ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 7

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 7 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 6

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 6 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 3

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 3 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 4

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 4 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 2

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 2 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 1

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 1 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 5

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ 5 από john-criket-4887

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ Ε1

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ Ε1 από john-criket-4887

Πέταξε τα ράσα ο Χρυσόστομος πρώην "Ζακύνθου"

  Αναδημοσίευση: http://www.ekklisiastikos.gr/2013/06/blog-post_27.html

Αναδημοσιεύουμε όπως το διαβάσαμε το παρακάτω δημοσίευμα με την απορία για ποιό ακριβώς πράγμα εκπλήσσονται με τον κ. Χρυσόστομο; (!)

Εμείς απορούμε πώς αντέχει και τα φοράει συνέχεια εδώ στην Ελλάδα τα ράσα, φανερά τουλάχιστον, ή για να το πούμε καλύτερα, πως κρατιέται ακόμα και δεν περιφέρεται κι εδώ στην Ελλάδα σαν ραββίνος ο..συνταξιούχος πλέον, πρώην "Ζακύνθου",  πρώην δημόσιος υπάλληλος, πρώην σχολιαστής στα διάφορα κανάλια κ.ά.

Τί λέει άραγε γι αυτό ο..ειδικός επί παντός επιστητού κ. Σεραφείμ; Ο οικουμενισμός έχει γίνει βίωμα και καθημερινή συνήθεια και μερικοί..Δον Κιχώτηδες και παλικάρια της φακής κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά! 

Κι όπως λέει μια παροιμία...με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις...

ιδού..........

Μελέτιος Μεταξάκης(δεξιά), αυτός που άνοιξε την κερκόπορτα του Οικουμενισμού με την αλλαγή του πατροπαράδοτου εκκλησιαστικού ημερολογίου!

"ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΡΑΣΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝΤΑΣ ΜΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ ΚΑΙ ΓΡΑΒΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ!!!

Τον γνωρίζετε τον...κύριο στις παρακάτω φωτογραφίες;

    

Ναι, καλά θυμάστε:

Είναι ο γνωστός και μη εξαιρεταίος Μητροπολίτης Δωδώνης (πρώην Ζακύνθου) Χρυσόστομος!!!

Φορώντας πολιτικά (!!!), ο υπέρμαχος της κατάργησης του ράσου και θιασώτης ένα σωρό αντορθόδοξων «νεωτερισμών», ταξίδεψε στην Κίνα για να εκπροσωπήσει την Εκκλησία της Ελλάδος!

Διαβάζουμε σχετικά:

 Σήμερα το πρωί στο Εκθεσιακό Κέντρο του Πεκίνου άνοιξε τις πύλες της η περίφημη Διεθνής Έκθεση Τουρισμού Expo 2013, με τη συμμετοχή ευάριθμων χωρών και πολιτισμών από ολόκληρο τον κόσμο

Η Εκκλησία της Ελλάδος και μάλιστα το Συνοδικό Γραφείο για τις Θρησκευτικές Περιηγήσεις και τον Προσκυνηματικό Τουρισμό συμμετέχει για πρώτη φορά και μάλιστα φιλοξενείται στο περίπτερο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.). Παρόντες, από κυβερνητικής πλευράς της πατρίδας μας, ο Γενικός Γραμματέας Τουρισμού κ. Αναστάσιος Λιάσκος και από πλευράς εκκλησιαστικής ο Πρόεδρος του Συνοδικού Γραφείου Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο Γραμματέας Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Κατραμάδος και οι συνεργάτες του κ.κ. Χρήστος Πετρέας και Βασίλειος Τζέρπος.

Οι πολλοί και διάφοροι επισκέπτες του ελληνικού περιπτέρου και μάλιστα οι τουριστικοί παράγοντες της Κίνας εξέφρασαν το θερμό ενδιαφέρον τους τόσο για τις προβαλλόμενες ελληνικές ομορφιές, όσο και για τους θησαυρούς της Ορθοδοξίας. Αν και αδιάφορο θρησκευτικά κράτος, δήλωσαν ότι η πρόσφατη επίσκεψη (τον περασμένο Μάιο μόλις) του Ρώσου Πατριάρχη Κυρίλλου στην Κίνα, έδωσε το έναυσμα στην αύξηση τουριστικού ενδιαφέροντος των Κινέζων στις ορθόδοξες χώρες, ώστε να συναντηθούν φιλικά και με αυτή την εκδοχή των Ευρωπαίων.

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: Η ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΡΑΣΟ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΔΩΔΩΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΤΑ...ΠΕΤΑΞΑΝ!!!

Και για του λόγου το αληθές, δείτε τον Μόσχας Κύριλλο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ίδια χώρα, συνοδευόμενος από πολλούς ρασοφόρους:

Αναρωτιόμαστε:

- Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κ. Χρυσόστομο να ξεφτιλίζει έτσι την Ορθόδοξη Εκκλησία, εμφανιζόμενος ως κοσμικός και όχι ως Ιερωμένος;;;

- Έδρασε μόνος του ή κατόπιν συμφωνίας της Ιεράς Συνόδου;

- Ο Αρχιεπίσκοπος τι γνώμη έχει για το θέμα;

Δυστυχώς, παρατηρούμε πως τελευταία έχει γίνει «μόδα» να πετάνε τα ράσα πολλοί και διάφοροι Ιερωμένοι, όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Καλά, τόσο πολύ τους ενοχλούν;

Και αν ναι, γιατί έγιναν Ιερείς και Αρχιερείς...;"

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες γία τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστής

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του. Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο… Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο σὰν ἕνα θαῦμα ποὺ δόξασε τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ σὰν ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σωτηρία μας».1

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς ἑρμηνεύοντας τὸ γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ σχῆμα γλωσσῶν καὶ, μάλιστα, πυρίνων, σημειώνει ὅτι «Γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴν συμφυΐα του (τὴν ἴδια φύση) μὲ τὸν Θεόν Λόγον, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος· διότι τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴν γλώσσα πρὸς τὸν λόγο. Συγχρόνως δὲ καὶ γιὰ τὴν χάρι τῆς διδασκαλίας· διότι ὁ κατὰ Χριστὸν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δὲ μὲ πύρινες γλῶσσες; Ὄχι μόνο γιὰ τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πνεύματος πρὸς τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ (διότι πῦρ εἶναι ὁ Θεός μας, καὶ μάλιστα πῦρ ποὺ κατατρώει τὴν μοχθηρία), ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν διπλότητα τῆς ἐνέργειας τοῦ κηρύγματος τῶν Ἀποστόλων· διότι μπορεῖ συγχρόνως νὰ εὐεργετεῖ καὶ νὰ τιμωρεῖ, καί, ὅπως τὸ πῦρ ἔχει τὴν ἰδιότητα καὶ νὰ φωτίζει καὶ νὰ φλογίζει, ἔτσι καὶ ὁ λόγος τῆς κατὰ Χριστὸν διδασκαλίας, τοὺς μὲν ὑπακούοντας φωτίζει, τους δὲ ἀπειθοῦντας παραδίδει τελικῶς σὲ πῦρ».2

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει γιὰ αὐτὴν τὴν ἑορτὴ «Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν εἶναι σὰν τό βίαιο ἄνθρωπο, ποὺ μπαίνει ἀπρόσκλητα στὸ ξένο σπίτι. Μπαίνει μόνο στὰ σπίτια ποὺ ἔχουν θεληματικὰ καὶ πρόθυμα τὴν πόρτα τους ἀνοιχτή, ἐκεῖ ποὺ τὸ λογαριάζουν ὡς κάτι τὸ ἀγαπητό, σὰν ἕνα ἐπισκέπτη ποὺ τὸν περιμένουν ἀπὸ καιρό. Οἱ ἀπόστολοι τὸ περίμεναν μὲ ἔντονη ἐπιθυμία. Καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατέβηκε σὲ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἔκανε κατοικητήριό Του. Δὲν κατέβηκε κοντά τους μὲ κάποιο ἀπειλητικὸ θόρυβο, μὰ μὲ κραυγὴ χαρᾶς. Ἀδελφοί μου! Νὰ ξέρετε πόσο χαίρεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, πόσο εὐφραίνεται μὲ ἀπερίγραπτη χαρὰ, ὅταν βρίσκει ψυχὲς ἁγνές, ποὺ ἔχουν ἀνοιχτὲς τὶς πόρτες τῆς ψυχῆς τους, ποὺ τὸ νοσταλγοῦν! Σὲ αὐτὲς φτιάχνει τὸ κατοικητήριό του μὲ μία κραυγὴ χαρᾶς καὶ τοὺς χαρίζει τὶς πλούσιες δωρεές Του». 3

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφοντας γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία λέει ὅτι «Τὸ ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ δύναμις ποὺ ὥπλισε τοὺς Ἀποστόλους ἀπὸ ἄνω, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου πρὸς αὐτοὺς “καθίσατε ἐν τῇ πόλει Ἱερουσαλήμ, ἕως οὗ ἐνδύσησθε δύναμιν ἐξ ὕψους”. Αὐτὸ εἶναι ἔργο ἐκείνης τῆς καθόδου· διότι τὸ Πνεῦμα δὲν κατέβηκε μία μόνο φορά κι᾽ ἔπειτα μᾶς ἐγκατέλειψε, ἀλλὰ εἶναι καὶ θὰ εἶναι μαζί μας γιὰ πάντα. Καὶ δὲν μᾶς ἔστειλε μόνο τὸ ἅγιο Πνεῦμα ὁ Κύριος, ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ μένει μαζί μας ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος. Ἀλλὰ ὁ μὲν Παράκλητος παρίσταται ἀοράτως, ὁ δὲ Κύριος καὶ βλέπεται καὶ στὴν ἁφὴ προσφέρεται μὲ τὰ φρικτὰ μυστήρια».4

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μιλώντας γιὰ τὸ ἴδιο θέμα ἀναφέρει «Ἀνέβηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση πρὶν δέκα ἡμέρες στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ σήμερα κατέβηκε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα σὲ αὐτήν. Γιὰ νὰ μὴ ἀμφιβάλλει κανένας καὶ νὰ μὴ ἀναρωτιέται τί ἔκαμε ἆραγε ὁ Χριστὸς, ὅταν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό. Ἆραγε συμφιλίωσε τὸν Πατέρα; Ἆραγε τὸν ἔκαμε νὰ μᾶς συγχωρέσει; Θέλοντας νὰ μᾶς δείξει ὅτι τὸν συμφιλίωσε μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, μᾶς ἔστειλε ἀμέσως τὰ δῶρα γιὰ τὴν συμφιλίωση. Στείλαμε ἐμεῖς πίστη καὶ πήραμε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δῶρα· στείλαμε ὑπακοὴ καὶ πήραμε δικαιοσύνη».5

…………………………………………………………………………………………

1.Ἡ Θεολογία τῆς Καρδιᾶς Ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας Ἐκδ. Ἴνδικτος σελ.147
2. Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς Ε.Π.Ε. τόμ. 10 σελ. 107
3. Ἀναστάσεως ἡμέρα, ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἐπιμέλεια Πέτρου Μπότση σελ. 235
4.Νικολάου Καβάσιλα Ε.Π.Ε. σελ. 145 5.Ἱ. Χρυσοστόμου τόμ. 36 Ε.Π.Ε. σελ. 305


Ορθόδοξος Τύπος,21/06/2013

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Δείτε σχετικά:

1. ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (Εύαγγέλιο)

2. ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (Ἀπόστολος - Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)

3. Ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ( Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας)

4. Τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεῦματος (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

5. Λόγος λα΄ Περί του Αγίου Πνεύµατος - Αγ. Γρηγόριος o Θεολόγος )ΜΕΡΟΣ Α')

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας (9 Ἰουνίου)

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ (408-450 μ.Χ.) καὶ γεννήθηκε περὶ τὸ 370 ἢ 375 μ.Χ. στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ εὔπορους γονεῖς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τῆς πόλεως. Ἦταν θερμοῦ καὶ ζωηροῦ χαρακτήρα, ἀνήσυχος, τολμηρός, ἐνεργητικὸς καὶ πολὺ δραστήριος.

Διακρινόταν γιὰ τὴν εὐστροφία, τὴν ταχύτητα καὶ ἀποφασιστικότητα τῶν ἐνεργειῶν του καί, κυρίως, γιὰ τὴν ἐπιμονή, ὁρμητικότητα καὶ τὸ ἀνυποχώρητο στὶς ἐπιδιώξεις τῶν σκοπῶν γιὰ τοὺς ὁποίους ἀγωνιζόταν. Εἶχε ἰσχυρὸ τὸ αἴσθημα τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καὶ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα, ἡ δὲ συναίσθηση τοῦ καθήκοντος καὶ ὁ ἁγνὸς ἐνθουσιασμός του γιὰ τὴν ἀλήθεια τὸν καθιστοῦσαν ἄφοβο στὴν ἐπιτέλεση τῆς διακονίας του καὶ ἱκανὸ ἀγωνιστὴ ὑπὲρ τῆς ἀλήθειας μέχρι θανάτου. Γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ χαρίσματα δικαίως θεωρεῖται ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς Μεγάλους Πατέρες καὶ Διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁ κατ’ ἐξοχὴν ὑπερασπιστὴς τῆς ἱερᾶς παραδόσεως.

Ἦταν ἀνιψιὸς τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοφίλου, τὸν ὁποῖο πάντοτε εὐγνωμόνως ἀνέφερε. Ἔλαβε εὐρεία μόρφωση στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ μάλιστα στὴν περιώνυμο Κατηχητικὴ Σχολή, ὅπου παρακολουθοῦσε παραδόσεις τοῦ μεγάλου διδασκάλου τῆς Σχολῆς αὐτῆς Διδύμου του Τυφλοῦ. Φοίτησε, ἀκόμη, στὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ συμπλήρωσε τὶς σπουδές του μὲ ἐπιπλέον ἰδιαίτερες μελέτες τῆς θύραθεν καὶ τῆς χριστιανικῆς φιλοσοφίας, ὅπως τοῦτο προκύπτει ἀπὸ τοὺς λόγους καὶ τὰ συγγράμματά του.

Ὅταν μελετοῦσε τὴν Ἁγία Γραφὴ ἐφάρμοζε τὴν ὑγιῆ καὶ ὀρθὴ ἑρμηνευτικὴ μέθοδο, διὰ τῆς ὁποίας ἀναζητοῦσε πάντοτε νὰ ἐρευνᾶ τὴν σύνθεση τοῦ κειμένου καὶ κατόπιν νὰ ἀναζητεῖ τὰ νοήματά του. Κατὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ γενικῶς τὴν ἔκθεση τῶν δογμάτων προτιμοῦσε περισσότερο τὴν πίστη, ἔχοντας ὡς κριτήριο τῆς Ὀρθοδοξίας τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ὅμως θεωροῦσε ἀναγκαῖο χρησιμοποιοῦσε καὶ τὸν λόγο.

Γιὰ τὴν καλύτερη πνευματικὴ ἀνάπτυξή του καὶ τὸν πληρέστερο καταρτισμό του, κατέφυγε σὲ μονὲς τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἀσκήτευε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα. Ἔλεγε μάλιστα σχετικά: «Εἰς χείρας πατέρων τεθράμμεθα ὀρθοδόξων καὶ ἁγίων». Μάλιστα κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους, ὁ μοναχικὸς βίος τῆς Αἰγύπτου βρίσκονταν σὲ μεγάλη ἀκμή, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶχε ἀρχίσει νὰ ἐξασθενεῖ, ἰδίως μετὰ τὶς βίαιες ἐπιθέσεις, τὶς ὁποῖες ἐξαπέλυσε ἐναντίων του ὁ Θεόφιλος, λόγω τῶν ὠρεγινιστικῶν ἐρίδων.
Μάλιστα, σύμφωνα μὲ κάποιες πληροφορίες, ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ἀπεστέλη ἀπὸ τὸν θεῖο τοῦ Θεόφιλο, μετὰ τὶς σπουδές του, στὶς μονὲς τῆς Νιτρίας ὅπου διέμενε ἐπὶ πενταετία στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Μακαρίου, μελετώντας τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀσκούμενος ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ γέροντος Σεραπίωνος. Δὲν εἶναι γνωστὸ πότε ἀκριβῶς εἰσῆλθε στὶς τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ἀλλὰ πάντως μετὰ τὴν συμπλήρωση τοῦ 26ου ἔτους, χειροτονήθηκε ἀναγνώστης καὶ στὴ συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν θεῖο τοῦ Θεόφιλο.

Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοφίλου, στὶς 15 Ὀκτωβρίου 412 μ.Χ., προβλήθηκε ὡς διάδοχός του, ὅπως καὶ ὁ ἀρχιδιάκονος Τιμόθεος, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀξιόλογος κληρικὸς καὶ μάλιστα ἀρεστὸς στὴν ἀριστοκρατία τῆς ἀλεξανδρινῆς κοινωνίας καθὼς καὶ στὴ δημόσια διοίκηση τῆς πόλεως.

Τελικὰ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας ἐξελέγη ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ποὺ ἐνθρονίσθηκε στὶς 17 Ὀκτωβρίου 412 μ.Χ. καὶ διεποίμανε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπὶ 32 ἔτη, ἔχοντας πάντοτε τὴ βαριὰ συναίσθηση ὅτι κατεῖχε τὸ θρόνο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἔλεγχε τὴν κοινωνικὴ ἀνισότητα, καυτηρίαζε τὴν ἀναλγησία τῶν πλουσίων καὶ τὶς κακὲς συνήθειες, καθὼς καὶ πολλὰ ἄλλα φαινόμενα τῆς εὐημερούσης κοινωνίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ προέβαλλε στοὺς πιστοὺς τὸ ἰδεῶδες της χριστιανικῆς ζωῆς καὶ ἀγάπης καὶ τοὺς συνιστοῦσε νὰ ζοῦν ζωὴ σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ χριστιανικό τους ὄνομα.

Ὁ Ἅγιος θεώρησε βασικὸ καθῆκον τοῦ τὴν ἀντιμετώπιση διαφόρων αἱρέσεων καὶ σχισμάτων, ὑπολείμματα τῶν ὁποίων διασώζονται ἀκόμη, ὅπως καὶ τῶν Ἀρειανῶν, Μαρκίωνος, Παύλου Σαμοσατέως, Ναυατιανῶν. Ἐπίσης στράφηκε καὶ κατὰ τῶν Ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπηρέαζαν τὸ λαὸ διὰ τῆς μαγείας, τῆς ἀστρολογίας καὶ τὶς δεισιδαιμονίες καὶ τοῦ μαντείου τους στὸ Μένουθις. Τὸ μαντεῖο αὐτὸ ἀντιμετώπισε διὰ τῆς μεταφορᾶς τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν Μαρτύρων Κύρου καὶ Ἰωάννου καὶ τῶν Παρθένων Θεοκτίστης, Εὐδοξίας καὶ τῆς μητέρας τοὺς Ἀθανασίας στὸ ναὸ τῶν Εὐαγγελιστῶν, τὸν ὁποῖο ἀνήγειρε ὁ Θεόφιλος καὶ τὰ ὁποία λείψανα εἶχαν εὑρεθεῖ σὲ ἀρχαῖο χριστιανικὸ ναὸ τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος στράφηκε καὶ κατὰ τῶν Ἰουδαίων, ἐπειδὴ εἶχαν τὴ μεροληπτικὴ ὑπὲρ αὐτῶν στάση τοῦ ἔπαρχου Ὀρέστη καὶ συμπεριφέρονταν προκλητικὰ στοὺς χριστιανούς. Ὁ Ἅγιος ἐπίσης, ἀντιμετώπισε τὶς αἱρετικὲς δοξασίες τοῦ Πελαγίου καὶ τέλος τοῦ Νεστορίου. Ὁ ἀγώνας τοῦ κατὰ τοῦ Νεστορίου ἢ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ γέμισε τὴν ἱστορία τοῦ Μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Νεστόριος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ ἔτους 428 μ.Χ., δημιούργησε τὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ. Ἀρνιόταν δηλαδὴ τὴν καθ’ ὑπόσταση ἕνωση τῶν δύο ἐν Χριστῷ φύσεων, θείας καὶ ἀνθρώπινης, ἀποδεχόταν μόνο ἐνοίκηση ἢ συνάφειά τους καὶ θεωροῦσε τὴν Παναγία ὄχι Θεοτόκο, ἀλλὰ «Χριστοτόκο» ἢ «ἀνθρωποτόκο». Ὁ Ἅγιος Κύριλλος διαφύλαξε τὴ Χριστολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν, διδάσκοντας τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Χριστὸς κατὰ τὴν Θεία Του φύση χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Κύριλλο ὡς «τοῦ Πατρὸς φύσει Υἱὸς καὶ ὑπὲρ ἡμᾶς Λόγος», «ἐκ Θεοῦ Λόγος», «ἄνωθεν ἐκ Θεοῦ Πατρός», ὁ ὁποῖος εἶναι Θεῖος Λόγος καὶ ὁ ὁποῖος «οἰκονομικῶς κατεφοίτησε δὶ’ ἠμᾶς εἰς ἀνθρωπότητα», «γέγονε σὰρξ» καὶ «καθ’ ἠμᾶς ἄνθρωπος», «ἠνώθη κατὰ φύσιν καὶ καθ’ ὑπόστασιν τὴ σαρκί».

Ἔτσι, ἡ Παναγία εἶναι Θεοτόκος, διότι στὸν Ὄρο αὐτὸ συμπεριλαμβάνεται καὶ τὸ πραγματικό της Θείας ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, τῆς κατὰ σάρκα γεννήσεως τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Παρθένο καὶ τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων στὸ πρόσωπό του. Ὁ Ὅρος Θεοτόκος συνοψίζει ἄριστα τὴν ἑνότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ.
Τὸ 430 μ.Χ., ἡ Σύνοδος ποὺ συγκάλεσε στὴν Ἀλεξάνδρεια ὁ Ἅγιος Κύριλλος, διατύπωσε σὲ 12 ἀναθεματισμούς, τὶς διδασκαλίες ποὺ ὄφειλε νὰ ἀποκηρύξει ὁ Νεστόριος. Τὸ σκάνδαλο ποὺ δημιουργήθηκε καὶ ἀναστάτωσε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Νεστόριου ἦταν μεγάλο.

Αὐτὸ ἀνάγκασε τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Β’ νὰ συγκαλέσει στὶς 7 Ἰουνίου τοῦ ἔτους 431 μ.Χ., στὴν Ἔφεσσο, τὴν Γ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἡ Σύνοδος συνῆλθε στὶς 22 Νοεμβρίου 431 μ.Χ. ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου. Ὁ Νεστόριος δὲν ἐμφανίσθηκε. Ἡ Σύνοδος καταδίκασε τὴ δυσσεβὴ διδασκαλία τοῦ Νεστόριου καὶ τὸν ἴδιο τὸν αἱρεσιάρχη καὶ ἐξακολούθησε τὶς ἐργασίες τῆς ἐπὶ ἄλλων θεμάτων.
Μὲ καθυστέρηση ἔφθασε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας καὶ οἱ περὶ αὐτὸν Ἐπίσκοποι. Ὅταν ἔμαθαν τὴν καταδίκη του Νεστόριου, συνῆλθαν σὲ δική τους Σύνοδο, ἀφόρισαν ὅλα τὰ μέλη τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ καθαίρεσαν τὸν Ἅγιο Κύριλλο καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Ἐφέσου Μέμνονα. Μὲ αὐτοκρατορικὸ διάταγμα, ποὺ ἐκδόθηκε μετὰ ἀπὸ ὑπόμνημα τῶν βασιλικῶν ἐπιτρόπων, ποὺ ἤσαν φίλοι του Νεστορίου, φυλακίστηκαν ὁ Ἅγιος Κύριλλος καὶ ὁ Ἐπίσκοπος Ἐφέσου. Μὲ ἐπέμβαση τῆς εὐσεβοῦς Πουλχερίας, ἀδελφῆς του αὐτοκράτορα, ὁ Θεοδόσιος Β’ κάλεσε νὰ ἐμφανισθοῦν ἐνώπιών του ἀντιπρόσωποι τῶν δύο πλευρῶν. Τοὺς ἄκουσε καὶ ἀποδέχθηκε τὶς θέσεις τῶν Ὀρθοδόξων. Τότε ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ ὅλους τὰ Πρακτικὰ τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος κοιμήθηκε ὁσίως μὲ εἰρήνη, στὶς 27 Ἰουνίου τοῦ ἔτους 444 μ.Χ. Δικαίως ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης τὸν προσονόμασε «σφραγίδα τῶν Πατέρων». 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ὡς κῦρος οὐράνιον θεολογία ἡ σή, βραβεύει ἐν πνεύματι τῇ ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ τὴν χάριν τὴν ἔνθεον, σὺ γὰρ καθυπογράψας τῆς Τριάδος τὴν δόξαν, μύστης τῆς Θεοτόκου καὶ ὑπέρμαχος ὤφθης, παρ' ἧς λαμπρῶς ἐδοξάσθης, ἱεράρχα Κύριλλε.

Γερμανός Καραβαγγέλης. Ο πολεμιστής επίσκοπος...

Γερμανός Καραβαγγέλης, ο καταδικασθείς εις θάνατον από τον ντονμέ Μουσταφά Κεμάλ...

Γεννημένος στη Στύψη της Λέσβου στα 1866, από Ψαριανό πατέρα που πολέμησε στο πλευρό των Κανάρη και Μιαούλη, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και με υποτροφία της οικογένειας Σκυλίτση σπούδασε στη Λειψία, παίρνοντας διδακτορικό δίπλωμα στη Φιλοσοφία!
 

Όλα έδειχναν πως ο Γερμανός, θα γινόταν ένας εξέχων επιστήμονας. Αλλά ο Θεός τον ήθελε στρατιώτη του. Έτσι επιστρέφει στη Χάλκη όπου εργάζεται ως Καθηγητής και το 1896 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος στο Πέραν της Κωνσταντινουπόλεως, στα 28 του χρόνια!
 

Εκεί θα καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να αντιπαλέψει τις ξένες δυτικοευρωπαϊκές προπαγάνδες, που με το πρόσχημα των καλών και οργανωμένων σχολείων, έκαναν προσηλυτισμό στα Ελληνόπουλα! Πράγματι αυτό ήταν το χειρότερο που αντιμετώπιζαν σε Πόλη και Σμύρνη οι Έλληνες, βλέποντας τα παιδιά τους που φοιτούσαν σε φημισμένα ξένα σχολειά, να αποστρέφονται την Ορθοδοξία και την ελληνική γλώσσα!!! Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα σε κάμποσες περιπτώσεις. Εκείνα τα χρόνια, του 1890- 1920 σε κάποια ξένα παρθεναγωγεία, όπου φοιτούσαν Ελληνίδες, παρατηρήθηκαν φαινόμενα, όπως να μην θέλουν τα παιδιά να ξαναδούν πια τους δικούς τους! Τέτοια πλύση εγκεφάλου γινόταν!..
 

Όταν στα 1900 πεθαίνει ο Μητροπολίτης Καστοριάς, όλοι προτείνουν τον Γερμανό. Είναι η εποχή που οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες (σήμερα έχουμε τους Σκοπιανούς) γιγάντωναν την προπαγάνδα τους με το σύνθημα “Εξαρχία ή Θάνατος”! Και πράγματι όποιος Έλληνας δεν ασπαζόταν τη Βουλγαρία, τον βρίσκαν είτε σφαγμένο, είτε κρεμασμένο στα προαύλια των εκκλησιών! Ο φόβος και ο τρόμος που άπλωναν οι αιμοβόροι Βούλγαροι, είχε φέρει σε δεινή θέση τους Μακεδόνες, που ήταν ταυτόχρονα κάτω από την Τουρκική τυραννία!
 

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης, διαπιστώνει πια ως Μητροπολίτης Καστοριάς, με τα ίδια του τα μάτια, την τραγική κατάσταση και δραστήριος ως ήταν, δεν αργεί να πάρει τα μέτρα του. Αφού επανειλημμένα ζητάει από την κουφή συνήθως Αθήνα, ένοπλα αντάρτικα σώματα και δεν του τα στέλνει, τα οργανώνει ο ίδιος! Οπλισμένος κι αυτός γυρνάει στα χωριά της επαρχίας του, χωρίς να διστάσει να σπάσει και πόρτες και να λειτουργήσει με το πιστόλι στη θήκη στην ελληνική γλώσσα, για να δείξει ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να φοβούνται και να ξαναφέρει πίσω όσους από φόβο είχαν υποταχτεί!
 

Ένα χρόνο μετά ξαναγράφει στην Αθήνα: “Στείλτε μου πενήντα παλικάρια, πενήντα Κρητικούς, να τους ενώσω με τους δικούς μου”... Του κάκου... Δεν τα παρατάει όμως! Έρχεται σε επαφή με Ίωνα Δραγούμη και Παύλο Μελά και γράφει πύρινα άρθρα στις Αθηναϊκές εφημερίδες, που και τότε, θεωρούσαν επικίνδυνο εθνικιστή όποιον ήθελε να ελευθερώσει την Μακεδονία!!!
 

Έτσι στα 1903 δώδεκα Κρητικοί περνούν μυστικά στη Μακεδονία υπό τον Θύμιο Καούδη που του δίνει επιστολή από την ομάδα του Παύλου:
 

“Σεβασμιώτατε. Σας αποστέλλομεν δώδεκα ιεραποστόλους και εκατόν Αγίας Γραφάς. Λίαν προσεχώς αποστέλλομεν σωρείαν ιεραποστόλων και πολλάς εκατοντάδας Αγίων Γραφών. Θαρσείν χρη, η αύριον άμεινον εσεται. Κωνστ. Μαζαράκης-Αινιάν, Παύλος Μελάς”. Ιεραπόστολοι βέβαια ήταν τα παλικάρια και Άγιες Γραφές τα στρατιωτικά τυφέκια!..

Για να καταλάβουμε όλοι τι περνούσε τότε η Μακεδονία μας και η Ορθοδοξία, και τί μαρτύρια έκαναν οι πρόγονοι των Βουλγαροσκοπιανών, είναι αναγκαίο να αναφέρουμε αποτρόπαιες σκηνές, όπως γράφονται κατά λέξη από το χέρι του Γερμανού Καραβαγγέλη, γιατί αυτή είναι η Αληθινή Ιστορία, που σήμερα, ακόμη και κάποιοι καρεκλόμυαλοι, ζητούν να απαρνηθούμε...

“Αρχομένου του 1905, καίεται ολόκληρη η Ιερά Μονή Τσιριλόβου, μετ΄ ολίγον δε η Ιερά Μονή Ζηκοβίτσης, ακολούθως πυρπολείται η Ιερά Μονή Σλιβένης, φονεύονται οι μοναχοί. Ο ογδοηκοντούτης Ηγούμενος κατακερματίζεται και το στόμα Αυτού επληρώθη εκ των ακαθαρσιών των καθαρμάτων τούτων…”!!! (Κων. Παπουλίδη Υποδιευθυντού ΙΜΧΑ, “Γερμανός Καραβαγγέλης.Ο Ακρίτας της Ρωμιοσύνης”)
 

Αυτή τη φρίκη και την απανθρωπιά, αυτή την απίστευτη βαρβαρότητα και εξαθλίωση, δεν την έζησαν ποτέ τα σαλόνια της Αθήνας! Δεν την διδάσκουν σε κανένα βιβλίο Ιστορίας και ας έχουν ατέλειωτα κεφάλαια για την Δυτική ιστορία! Αν μας ζητά ο οποιοσδήποτε να απαρνηθούμε την Μακεδονία, είναι σαν να μας ζητά να ξανά ατιμάσουμε μοναχούς και Γέροντες και παπάδες και γυναίκες και παιδιά και ήρωες σαν τον Άγρα, τον Κώττα, τον Μελά, τον Καραβαγγέλη και τόσους άλλους! Όποιος μιλάει για Μακεδονία, μιλάει για εκατόμβες αθώου αίματος! Πάραυτα σήμερα πραγματικά αγαπούμε τους γειτόνους μας κι αυτούς ακόμη τους Σκοπιανούς και όλους. Και θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά μαζί τους! Αλλά αγαπούμε το ίδιο σθεναρά και την Αλήθεια, που δεν ξέρει συμβιβασμούς και τέτοια...

Και τότε, στην αιματοβαμμένη, μαρτυρική Μακεδονία μας, είναι που πέφτουν πάνω στον Γερμανό Καραβαγγέλη, όχι μονάχα οι Βούλγαροι και οι Τάιμς του Λονδίνου, η Freie Presse της Βιέννης, η Les Temps των Παρισίων, που διεξάγουν εναντίον του πόλεμο λιβελογραφημάτων, διαστρεβλώνοντας ολότελα την αλήθεια, παρουσιάζοντας σαν θύματα του Βουλγάρους (αυτές οι ίδιες πάνω κάτω δεν υποστηρίζουν και σήμερα τους Σκοπιανούς;), αλλά και η Αγγλία και η Ρωσία, που με απανωτά διαβήματα στο Φανάρι, ζητούσαν την απομάκρυνση του Γερμανού Καραβαγγέλη! Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κάτω και από την πίεση του Μέγα Βεζίρη και για να μην “κάψει” τελείως την εθνοσωτήρια αποστολή του στη Μακεδονία, αναγκάζεται να τον απομακρύνει στα 1907, στέλνοντάς τον Μητροπολίτη στην Αμάσεια του άλλου σκλαβωμένου παιδιού του, του Πόντου, στα 1908. Εκεί επιδίδεται με αφοσίωση στην οργάνωση της ελληνικής παιδείας, με την ίδρυση και αναδιοργάνωση σχολείων και παραμένει ως το 1911. Το 1913 εκλέγεται τοποτηρητής του Οικουμενικού Πατριαρχείου και επιστρέφει την επόμενη χρονιά στην Αμάσεια, όπου μετά από λίγο, στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου θα ζήσει την φρίκη αυτή τη φορά των γενοκτονιών των Αρμενίων και των Ποντίων, καθώς και την δράση των Ποντιακών ανταρτικών σωμάτων, προσπαθώντας να σώσει ότι μπορεί και όποιους μπορεί και να φτιάξει πάλι, όπως στην Μακεδονία, άμυνα!...

Έτσι το 1917 για την δράση του, απελαύνεται στην Κωνσταντινούπολη και κλείνεται για λίγο στις φυλακές. Ο Κεμάλ τον καταδικάζει σε θάνατο, αλλά διασώζεται με τον εν πλω διορισμό του ως Μητροπολίτη Ιωαννίνων και εγκαθίσταται το 1923 στα ελεύθερα Γιάννενα.

Δύο φορές θα εκλεγόταν Οικουμενικός Πατριάρχης και τις δύο φορές έκανε πίσω, για πολιτικούς λόγους δεν τον εξέλεξαν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, για να βρεθεί ξαφνικά το 1924 Μητροπολίτης Ουγγαρίας, “εξόριστος” όπως έλεγε ο ίδιος, στη Βιέννη, όπου τελικά παρέμεινε ως Μητροπολίτης Αμάσειας και Έξαρχος Κεντρώας Ευρώπης έντεκα χρόνια, για να διευθύνει τις αποσπασθείσες από την Μητρόπολη Θυατείρων ορθόδοξες κοινότητες Ιταλίας, Αυστρίας και Ουγγαρίας! Παρά την πίκρα του για το φέρσιμο των πολιτικάντηδων, αφοσιώθηκε και πάλι στο έργο του, κρατώντας και Ορθόδοξους και Έλληνες, τους Μακεδόνες της Επαρχίας του! Τους Μακεδόνες της Αυστροουγγαρίας!..

Αυτή, η αγάπη του Καραβαγγέλη, ήταν και το μόνο χάδι που ένοιωσαν και το μοναδικό χέρι που κράτησε την ελληνική συνείδηση ζωντανή στην Μεσευρώπη!

Ο Γερμανός, πέθανε το παγωμένο πρωινό της 11ης Φεβρουαρίου 1935 στο προάστιο Baden της Βιέννης, λησμονημένος και εγκαταλειμμένος, μόνος, όπως συμβαίνει με τους γίγαντες του Έθνους! Αυτός που είχε δώσει όλη τη ζωή του για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία...

Στὴ διαθήκη του, στὴν ὁποῖα, κληρονόμο του κατέστησε τὴ γενέτειρά του Στύψη Λέσβου, ἐξέφρασε τὴν πικρία του γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη ποὺ ἔδειξαν τόσο ἡ Πολιτεία ὅσο καὶ ἡ Ἐκκλησία:

«Ἡ κηδεῖα μου θὰ γίνει στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρύτση μὲ ἕνα μόνο ἱερέα, χωρὶς διάκονο. Δὲν δέχομαι δε στὴν κηδεῖα μου οὔτε ἀντιπρόσωπο τοῦ κράτους, οὔτε τῆς ἐκκλησίας, ἐάν τυχὸν ἤθελαν ἀναμνησθῆ μετὰ θανάτου τὰς ἐθνικὰς μου ὑπηρεσίας. Δὲν χρεωστῶ εἰς κανένα οὐδὲ ὁβολὸν. Εἰς τὸ Ἔθνος προσέφερα ὅ,τι ἦτο δυνατὸν ὡς Ἱεράρχης τοῦ ’21...»

Η ταφή του έγινε τέσσερις μέρες μετά, στις 15 Φεβρουαρίου του 1935, στο ελληνικό τμήμα του Κεντρικού Κοιμητηρίου της Βιέννης. Ύστερα από 12 χρόνια, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας που τόσα του χρωστάει, στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στην αγαπημένη του Καστοριά...

Πηγή: “Χρυσόπλοοι, οι Έλληνες του Δούναβη”, Δημήτρη Αλεξάνδρου, εκδ. Ερωδιός, e-istoria.com, proskynitis.blogspot.gr

Αναδημοσίευση: http://eggolpio.blogspot.gr/2013/06/blog-post_7465.html

(Σχόλιο Εγκολπίου: Αν κοιτάς με θλίψη το ένδοξο παρελθόν δεν έχεις άδικο... Πού είναι σήμερα εκείνοι οι πολεμιστές επίσκοποι που θα μιλήσουν, θα φωνάξουν, θα κλάψουν και θα οργιστούν για την κατάντια της Ελλάδας και της Εκκλησίας μας... Άλλοι, αδύναμα ανθρωπάκια ανήμπορα να ορθόσουν το ανάστημά τους και την πνευματική τους βακτηρία, εναντίον εκείνων που θεωρούν τους ναούς μαγαζάκια και σπίτια τους... 

Άλλοι βολεμένοι στους μισθούς τους, κλεισμένοι στο υιάλινο κόσμο τους, ζουν μέσα από την χλιδή και τις προσωπικές στιγμές τους, την σατανική ευτυχία της υλιστικής ζωής τους... Άλλοι πάλι ζηλεύοντες την προβολή των μισθωτών αιρετικών, κάνουν ό,τι μπορούν να κερδίσουν το 15λεπτο της φήμης και κοινωνικής βαρύτητας εκείνων...

Ο Άγιος Χρυσόστομος, πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης, όταν οι Βούλγαροι τον φυλάκισαν και απαίτησαν απ' αυτόν να λειτουργήσει στα βουλγαρικά, εκείνος απήντησε: ''Είμαι ποιμένας των Ελλήνων και μόνο στα Ελληνικά τελώ την Θεία Λειτουργία.''Πόσοι ανθέλληνες και επισκοπάρια θα τον έλεγαν σήμερα, ρατσιστή και σκοταδιστή, πόσοι θα έλεγαν: ''Καλά Χριστιανός επίσκοπος να διαχωρίζει τα έθνη;;; Α πα πα πα...'' Πόσοι άσχετοι και ακατάλληλοι για επισκοπική θέση, θα έλεγαν, εμείς μοιράζουμε τρόφιμα ανεξαρτήτως θρησκείας... Αυτό κύριοι θα μπορούσε να γίνει αν υπήρχε τροφή για όλους και ακόμη πιο πολλή... 

Όταν οι Ελληνες Χριστιανοί πεθαίνουν από την πείνα και την απελπισία, έχεις χρέος να φροντίσεις για τους δικούς σου και οι ξένοι ας πάνε να φάνε στην πατρίδα τους... Αλλά πρέπει να είναι μέσα στη μόδα αυτά τα ανθρωπάκια που ούτε Ευαγγέλιο έχουν μελετήσει ούτε τον Απόστολο Παύλο που διδάσκει ότι ''Ο Κύριος εξ ενός ανθρώπου δημιούργησε όλα τα έθνη των ανθρώπων και όρισε πόσο καιρό θα υπάρχουν και σε ποιά σύνορα θα κατοικούν.'' Πράξεις, κεφ. 17, στ. 26. Ο Θεός λοιπόν όρισε τα σύνορα των εθνών... Επιπλέον Ο Κύριος δια του αποστόλου του Παύλου, στην προς Γαλάτας επιστολή του μας λέει πως πρέπει ''να κάνουμε προς όλους το καλό, και κυρίως προς τους έχοντες την ίδια πίστη με μας.'' κεφ. 6, στ. 10...

Αυτοί οι άνθρωποι φροντίζουν εκείνους που παράνομα διέρρηξαν τα εκ Θεού οριζόμενα σύνορα της πατρίδας μας και εισήλθαν ως λαθραίοι έποικοι... Φροντίζουν ανθρώπους που θέλουν να επιβάλλουν τον ισλαμικό νόμο στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας, και έχουν το θράσος να αυτοαποκαλούνται Χριστιανοί επίσκοποι και ιερείς... Και αδιαφορούν για τον απλό πιστό που βλέπει την πνευματική κατηφόρα της ενορίας του και την παγερά αδιάφορη στάση των ταγών του, απέναντι στην ανάγκη του για σταθερότητα, γνήσιο και όχι ξύλινο κήρυγμα. Απέναντι στην ανάγκη του να έχει μόνιμο πνευματικό οδηγό, και όχι κάθε λίγο να βλέπει καινούριο ιερέα γιατί έτσι ήθελε ο κτήτωρ του ναού και έτσι υπάκουσε και έπραξε ο κατά τα άλλα δυναμικός δεσπότης...

Αδυνατούν να μελετήσουν τον Θείο Λόγο, εγκλωβισμένοι στην υλική και θεληματική τους ευμάρεια, που τρέφει το παχύσαρκο εγώ τους. Αρκούνται να στολίζονται ως λατέρνες και να παίρνουν  το γνωστό μισοκακόμοιρο ύφος της ψευτοταπείνωσης για να έχουν την σωστή εικόνα πάνω στο θρόνο τους... Αρκούνται να βγαίνουν φωτογραφίες με δημάρχους, βουλευτές και υπουργούς, να χαμογελούν στην κάμερα ως σημαντικές προσωπικότητες, ενώ δεν είναι άξιοι να πούν ένα ''Κύριε, Ελέησον'' από καρδιάς... Τρέχουν όλη μέρα στα γραφεία τους νομίζοντας πως κάνουν κάτι πολύ σημαντικό, ενώ κάνουν το απολύτως τίποτα... Κι αν τους τα πείς αυτά και τους ρωτήσεις, γιατί δεν είσαι ένας Γερμανός Καραβαγγέλης, ή ένας Φλωρίνης Άγιος Χρυσόστομος;;; Αρχίζουν τις γελοίες δικαιολογίες τους και την μοναδική επιχειρηματολογία περί της αγαπημένης τους έκφρασης... ''Ισορροπία... Πρέπει να κρατάμε την ισορροπία παιδί μου''...

Εύχομαι Ο Κύριος του παντός να αναδείξει άξιους ποιμένες για την Ελλάδα μας, γιατί με τους υπάρχοντες η κατηφόρα δε θα έχει τέλος...)

Όταν οι καλόγεροι πολεμούσαν, οι νενέκοι προσκυνούσαν…

Στις 24 Ιουνίου 1827 έλαβε χώρα μία από τις τελευταίες μάχες της Ελληνικής Επαναστάσεως. Η μάχη των μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων κατά του Ιμπραήμ και των Τουρκο-αιγυπτίων του. Ο Ιμπραήμ, υιοθετημένος γιος του Μεχμέτ Αλή, Αντιβασιλέως της Αιγύπτου, είχε πάρει εντολή από τον Σουλτάνο να εκκαθαρίσει την Πελοπόννησο από κάθε εστία ελληνικής αντίστασης. Αρχικά είχε επιτυχίες λόγω της διχόνοιας των επαναστατών και λόγω της προδοτικής στάσης μερικών τουρκοπροσκυνημένων, όπως ο διαβόητος Νενέκος.

Όταν ο Ιμπραήμ με 15.000 στρατιώτες βρέθηκε στην περιοχή των Καλαβρύτων αισθάνθηκε ντροπή που η Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου με τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας, έργο του Ευαγγελιστή Λουκά, έμενε απόρθητη. Οι μοναχοί αξιοποιούσαν το βραχώδες του εδάφους και είχαν μεταβάλει τη Μονή της μετανοίας τους σε καστρομονάστηρο. Τους ενίσχυσαν μερικές εκατοντάδες ανδρών υπό τον Ν. Πετιμεζά και ο υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, ο γνωστός λόγιος Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, ο οποίος έγραψε στα Απομνημονεύματά του ότι «οι Τούρκοι αισθάνθηκαν καλογερικό πόλεμο». Στο πλευρό του Ιμπραήμ πολέμησε ο Νενέκος επικεφαλής λίγων προδοτών Ελλήνων.
 

Τη λεβεντιά της ελληνικής ψυχής και το ήθος του ελληνορθοδόξου κληρικού και μοναχού διατρανώνουν οι πολυάριθμοι τότε μοναχοί του Μ. Σπηλαίου με τις δύο απαντήσεις τους προς τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ. Στην πρώτη απαντούν ότι δεν παραδίδονται και ότι θα αγωνισθούν, διότι πιστεύουν στη Θεία Πρόνοια και στην τελική ήττα του Αιγυπτίου στρατάρχη.
 

Η δεύτερη απάντησή τους αξίζει να αναδημοσιευθεί ολόκληρη. Σημειώνω ότι υπήρχε σε παλαιότερα αναγνωστικά του Δημοτικού που σήμερα έχουν αντικατασταθεί από ψευδοπροοδευτικά κείμενα. Θαυμάστε:

«Υψηλότατε αρχηγέ των Οθωμανικών αρμάτων, χαίρε.

Ελάβομεν το γράμμα σου και είδομεν τα όσα γράφεις. Ηξεύρομεν πως είσαι εις τον κάμπον των Καλαβρύτων πολλάς ημέρας και ότι έχεις όλα τα μέσα του πολέμου. Ημείς δια να προσκυνήσωμεν είναι αδύνατον, διότι είμεθα ορκισμένοι εις την πίστη μας, ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν πολεμούντες, και κατά το αϊνί (πίστη) μας, δεν γίνεται να χαλάσει ο ιερός όρκος της πατρίδος μας. Σας συμβουλεύομεν, όμως, να υπάγεις να πολεμήσεις σε άλλα μέρη, διότι αν έρθεις εδώ να μας πολεμήσεις και μας νικήσεις, δεν είναι μεγάλον κακόν, διότι θα νικήσεις παπάδες. Αν όμως νικηθείς, το οποίον ελπίζομεν άφευκτα με τη δύναμη του Θεού, διότι έχομεν και θέση δυνατή, και θα είναι εντροπή σου και τότε οι Έλληνες θα εγκαρδιωθούν και θα σε κυνηγούν πανταχού. Ταύτα σε συμβουλεύομεν και ημείς, κάμε ως γνωστικός το συμφέρον σου. Έχομεν και γράμματα από την βουλή και αρχιστράτηγον Θεόδωρον Κολοκοτρώνην, ότι εις πάσαν περίπτωσιν πολλήν βοήθειαν θα μας στείλει, παλληκάρια και τροφάς, και ότι ή θα ελευθερωθώμεν τάχιστα ή θα αποθάνωμεν κατά τον ιερόν όρκον της Πατρίδος μας.

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ ο Ηγούμενος

Και οι συν εμοί παπάδες και καλόγεροι

Την 22αν Ιουνίου 1827, Μέγα Σπήλαιον».

Η μάχη έγινε μετά από δύο ημέρες και δίπλα στους Έλληνες ενόπλους πολέμησαν 100 μοναχοί που έβγαλαν τα ράσα και φόρεσαν φουστανέλλες. Ο Ιμπραήμ ηττήθηκε και έχασε πολλούς άνδρες. Μετά την Αγία Λαύρα άλλο ένα μοναστήρι των Καλαβρύτων έδωσε το μήνυμα της αξιοπρέπειας στους αγωνιζομένους. Επισημαίνω τα επίκαιρα διδάγματα:

Α) Η υπερήφανη απάντηση των μοναχών εντάσσεται στην παράδοση των πολλών ΟΧΙ του Ελληνισμού από το Μολών Λαβέ μέχρι το ΟΧΙ του 1940.Αυτή είναι η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού.

Β) Ο καλογερικός πόλεμος και η απώθηση πολλαπλασίων στρατευμάτων αποδεικνύουν για μία ακόμη φορά πόσο άδικο έχουν οι αποδομητές ιστορικοί, που αρνούνται την εθνική προσφορά του Ορθοδόξου κλήρου και των μοναστηριών.

Γ). Οι τουρκοπροσκυνημένοι Νενέκοι τότε έπαιρναν τα όπλα υπέρ του κατακτητή. Σήμερα μάς υπονομεύουν παραχαράσσοντας την Ιστορία. Τελικά ηττώνται και χλευάζονται!

Κ.Χ. 13.6.2013

 ΠΗΓΗ: http://mythorrea.blogspot.gr/2013/06/blog-post_8379.html?spref=fb

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ-ΕΝΑΣ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΝΔΡΑΣ

Ὁ ἡγέτης τῆς ἐπανάστασης στὴν Μακεδόνια καὶΧαλκιδικη  Ἐμμανουὴλ Παπάς!

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὁραματίστηκε τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας !

Αὐτὸς ποὺ θυσίασε τὴν ζωὴ τοῦτῆς συζύγου του καὶ τῶν 11 παιδιῶν τοῦ μαζὶ μὲ μιὰἀμύθητη περιουσία ποὺἁπλώνονταν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη ἕως τὴν Βενετια!

Εἶναι αὐτὸς ποὺ ξεκίνησε τὴν ἐπανάσταση στὸ βόρειο τμῆμα τῆς Ἑλλάδος ἐνάντια στὰ τουρκικὰ σκυλιὰ μὲ στρατηγεῖο τοῦτὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ συγκεκριμένα τὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἐσφιγμενου ποὺ  δυστυχῶς στὴν πορεία ἤτανε καὶ ἡ μοναδικὴ Μονὴ ποὺἔμεινε δίπλα τοῦ διότι οἱ ὑπόλοιπες τῶν πρόδωσαν!!!!!

Παρακάτω παραθέτουμε τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔγραψε καὶἔστειλε σὲ ὅλους τους ὁπλαρχηγοὺς τῆς Ἐπανάστασης αὐτούσια γιὰ νὰ δεῖτε ποσὸ ἐπίκαιρη εἶναι στὶς μέρες μας!

 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ :

Ἐμεῖς εἴμαστε οἱσκλαβωμένοι.Οἱδουλοπάροικοι…ἔτσι λένε οἱ Τοῦρκοι πὼς εἶναι  ἡμοῖρα μας!Αὕτη ἡκαταραμένη …μαζὶ μὲ τὴν φτώχεια καὶ τὴνἀνεχειαπου διαβρώνει τὴνἀξιοπρέπεια καὶ τὸ ἦθος κάθε ἀνθρώπου .Πουκαταπατει τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς καὶὁδηγεῖ σὲ ὀλισθηρὸ δρόμο τὴν προσωπικότητα τοῦἀτόμου.Ἀλίμονο ὅμως ἂν ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι!Ὑπάρχει τέτοια μοῖρα; Ἡ ράτσα τῶν ἀνθρώπων εἶναι διαφορετική.Κάνεις δὲν θέλει νὰ ἔχει σκυμμένο τὸ κεφάλι.Ὅλοι θέλουν περήφανα νὰ περπατοῦν καὶ μόνοι τους νὰσχεδιάζουν τὸ δικό του μέλλον. Ὅμως οἱ ἡγήτορες, οἱκαταραμένοι καὶ διεστραμενοι ἀρχηγοί μάς μᾶς θέλουν ταπεινοὺς γεμάτους φτώχεια καὶ ἀνέχεια. Παίρνουν τὶςἀρετές μας καὶ τὶς κάνουν δικές τους. Σφετερίζονται ὅτι καλύτερο ἔχουμε γιὰ λίγα ψίχουλα…

Αὐτοὶ δημιουργοῦν τὴν ἀνέχεια καὶ τὴν φτώχεια γιὰ νὰμποροῦν νὰ μᾶς ἐλέγχουν .  Μὲ τὸν τρόπο τούς μας κάνουν  δουλικοὺς καὶ ὑπηρέτες τῶν δικῶν τους συμφερόντων.

Ἡ ἐξουσία εἶναι καλὴ , ὄχι νὰ ἐξουσιάζει,ἀλλὰ νὰ μοιράζεταιἁπλόχερα στοὺς πολῖτες! Φτάνει λοιπὸν ὁ ἐμπαιγμὸς τῆςἐξουσίας.Ἔχουμε ὅλοι ξυπνήσει.Τίποτα δὲν γίνεται σ αὐτὴτὴ ζωὴ χωρὶς τὸ κίνητρο τῆς ἐκμεταλευσηςαπο τὴν ΤΡΟΙΚΑ τῆς ἐξουσίας.Καὶ πάντα ἀμφότερος σκοπὸς τοὺς εἶναι ἡκαταδυνάστευση ὅλων τῶν νορμὰλ αἰσθήσεων !Νὰδημιουργήσουν νέες συνειδήσεις!..

Εἴτε μὲ τὸ κάλο ,σὰν ναρκωτικὸ φάρμακο,εἴτε μὲ τὸἄγριο,σὰν μαστίγιο καὶ μαχαῖρι…ὅμως τὸ κίνητρο εἶναι ἕνα!Ὁ ΄΄ἀφανισμός΄΄ τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀτόμου…Ἡδιάβρωση καὶ ἐξασθενήση κάθε πηγῆς ἀντιδράσης μυαλοῦκαὶ ψύχῃς .Ἡ καταστολὴ τῆς σκέψης στὴν πολυτέλεια νὰἐλπίζει.Ἔτσι θέλουν οἱ λίγοι τους πολλοὺς …οἱ κηφῆνες …οἱβρυκολακες…οἱ σουλτάνοι καὶ οἱ πασάδες πού μαςἐξουσιάζουν!

Γὶ αὐτὸ ἐλᾶτε μαζί μου.Μὴν ἔχετε κανένα ἐνδοιασμό.Ἡἐλευθερία δὲν κερδίζεται μὲ εὐχές. Κανένα ἀγαθὸ δὲν κερδίζεται μὲ εὐχές!Ἀλλὰ καὶ ἂν τὰ καταφέρετε ,ἔστω καὶἔτσι,δὲ βρίσκετε ὅτι αὐτὸ ποῦ κερδίζετε εἶναι χωρὶς ἄξια;

Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογει ἐσὰς καὶ τὸν ἀγῶνα τοῦ Γένους.

Ἅγιον Ὅρος    9 Ἀπρίλη 1821

ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΠΑΣ

Ὑπερασπιστῆς τῆς Χαλκιδικης καὶ τῆς Μακεδόνιας

ΠΗΓΗ: http://agiosioannisotheologoskavalas.blogspot.gr/2013/06/blog-post_21.html?spref=fb

Λόγος λα΄ Περί του Αγίου Πνεύµατος - Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος (ΜΕΡΟΣ Γ')

27. Βλέπεις, λοιπόν, σταδιακούς φωτισµούς που µας φωτίζουν

και την τάξη της θεολογίας, την οποία καλύτερα να τηρούµε

και εµείς, και ούτε να τη φανερώνουµε µια και καλή, ούτε να

την  αποκρύπτουµε  τελείως.   Διότι  το  ένα  δείχνει  έλλειψη

διακρίσεως, το άλλο αθεΐα. Και το ένα πάλι µπορεί να βλάψει

τους  άπιστους, ενώ  το άλλο ν' αποδιώξει  τους  δικούς  µας.

Όµως, αυτό το οποίο ίσως ήλθε και στο µυαλό άλλων, αλλά

εγώ θεωρώ καρπό της δικής µου διανοίας, θα το προσθέσω σ'

αυτά, που έχουν ήδη ειπωθεί. Κατά τον Σωτήρα ήσαν µερικά,

για τα οποία έλεγε στους µαθητές ότι δεν µπορούσαν τότε να

τα βαστάσουν, αν και είχαν χορτάσει µε διδασκαλίες, ίσως για

τους  λόγους  που  ανέφερα,   και  γι'  αυτό  δεν  τα  αποκάλυψε.

Έλεγε πάλι, ότι όλα αυτά θα µας τα διδάξει το άγιο Πνεύµα,

όταν θα κατέλθει. Ένα από αυτά (που  θα µας  διδάξει) είναι,

νοµίζω,   και   ή   ίδια   η   θεότητα   του   Πνεύµατος,   η   οποία

αποσαφηνίζεται αργότερα, αφού µετά την αποκατάσταση του

Σωτήρα,   τυχαίνει  να  είναι  ώριµη  και  καταληπτή  η  γνώση,

αφού κανένας πλέον δεν απιστεί στο θαύµα. Τι λοιπόν θα ήταν

πιο   µεγάλο,   αυτό  που  εκείνος  υποσχέθηκε  ή  αυτό  που  το

Πνεύµα   δίδαξε;   Εάν   βέβαια   πρέπει   σαν   κάτι   µεγάλο   να

νοµίζουµε  καί  άξιο  της  µεγαλοπρέπειας  του  Θεού, αυτό  το

οποίο υπόσχεται, ή αυτό το οποίο διδάσκεται.

28. Ετσι λοιπόν πιστεύω γι' αυτά και µακάρι έτσι να πιστεύω

εγώ, και όποιος µου είναι αγαπητός. Να τιµάµε δηλαδή ως Θεό

τον Πατέρα, Θεό  τον Υιό, Θεό  το  Πνεύµα το  άγιο, τρεις  oι

ιδιότητες, αλλά µία η θεότητα, χωρίς να διαιρείται ως προς

τη δόξα, την τιµή και τη βασιλεία, όπως θεολόγησε κάποιος

από τους  θεοφόρους  άνδρες  λίγο προγενέστερα. Και όποιος

δεν    πιστεύει    έτσι    ή    προσαρµόζεται    ανάλογα   µε    τις

περιστάσεις,   αλλάζοντας    συνεχώς    την   πίστη   του    και

σκέπτεται   µε   επιπολαιότητα,   γι'   αυτά   που   είναι   τόσο

σπουδαία, ας µη δει τον ήλιο ν' ανατέλλει, όπως λέγει η Γραφή,

ούτε τη δόξα της ουράνιας λαµπρότητας. Διότι αν το Πνεύµα

δεν είναι προσκυνητόν, πώς µε θεώνει µε το βάπτισµα;

Αν   πάλι   προσκυνείται,   πώς   να   µη   λατρεύεται;   Και   αν

λατρεύεται,   πώς  δεν  είναι  Θεός;   Το  ένα  εξαρτάται  από  το

άλλο, κι έτσι έχουµε πράγµατι µία χρυσή και σωτήρια αλυσίδα.Από  το  Πνεύµα  συµβαίνει  η  αναγέννηση  σε   µας  από  την

αναγέννηση ακολουθεί  η ανάπλαση και  από  την ανάπλαση η

επίγνωση της αξίας εκείνου που µας ανέπλασε.

29. Αυτά λοιπόν θα µπορούσε να πει κανένας, αν προϋπέθετε

ότι δεν υπάρχει στην Γραφή. Ήδη όµως θα έλθει σε σένα το

πλήθος  των   µαρτυριών,   µε  τις  οποίες  θ'   αποδειχθεί  ότι

αναφέρεται  και   µε  το  παραπάνω   µέσα  στην  αγία  Γραφή  η

θεότητα  του  Πνεύµατος,   σε  όσους  βέβαια  δεν  είναι  πολύ

ανόητοι, ούτε αποξενωµένοι από το Πνεύµα. Σκέψου λοιπόν τα

εξής: Γεννιέται ο Χριστός; Το Πνεύµα προηγείται· βαπτίζεται;

Αυτό   δίνει   µαρτυρία·   δέχεται   πειρασµούς;   Τον   οδηγεί.

Επιτελεί θαύµατα; Τον συνοδεύει. Ανέρχεται; Τον διαδέχεται.

Ποιο άραγε από τα µεγάλα και απ' όσα κάνει ο Θεός, δεν µπορεί

το Πνεύµα; Ποια πάλι ονοµασία δεν έχει απ' όσες έχει ο Θεός

εκτός  από  την  αγεννησία  και  τη  γέννηση;   Διότι  έπρεπε  να

µείνουν oι  ιδιότητες  στον  Πατέρα και  στον  Υιό, για να µην

υπάρχει σύγχυση στη θεότητα, η οποία και τ' άλλα οδηγεί σε

τάξη   και   κοσµιότητα.   Εγώ   φρίττω   αναλογιζόµενος   τον

πλούτο  των  ονοµασιών  του  Πνεύµατος  και  σε  πόσες  από

αυτές δείχνουν την ασέβειά τους αυτοί που επιτίθενται στο

Πνεύµα. Λέγεται λοιπόν Πνεύµα Θεού, Πνεύµα Χριστού, νους

Χριστού,   Πνεύµα  Κυρίου,   το   ίδιο   επίσης   Κύριος,   Πνεύµα

υιοθεσίας, αληθείας, ελευθερίας· Πνεύµα σοφίας, συνέσεως,

θελήσεως, δυνάµεως, γνώσεως, ευσεβείας, φόβου Θεού. Διότι

αυτό είναι το οποίο προκαλεί όλα αυτά. Όλα τα γεµίζει µε το

είναι του, όλα τα συγκρατεί. Με την ύπαρξή του γεµίζει όλο

τον κόσµο, δεν περιορίζεται όµως η δύναµή του στον κόσµο.

Είναι αγαθό, ευθές, ηγεµονικό, αγιάζει από τη φύση του  και

όχι λόγω θέσεως, δεν αγιάζεται, είναι το µέτρο, δεν µετριέται,

µετέχεται δεν µετέχει, πληροί, δεν πληρούται, συγκρατεί δεν

συγκρατείται,     κληρονοµείται,     δοξάζεται,     συναριθµείται,

απειλείται, λέγεται δάκτυλος Θεού και φωτιά όπως ο Θεός,

για να δοθεί  νοµίζω, έµφαση στο  οµοούσιο. Το  Πνεύµα είναι

αυτό που δηµιούργησε, που µας ανακαινίζει µε το βάπτισµα και

την ανάσταση. Το Πνεύµα είναι αυτό που γνωρίζει τα πάντα,

που διδάσκει, που πνέει όπου και όσο θέλει, που οδηγεί, λαλεί,

αποστέλλει, αφορίζει, παροργίζεται, πειράζεται, αποκαλύπτει,

φωτίζει, δίνει  ζωή, µάλλον είναι το ίδιο φως  και ζωή. Είναι

αυτό που µας κάνει ναούς, µας θεώνει, µας τελειοποιεί, ώστε

και να προηγείται του βαπτίσµατος, αλλά και να επιζητείται

µετά    το    βάπτισµα.   Ενεργεί    επίσης    όσα    κι    ο    Θεός,

διαµοιράζεται   σε   γλώσσες   πύρινες   ,   µοιράζει   χαρίσµατα,

καθιστά αποστόλους, προφήτες, ευαγγελιστές, ποιµένες  και

διδασκάλους.     Είναι     νοερό,     πολυµερές,     σαφές,     τρανό,

ανεµπόδιστο, αµόλυντο. Αυτό σηµαίνει µέ ισοδύναµες λέξεις,

πως  είναι η ύψιστη σοφία και µπορεί να ενεργεί µε πολλούς

τρόπους και αποσαφηνίζει τα πάντα και τα διατρανώνει. Και

είναι αυτεξούσιο και αναλλοίωτο, παντοδύναµο, επιβλέπει τα

πάντα και διεισδύει σε όλα τα νοερά πνεύµατα, τα καθαρά και

λεπτότατα, δηλαδή εννοώ τις αγγελικές δυνάµεις, όπως και

στα πνεύµατα των προφητών και  των αποστόλων, την ίδια

στιγµή    αλλά    όχι    στους    ίδιους    τόπους,   αφού    είναι

διασκορπισµένα εδώ κι εκεί. Με το να έχουν απονεµηθεί άλλα

σε άλλο µέρος φανερώνεται το απερίγραπτο (αυτού).30.   Αυτοί  που  λένε  και  διδάσκουν  αυτά  και  επιπλέον  το

ονοµάζουν «άλλον Παράκλητον», δηλαδή άλλον Θεό, αυτοί oι

οποίοι  γνωρίζουν  ότι  η   µόνη  ασυγχώρητη  αµαρτία  είναι  η

βλασφηµία σ'αυτό, αυτοί  που  τόσο  φοβερά στηλίτευσαν τον

Ανανία και τη Σαπφείρα, επειδή είπαν ψέµατα στο Πνεύµα το

άγιο, σαν να είπαν ψέµατα στον Θεό και όχι σε άνθρωπο, αυτοί

λοιπόν τι  σου  φαίνεται  από  τα δύο, ότι  κηρύττουν πως  το

άγιο  Πνεύµα  είναι  Θεός   ή  κάτι   αλλο;   Πόσο  στ'   αλήθεια

ανόητος είσαι και µακριά από το Πνεύµα, εάν απορείς γι' αυτό

και χρειάζεσαι κάποιον να σε διδάξει. Oι ονοµασίες λοιπόν του

Πνεύµατος  είναι  τόσες  πολλές  και  τόσο  ζωντανές.   Γιατί

λοιπόν πρέπει να σου παραθέσω τις µαρτυρίες γι' αυτές τις

λέξεις; Και όσα εδώ  λέγονται µε τρόπο ταπεινό, ότι δηλαδή

δίδεται, ότι  αποστέλλεται, ότι  µερίζεται, ότι  είναι  χάρισµα,

δώρηµα, εµφύσηµα, επαγγελία, µεσιτεία, είτε  κάτι  άλλο  σαν

αυτά, για να µην απαριθµώ το καθένα ξεχωριστά, πρέπει να το

αναγάγουµε  στην πρώτη  αιτία, για να καταδειχθεί  από  πού

προέρχεται και να µην γίνουν παραδεκτές από κάποιους, τρεις

αρχές διαχωρισµένες µεταξύ τους, σαν να υπάρχει πολυθεΐα.

Διότι είναι εξίσου ασέβεια να ταυτίσει κανένας τα πρόσωπα,

όπως  ο  Σαβέλλιος5   και  να  διαχωρίσει  τις  φύσεις  όπως  ο

Άρειος6.

______________________

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 . Δηλαδή δεν είναι Θεός, αλλά κτίσµα, όπως ο άνθρωπος.

2. Βλ. Πλάτωνα, Φαίδων 97 c-d και  Αριστοτέλη, Περί  ζώων

γενέσεως  ΙΙ,   3.   Ο   «νους»   όµως  των  φιλοσόφων  αυτών  δεν

µπορεί     να     συνδεθεί     µε     το     άγιο     Πνεύµα     (βλ.     Σ.

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Γρηγόριος ο Θεολόγος και aι προϋποθέσεις

πνευµατολογίας αυτού, Αθήναι 1980, σσ. 99-101 ).

3.   Ο  Μαρκίωνας  ήταν  ένας  γνωστικός  συγγραφέας  του  β'

αιώνος. Η  θεολογία του  διέφερε όµως  σε πολλά σηµεία από

αυτή των γνωστικών. Παραδεχόταν δύο θεούς, τον αγαθό και

τον κακό. Απέρριπτε  την Παλαιά Διαθήκη και  πολλά βιβλία

της     Καινής.     Μερικοί     κώδικες     περιέχουν    τη     γραφή

«Μαρκίωνος και Ουαλεντίνου», καθώς το σύστηµα των «νέων

αιώνων»   έχει  τη  σφραγίδα  του  δεύτερου.   Σχετικά  βλ.   Ρ.

GALLAY-Μ.     JOURJON,     Gregoire     de     Nazianze,     Discours

Theologiques  εν Sources  Chretiennes, τ. 250, Cerf, Paris  1978, σ.

288, υποσηµ. 2.

4. Υπάρχουν  κάποιες  αλήθειες, λέγει  ο  άγ. Γρηγόριος, µέσα

στην   Αγία   Γραφή,   οι   οποίες   δεν   αναφέρονται   ρητά.   Ο

φωτισµένος  από  το  άγιο  Πνεύµα  πιστός  νοµιµοποιείται  να

υπερκεράσει (ξεπεράσει) το γράµµα για να βρει τα κρυµµένα

νοήµατα,   τα   οποία   θα   χρησιµοποιήσει   στον   αγώνα   του

εναντίον των αιρετικών.

5. Ο αιρετικός Σαβέλλιος (γ' αι.) δίδασκε ότι τα πρόσωπα της

αγίας     Τριάδας     δεν     συνιστούν     τρεις     διακεκριµένες

υποστάσεις,   αλλά   µία   ουσία,   που   εµφανίσθηκε   µε   τρία

πρόσωπα, δηλ. ως Πατέρας την εποχή της Παλ.Διαθήκης, ως

Υιός στην Καινή Διαθήκη και ως άγιο Πνεύµα στην Εκκλησία.

6.   Ο  Άρειος   (δ'   αι.)   επέφερε   µεγάλη  κρίση  στην  Εκκλησία.

Δίδασκε ότι  ο  Υιός  είναι  κτίσµα. Καταδικάστηκε από  την Α'Οικουµενική Σύνοδο της Νίκαιας (325 µ.Χ.).