. 

Ήδη η μικρά συνοδεία και με την προσέλευσιν και άλλων δύο ψυχών, 

επετελέσθη, 

ιδρυθέντος ωστόσο και του πρώτου Ησυχαστηρίου εις Αμφιάλην Πειραιώς υπό του π. Ιωάννου, 

μετά ευρυχώρου Ιερού Ναού, του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου. 

Ο Γέρων ακροθιγώς 

θα σημειώσωμεν ορισμένα εμφανή και βασικά χαρακτηριστικά του, 

ήτο εις μυστικός, αυστηρότατος ασκητής δια τον εαυτόν του, 

αλλά πρότυπον αγαθού ποιμένος, στοργικού πατρός, με βασικόν χάρισμά του, το υπερβάλλον της αγάπης του διά τους άλλους. 

Κατά τας δυσμάς του βίου του ίδρυσε και την εις Νέαν Πεντέλην Αττικής περικαλή Ιεράν Μονήν της Αγίας Τριάδος, 

η οποία κατακοσμεί πυκνοπευκόφυτον βουνοπλαγιάν της Νέας  Πεντέλης. 

Εις την ιερήν ταύτην μονήν, υπάρχει και ο τάφος με το σεπτόν σκήνωμά του. 


Όσοι παρηκολούθησαν έστω και μίαν θείαν λειτουργίαν του, σίγουρα θα έχουν εις την μνήμην των, μίαν από τας σπανίας θείας λειτουργίας, διότι ο λειτουργός της ήτο όλος ως ''από πυρός φλόγα''. Το πρόσωπόν του έλαμπεν, οι δε οφθαλμοί του, παιδικοί και εξώκοσμοι, και τους οποίους δεν ήτο δυνατόν άδακρυς κανείς να ατενίζει. Αι δύο ιεραί Μοναί του, έγιναν καταφύγια πενήτων και πονεμένων. Ουδείς έφευγε λυπημένος από τον π. Ιωάννη ή άνευ ψυχικής ωφελείας, οι δε πτωχοί και αδικημένοι, εύρισκον τον στοργικόν πατέρα και αντιλήπτορα εις το πρόσωπον του Γέροντος. Η ειρήνη και η πραότης, ως αποτέλεσμα της κατοικήσεως του Αγίου Πνεύματος εντός του, ήτο πάντοτε εμφανής εις το πρόσωπον του Γέροντος, την μετέδιδε δε και ειρήνευεν και εζωοποίει όσους τον επλησίαζον. 


Εν ζωή, επεσκέφθη τον Άγιον Γέροντα Ιερώνυμον της Αιγίνης, 

τον γνωστόν και από την στήλην των ''παραινέσεων'' της εφημερίδος μας, 

δι΄εξομολόγησιν προφανώς ή συζήτησιν, 

ο οποίος μόλις τον ατένισεν, εις το κελλί του, του λέγει: 

''Εγώ δεν εξομολογώ, κακώς ήλθες εις εμένα. 

Εγώ δεν εξομολογώ, γιατι να κάμετε τόσον κόπον και να έλθετε εδώ''; κ.λ.π., με αποτέλεσμα να φύγει δακρυσμένος ο Γέρων π. Ιωάννης ως και η Γερόντισσα αδελφή του και μία άλλη Μοναχή, αι οποίαι τον συνόδευον. 

Όταν έφυγαν, η Γερόντισσα η οποία διηκόνει τον π. Ιερώνυμον, του λέγει: 

''Γέροντα, τι είπες στον π. Ιωάννη και έφυγεν λυπημένος; 

Κανείς δεν φεύγει από σένα με λύπη, γιατι το έκαμες αυτόν; 

Και ο π. Ιερώνυμος απήντησεν: 

''Καλογραία, με είπεν να εξομολογηθεί αυτός σε μένα! 

Πώς εγώ να εξομολογήσω αυτόν, που μόλις μπήκε μέσα, γέμισε το κελλίον μου φως; 

Δεν είδες πως έλαμπεν το πρόσωπό του; 

Άμα κοιμηθεί ο π. Ιωάννης, σημεία θα δείξει''. 


Και πράγματι και πάλιν ο π. Ιερώνυμος επαληθεύεται εις ό,τι προείπεν. Ήδη, σημεία παράδοξα δια τας ημέρας μας, δημεία αγιότητος, θα μπορούσε κανείς να είπει, έχοντα σχέσιν με τον π. Ιωάννην, σποραδικώς και εις διαφόρους πιστούς εκδηλούνται. Η εν αρχή αναφερομένη εμφάνησις του Γέροντος, εγένετο την 13ην του μηνός Ιουανουαρίου ε. ε. εις την Ιεράν Μονήν της Αγίας Τριάδος εις Ν. Πεντέλην, έχει δε κατ΄ακριβή περιγραφήν του ευσεβούς νέου εις τον οποίον ενεμφανίσθη, ως ακολούθως: ''Το πρωί της Κυριακής 13ης του μηνός Ιανουαρίου, ώρα 9 και 30΄πήγα στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος (στην Ν. Πεντέλη). Από το βράδυ είχα μεταφέρει με έναν συγγενή μου τον κ. Ιωάννη λαμαρίνες, δια να κάμω μία μεταλλικήν δεξαμενή (διαστάσεις 1,25 χ 2,50 χ 1,25). Δεν μπορούσε να έλθει καμμία Γερόντισσα από την Ι. Μονήν του Αγίου Δημητρίου και ανέβηκα μόνος μου να δουλέψω. Αφού εισήλθα, εκλείδωσα την πόρτα του αυλογύρου με το κλειδί που μου είχαν δώσει, πήγα εις την Εκκλησίαν και προσκύνησα τας αγίας εικόνας και μετά πήγα, δια να κατασκευάσω την δεξαμενήν. Επειδή οι λαμαρίνες ήσαν μεγάλες, έπεφταν, και παιδευόμουν μέχρι τρία τέταρτα της ώρας, για να τις σηκώσω, να τις κολλήσω, έφθασα δε εις σημείον που ήθενα να τ΄αφήσω και να φύγω. Ξαφνικά ακούω βήματα (η ώρα ήταν δέκα παρά τέταρτον). Κοιτάζω προς τα εκεί που ακούγονταν τα βήματα (δηλ. προς την σκάλαν που έρχεται από το Ιερόν του Ναού της Αγίας Τριάδος και από τους τάφους). 


Βλέπω έναν ηλικιωμένον ρασοφόρον με άσπρα γένεια και κανονικό ανάστημα να έρχεται προς εμένα. 

Μόλις επλησίασε λίγο, μου λέγει: 

''Γεια σου Νίκο. 

Θέλεις βοήθεια;'' 

Του λέγω: ''Ποιός σε έστειλε;'' 

Μου απαντά: ''Με έστειλαν από τον Άγιον Δημήτριον''. 

Είπα τότε με τον νουν μου, Γέροντα άνθρωπον μου έστειλαν να με βοηθήσει; 

Αφού επλησίασε, σκέφθηκα μήπως ήτο κανένα σατανικό και ήθελα να κάνω τον Σταυρόν μου. 

Μόλις όμως πήγε αυτός να με βοηθήσει στις λαμαρίνες, έκανε τον Σταυρόν του. Κατόπιν είδα, ότι και το σκουφάκι του είχε σταυρόν. 

Τον ρωτάω, πως τον λένε. 

Μου αποκρίνεται: ''Θα την κολλήσεις καλά την δεξαμενήν''. 

Εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να με βοηθά. 

Μετά από λίγο, τον ξαναρωτώ πως τον λένε: Μου λέγει: 

''Έχω και εγώ βοηθήσει εδώ στο μοναστήρι''. 

Τον ρωτώ: ''Πού μένετε;'' Μου απαντά: ''Εδώ από πάνω''. 

Σκέφθηκα τότε ότι εδώ κοντά μένει και έχει βοηθήσει άλλοτε. 

Αφού τελείωσε η βοήθεια που ήθελα, μου λέγει: ''Με χρειάζεσαι άλλο;'' 

Του αποκρίνομαι, όχι. 

Τότε, λέγει, ''να φύγω και εγώ γιατι έχω και εγώ δουλειά!'' 

Τον ευχαρίστησα και του είπα να πάει στο καλό, 

αφού τότε του φίλησα το χέρι. 


Εξεκίνησε να φύγει από κει που ήρθε. ''Δεν φεύγετε από εδώ που είναι ίσωμα,'' του λέγω. Και μου απαντά: ''Δεν πειράζει, θα φύγω από εδώ που ήρθα''. Τον είδα να ανεβαίνει την σκάλα και να φεύγει προς τα εκεί που ήταν το Ιερόν και οι τάφοι. Στις 12 και 30΄με πήραν τηλέφωνο από τον Άγιον Δημήτριον, να μάθουνε τι κάνω. Το πρώτο που τους είπα ήταν: ''Τί μου στείλατε γέροντα άνθρωπον να με βοηθήσει; Μου απάντησαν: ''Εμείς δεν στείλαμε κανέναν.'' Τους είπα ότι είχε έλθει έναν γέρων ρασοφόρος και με βοήθησε. Μου είπαν να προσέξω μήπως ήταν κανένας κλέπτης και κλέψει το Μοναστήρι. Εγώ τους είπα, δεν φαίνεται δια τέτοιος. Και μου απεκρίθησαν: ''Άφησε τότε το βράδυ που θα έλθουμε να σε πάρουμε, μας τα λες''. Απ΄εκείνην την στιγμήν το μυαλό μου σκεφτόταν το πώς είχεν εισέλθει μέσα στο Μοναστήρι αυτός ο άνθρωπος, αφού οι πόρτες ήταν κλειστές και η μάντρα ψηλή 3 μέτρα, που αποκλείεται για άνθρωπον να πηδήξει να εισέλθει μέσα και ποσο μάλλον αν είναι γέρων. Η δε φυσιογνωμία του μου φαινόταν ότι ήταν γνωστή, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ, που τον είχα δει. Το βράδυ που ήρθαν να με πάρουν, με ρώτησε η Γερόντισσα: ''Είχες επισκέψεις;'' Της είπα, ''ναι'', ''αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπήκε αυτός ο άνθρωπος μέσα, και η φυσιογνωμία του είναι γνωστή και δεν μπορώ να θυμηθώ, που τον έχω δει''. Τότε, μου είπε: ''Δεν του άνοιξες εσύ την πόρτα;'' Της είπα, ''όχι''. Με ρωτά: ''Ποιός να ήταν αυτός ο άνθρωπος; 


Αν τον δεις σε φωτογραφία, τον γνωρίζεις;'' 

Και πήγε και μου έφερε μίαν φωτογραφίαν. 

Τότε διαπίστωσα 

ότι ο εικονιζόμενος της φωτογραφίας ήτο ο ίδιος ο πρωινός επισκέπτης. 

''Αυτός'', μου είπεν η Γερόντισσα, είναι ο παπα-Γιάννης! 

Εγώ της είπα ''δεν γνωρίζω το όνομά του, αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο πρωινός επισκέπτης.'' 

Και περνούσα τόσες φορές εμπρος από την φωτογραφίαν του, (περί της 15 φορές) 

που ήτο επάνω εις τους τοίχους και δεν τον έβλεπα και 

ούτε το μυαλό μου πήγε κατ΄αυτόν τον χρόνον αλλού. 

Εγώ δεν γνώριζα τον πατέρα Ιωάννην ζωντανόν, αν τον γνώριζα, 

θα τρόμαζα, 

όταν τον είδα.''


Νικόλαος Βασιλόπουλος



Ας δοξάσομεν τον Θεόν, διότι και ένας ακόμη εκλεκτός Του, ένας ''Γέρων'' της εποχής μας δύναται να προστεθεί εις το σύγχρονον Συναξάρι και διότι το Ευαγγέλιό Του συνεχίζεται να γράφεται με το παράδειγμα και την ζωήν εν γένει εκλεκτών Του συγχρόνων μας, ημείς δε εξαιτούμενοι τας ευχάς του Γέροντος Ιωάννου, μη εις ''κενόν'' την χάριν ειδεξώμεθα, ''υποστρέψωμεν εις τον οίκον μας'', τον οίκον της ψυχής. ''Εκβάλλωμεν καινά και παλαιά,'' και αγωνισθώμεν ενσυνειδήτως και αποφασιστικώς δια την καλλιτερευσίν μας και την κατοίκησιν του Αγίου Πνεύματος εντός μας, μιμούμενοι τον γλυκή και άγιον τούτον Γέροντα.


Σ.Ν.


Σημείωση του ιστολογίου μας:Το εις άνω κείμενο αποτελεί άρθρο της εφημερίδας 

''ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ'', 

αριθ. φύλλου 236-237 

και δημοσιεύθηκε διαδικτυακά από το 

ιστολόγιο ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'' ΕΔΩ, 

από όπου και το αντιγράψαμε διά πνευματική μας ωφέλεια 

και ωφέλεια όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Εισαγωγή του κειμένου στο μονοτονικό σύστημα, τίτλος, επιμέλεια και παρουσίασηΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ.