ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Σήμερα, τὴν λαμπρὴ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μὲ δέος ἀτενίζουμε ὑψούμενο τὸ ἄλλοτε ξύλο τῆς κατάρας, ἕνα ὄργανο θανάτου, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ὁρᾶται σήμερα ὥς Ξύλο ζωῆς καὶ σωτηρίας. Τόσο ἀνατρεπτικὴ εἶναι ἡ πίστη μας! Δὲν θὰ μποροῦσε, ἄλλωστε νὰ γίνει διαφορετικά, καθὼς στὸ Ξύλο αὐτὸ ἀναρτήθηκε ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, ὁ Κύριός μας Ἰησοὺς Χριστὸς, γιὰ νὰ λυτρώσει τὸ ἐξόριστο ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο ἄνοιξε γιὰ ἐμᾶς ἡ προοπτικὴ τῆς Ἀναστάσεως. Μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Ξύλο λαμβάνουμε μέχρι σήμερα κουράγιο, στήριξη, δύναμη καὶ ἐλπίδα γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ σηκώσουμε τὸν δικό μας Σταυρό.

            Μπορεῖ ἐμᾶς νὰ μὴν μᾶς κρέμασαν στὸν Σταυρό, ἀλλὰ καθημερινῶς σηκώνουμε τὸν προσωπικό μας Σταυρό, εἴτε αὐτὸς ἐκφράζεται ὡς ἀδικία, εἴτε ὡς ἀπαξίωση, οἰκονομικὴ ἀνεπάρκεια, ἀνεργία, οἰκογενειακὰ προβλήματα, ἀσθένεια, συκοφαντία, περιορισμός, ἢ διωγμός. Κάθε ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν μικρότερο ἕως τὸν μεγαλύτερο, κάθε κοινωνικῆς τάξης, σηκώνει τὸν Σταυρό του, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων. Ὁ Σταυρός, ὅμως, διακρίνεται σὲ δύο εἴδη, ἀνάλογα μὲ τὴν ἀντιμετώπισή μας πρὸς αὐτὸν καὶ τὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ οὐσία τους παραμένει κοινή∙ εἴτε στὴν μία περίπτωση, εἴτε στὴν ἄλλη, ὁ Σταυρὸς εἶναι Σταυρὸς καὶ κανεὶς δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτόν.

            Ἔχουμε, λοιπόν, τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς καὶ τὸν σταυρὸ τῆς ἀρνήσεως. Ὁ μὲν Σταυρὸς τῆς ἀποδοχῆς εἶναι ἐκείνος τὸν ὁποῖο σηκώνουμε μὲ ἐπίγνωση, ὑπομονὴ καὶ εὐχαριστία, ζητῶντας μέσῳ τῆς προσευχῆς τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση, σὲ προσέγγιση τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ σταυρὸς τῆς ἀρνήσεως εἶναι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο ἐπιχειροῦμε μὲ πεῖσμα νὰ ἀποφύγουμε, ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τὰ καταφέρνουμε, τὸν σηκώνουμε μὲ διαρκὴ γογγυσμό, μεμψιμοιρία, ὀργὴ καί, στὴν χειρότερη περίπτωση, μὲ τὴν θεομίσητη βλασφημία. Ὁ σταυρὸς αὐτὸς ὁδηγεῖ σὲ περισσότερη θλίψη, σὲ χωρισμό, σὲ ψυχοσωματικὲς ἀσθένειες καί, ἐν ὀλίγοις, σὲ ἀπόλυτη παρακμή.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

            Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νὰ ἀποδεχθοῦμε ἢ νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρό μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἂν ἔχουμε λάβει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν τὸ θέμα τῆς σωτηρίας μας. Σήμερα ὁ Χριστὸς εἶπε στὸ Εὐαγγέλιο: «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;». Μία καὶ ὄχι δύο ζωὲς ἔχουμε γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας. Γιὰ αὐτό, ἀξίζει νὰ κάνουμε λίγη ὑπομονὴ ἀναλαμβάνοντας τὸν Σταυρὸ τῆς ἀποδοχῆς. Στὸν ἀγῶνα αὐτὸν θὰ μᾶς βοηθήσει ἡ σκέψη ὅτι ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», «ὁ τοῖς Χερουβεὶμ ἐποχούμενος καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφείμ», Παντοδύναμος Θεὸς, γιὰ νὰ σώσει ἐμᾶς, ἔγινε Ἄνθρωπος καὶ ὑπέστη τὸν πιὸ ἀτιμωτικὸ θάνατο πάνω στὸν Σταυρό. Κι ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε χοϊκοὶ ἄνθρωποι, θὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Σταυρὸ τῆς σωτηρίας μας; Μὴ γένοιτο!

            Εἰσήλθαμε στὴν Ἐκκλησία, βαπτισθήκαμε, ἐξομολογούμαστε, νηστεύουμε, προσευχόμαστε, ἐκκλησιαζόμαστε, μεταλαμβάνουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Ὅλα αὐτὰ γιατί; Διότι θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Ἀνάσταση, θέλουμε νὰ βιώσουμε τὴν Χαρὰ, τὴν ἀληθινὴ Ζωή, θέλουμε νὰ πλημμυρίσουμε ἀπὸ Φῶς ποὺ μόνο ὁ Τριαδικὸς Θεὸς μᾶς παρέχει. Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, ὡστόσο, προηγεῖται ἡ Σταύρωση. Τὴν φράση «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος οὗτος σωθήσεται» ὁ Χριστὸς τὴν εἶπε ὄχι γιὰ κάποιους πιὸ ἱκανοὺς καὶ πιὸ πνευματικούς. Τὴν εἶπε γιὰ ὅλους, γιατὶ ὅλοι μποροῦμε, ἀρκεῖ νὰ θέλουμε. Λίγη ὑπομονή, λοιπόν, καὶ ἡ Ἀνάσταση εἶναι κοντά μας. Ὁ Παράδεισος εἶναι κοντά.

Μετ᾽ εὐχῶν,

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΖΗΛΟΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ

 

+Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος Κλήμεντος

            Ὁ κατὰ Θεὸν γνήσιος ζῆλος εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπανάπτει καὶ ὑποκαίει σὲ καθαρὲς καὶ ἄδολες ψυχές, ὡς φλόγα ἔνθερμη, γιὰ νὰ κατακαίει τὰ ζιζάνια τῆς πλάνης καὶ νὰ διακηρύττει τὴν ὁμολογία τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ὅποτε τὸ ἀπαιτοῦν οἱ καιροὶ καὶ οἱ ἀνάγκες. Αὐτὸς ἀποβλέπει μόνο στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, στὴν εὐστάθεια τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας καὶ στὴν στήριξη καὶ οἰκοδομὴ τῶν μελῶν της. Δὲν ἔχει στοιχεῖα ἰδιοτελείας καὶ πεισματώδους αὐταρεσκείας καὶ οἰήσεως. Δὲν ἐπιφέρει σύγχυση καὶ ταραχή, διότι πηγή του εἶναι ἡ «ἄνωθεν σοφία», ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὸν Ἀποστολικὸ Ἁγιογραφικὸ λόγο εἶναι ἁγνή, εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, γεμάτη εὐσπλαγχνία καὶ καρποὺς καλούς, ἀμερόληπτη καὶ εἰλικρινής. Ἀντίθετα, ἡ σοφία ἡ ἐπίγεια, ἡ κοσμικὴ καὶ δαιμονική (!), περιέχει μέσα της ζηλοτυπία, φιλονικία καὶ κάθε ἀκαταστασία καὶ φαυλότητα (βλ. Ἰακ. 3:15-18).
            Ὁ κατὰ Θεὸν ἀληθινὸς ζῆλος χαρακτήριζε ἀναμφίβολα καὶ τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη τοῦ Χριστοῦ Χρυσόστομο (Καβουρίδη) τὸν ἀπὸ πρώην Φλωρίνης (+7-9-1955) τὸν νέο Ὁμολογητή. Ὑποκινούμενος ἀπὸ τὶς ἱερὲς ὑποδείξεις τῆς «ἄνωθεν σοφίας», ἡ ὁποία τὸν χαρακτήριζε παιδιόθεν, ἀγωνίσθηκε σθεναρὰ καὶ ἀποφασιστικὰ κατὰ τῆς Ἡμερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924 στὴν τελευταία ἰδίως εἰκοσαετία τῆς ἐπιμόχθου ζωῆς του, ἀπὸ τὸ 1935 ἕως τὸ 1955.
            Διεξήγαγε τιτάνιο ἀγῶνα Πίστεως, ὁ ὁποῖος χωρὶς τὴν θεία ἐνίσχυση καὶ φώτιση δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ διεξαχθεῖ καὶ εὐοδωθεῖ. Διότι ἡ Ἡμερολογιακὴ Καινοτομία δὲν ἦταν θεάρεστη, δὲν ἀποτελοῦσε θεῖο θέλημα, δὲν προῆλθε ἀπὸ πραγματικὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ ποιμαντικὴ ἀνάγκη, δὲν ἀποκατέστησε κάτι μεμπτὸ καὶ ἐπικίνδυνο, δὲν ἐφαρμόσθηκε μὲ τρόπο ἐκκλησιαστικό, δὲν ἐμπνεύσθηκε ἀπὸ ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ μὲ «νοῦν Χριστοῦ», δὲν στηρίχθηκε στὸ σταθερὸ Συνοδικό, Κανονικὸ καὶ Πατερικὸ θεμέλιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἦταν σαθρὴ ἐπινόηση σκοτισμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καθαρὰ ἐπίγεια συμφέροντα καὶ σκοπούς, καὶ ὄπισθεν ἐκρύπτετο ὁ ἀρχαῖος πτερνιστής, ὁ παμπόνηρος ὄφις, ὁ ἐκκλησιομάχος καὶ ἀνθρωποκτόνος διάβολος! Διότι, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἡ διασάλευση τῆς Ἡμερολογιακῆς Παραδόσεως ἀπέβλεπε στὴν προσέγγιση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς στὸ πλαίσιο τῆς Οἰκουμενιστικῆς περιπετείας.
            Ὁ σατανᾶς διὰ τῶν ὀργάνων του, πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὑπερμάχων τῆς Καινοτομίας, πολέμησε τὸν Ἅγιο Ἱεράρχη Χρυσόστομο μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δῆθεν ἦταν ἐπίμονος καὶ ὑπερβολικὸς σὲ θέμα ποὺ δὲν ἄξιζε ἰδιαίτερης προσοχῆς καὶ ἐμφάσεως· γι’ αὐτὸ καὶ στὴν ἐποχή του, ὅπως καὶ ἀργότερα, ἐπιδόθηκαν στὴν προσπάθεια νὰ ἀποδείξουν ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα καὶ οἱ ἀρχές του δὲν ἦταν δῆθεν ἰσχυρὰ καὶ πειστικὰ καὶ ὅτι μποροῦσαν εὔκολα νὰ ἀναιρεθοῦν. Καὶ ὅτι ἄρα ὁ ἀποχωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Νέου Ἡμερολογίου δὲν δικαιολογεῖται, οἱ δὲ ἐπιταγὲς τῶν καιρῶν ἀπαιτοῦν τὴν ἐπανένωση τῶν διεστώτων· ὄχι ὅμως μὲ τὴν ἐπάνοδο τῶν Καινοτόμων στὴν ὀρθὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας ποὺ παραβιάσθηκε, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑποχώρηση καὶ ὑποστολὴ ὅσων ἀντιτάχθηκαν στὴν παράβαση!
            Δὲν ἐκπλήσσει τοῦτο. Οἱ μεγάλοι καὶ τρανοὶ τοῦ κόσμου τούτου καὶ μόνον γιὰ τὸ πάθος τῆς ἀνθρωπαρεσκείας καὶ φιλοδοξίας ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει (χωρὶς νὰ ἀπαριθμήσουμε ἕτερα), δὲν μποροῦν νὰ ὑπεισέλθουν στὰ ἐνδότερα τοῦ παραπετάσματος τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, τὰ ὁποῖα νομίζουν γιὰ ἀσήμαντα καὶ ἀνάξια λόγου. Ἡ «στενὴ πύλη» τῆς θείας ἐπιγνώσεως εἶναι ἀδύνατον νὰ διαπερασθεῖ ἀπὸ τὸν «ὄγκο» τῆς κοσμικῆς ψευδο-σοφίας καὶ ὑπερηφανείας τους. Δὲν εὐθύνεται ὅμως γι’ αὐτὸ ἡ «πύλη». Ὄφειλαν οἱ τιμητὲς τῶν ἀτιμήτων νὰ ἐκλεπτυνθοῦν, διότι ἡ δοκησισοφία τους τοὺς στερεῖ τὴν δυνατότητα μεθέξεως τῆς «ἄνωθεν σοφίας» καὶ τοῦ θείου καὶ εὐλογημένου ζήλου.
            Ὅμως, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος πολεμήθηκε καὶ ἐντὸς τοῦ χώρου ὅσων παρέμειναν πιστοὶ στὴν Παράδοση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου. Κάποιοι λαϊκοὶ τοῦ ἀντιτάχθηκαν, διότι στὴν σκληροκαρδία τους θεώρησαν ὅτι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα εἶναι «φέουδο» τῆς δικῆς τους ἐξουσίας, στὸ ὁποῖο εἶχαν τὴν ἀποκλειστικὴ «εὐθύνη» καὶ τὴν πλήρη «διαχείριση», χωρὶς διάθεση συνεργασίας καὶ ὑποταγῆς σύμφωνα μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέσμια. Ὅπου ὑπεισέρχεται ἡ πλάνη τοῦ ἰδίου θελήματος, ἡ ἰδιοτέλεια καὶ ἡ περιφρόνηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων –καὶ αὐτὸ δυστυχῶς μπορεῖ εὔκολα νὰ συμβεῖ ἀκόμη καὶ σὲ αὐτοὺς ποὺ ἐμφανίζονται ὡς δῆθεν «ὑπέρμαχοί» τους, ἐκεῖ πλέον ἀποσύρεται ἡ θεία εὐλογία καὶ ἐμφανίζονται τὰ δεινὰ ἐπακόλουθα τοῦ «μωροῦ ζήλου».
            Τὸ αὐτὸ συνέβη καὶ ἀπὸ μέρους κληρικῶν τοῦ Πατρίου, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιθυμοῦσαν Κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορὰ καὶ ὑπαγωγὴ στὸν Ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτιμοῦσαν στὸ ὄνομα τῆς δῆθεν γνησιότητος τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ αὐθαιρετοῦν ποικιλοτρόπως, ἐξυπηρετοῦντες τὸ ἴδιο συμφέρον. Καὶ αὐτὸ δυστυχῶς εἶναι πάρα πολὺ εὔκολο νὰ συμβεῖ ὅπου λείπει τὸ ἀληθινὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἡ θυσιαστικὴ διάθεση.
            Ἐπίσης, ἀντιτάχθηκαν εἰς αὐτὸν ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι νόμισαν στὴν σκοτοδίνη τους ὅτι γνώριζαν καλύτερα καὶ ἀκριβέστερα τὰ ἰσχύοντα στὴν Ἐκκλησία σὲ περιόδους Ἀγῶνος ὑπὲρ Πίστεως καὶ Παραδόσεως· θεώρησαν οἱ ταλαίπωροι ὅτι αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ ἀδιαφιλονίκητο «ἔσχατο κριτήριο» καὶ ὅτι μποροῦσαν νὰ ὑποκαταστήσουν τὸ κῦρος καὶ τὴν αὐθεντία τῆς Συνοδικῆς διαγνώμης τῆς Ἐκκλησίας· γι’ αὐτὸ καὶ δὲν κατανοοῦσαν καὶ παρεξηγοῦσαν καιρίως τὴν ἐπιμονὴ τοῦ Ὁμολογητοῦ Πατρὸς στὴν ἀναγκαιότητα Μεγάλης (εἰ δυνατὸν Πανορθοδόξου) Συνοδικῆς ἀποφάνσεως πρὸς τελεσίδικη ἐπίλυση τοῦ ἐκκρεμοῦντος ἐπιδίκου Ἡμερολογιακοῦ θέματος. Μόνον ἔτσι θὰ ἀποφεύγοντο ἀκρότητες, οἱ ὁποῖες ἐν τούτοις δὲν ἀποφεύχθηκαν λόγῳ τραγικῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν.
            Ὅσοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐπικαλοῦνται μὲν ἐπιλεκτικῶς τὴν αὐθεντία καὶ τὸ κῦρος τοῦ Ἁγίου Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου, ἀλλ’ ἐν τούτοις δὲν παύουν τὶς κάθε εἴδους αὐθαιρεσίες καὶ ἐκτροπές, εἶναι ὑπερβέβαιον ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῶν πράξεών τους ὅτι δὲν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας καὶ προξενοῦν συνεχῶς νέα προβλήματα καὶ νέα τραύματα.
            Ὅσο ἡ ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ διευρύνεται καὶ ἐξαπλώνεται, τόσο πιὸ ἐπιτακτικὴ κάνει τὴν ἀνάγκη γιὰ καλλιέργεια τοῦ ἱεροῦ ζήλου ὑπὲρ τῆς γνησίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐπὶ ὀρθῶν θεμελίων τῆς «ἄνωθεν σοφίας». Τὰ συνεχῆ προβλήματα ἐπίσης ἀπὸ τὴν φθοροποιὸ δράση ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἀμαυρώνουν τὸν ἱερὸ Ἀγῶνα μας ἐκ τῶν ἔνδον, δὲν παύουν νὰ ὑπενθυμίζουν σὲ ὅλους μας ὅτι ὀφείλουμε νὰ διακρατήσουμε τὶς ὑγιεῖς ἀρχὲς πίστεως καὶ ἤθους ποὺ ἐπέδειξε μὲ τὴν χιονοφεγγόφωτη διδαχὴ καὶ βιοτή του ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης Χρυσόστομος. Ἡ ἐπίγεια, πλανερὴ καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνη «σοφία» μὲ τὰ ὀδυνηρὰ παρεπόμενά της δὲν ἀφορᾶ μόνον στοὺς ἐκτρεπομένους τῆς Πίστεως Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσους αὐθαιρετοῦν παντοιοτρόπως ἐντὸς τῶν ἀνθισταμένων.
            Ὅσοι αἰσθανόμαστε εὐεργετημένα τέκνα τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Χρυσοστόμου τοῦ πρώην Φλωρίνης παρακαλοῦμε ἐγκαρδίως Αὐτὸν νὰ δέεται στὸν Θρόνο τῆς Μεγαλωσύνης ὑπὲρ στηριγμοῦ μας ἕως τέλους μὲ ὑπομονὴ στὴν Ἀποστολοπαράδοτη Πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων μας. Μόνον πιστοὶ στὸ παράδειγμά του θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντέξουμε τὴν δριμύτητα τῶν δοκιμασιῶν καὶ πειρασμῶν, ἐξωτερικῶν καὶ κυρίως ἐσωτερικῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς καταπονοῦν καὶ μᾶς ταλαιπωροῦν συνεχῶς.
            Εἴθε οἱ ἅγιες εὐχές του νὰ μᾶς διαφυλάξουν ἐν εἰρήνῃ στὸν ἱερὸν Ἀγῶνα Πίστεως, γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε τοῦ θείου Ἐλέους παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν. Ἀμήν!

Λάρισα, 6/19-9-2026 

Πηγή 

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ὁ Ἱερὸς Παῦλος μᾶς λέει ξεκάθαρα ὅτι ἀκόμη καὶ ἂν μιλᾶμε τὶς γλῶσσες τῶν Ἀγγέλων, καὶ ἂν ἔχουμε τόση πίστη ὥστε νὰ μετακινοῦμε βουνά, καὶ ἂν ἀκόμη παραδώσουμε τὰ σώματά μας στὴ φωτιὰ γιὰ τὴν πίστη, ἀλλὰ δὲν ἔχουμε ἀγάπη, καθόλου δὲν ὠφελούμαστε. 

            Γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης, ὁ Θεὸς Πατέρας ἔστειλε τὸν Υἱό Του στὸν κόσμο. Γιὰ χάρη τῆς ἴδιας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καταδέχθηκε νὰ ὑψωθεῖ στὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ λυτρώσει ἐμᾶς, ποὺ μὲ τὴν θέλησή μας παρακούσαμε τὴν ἐντολή Του, ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο.

            Ἐφόσον, λοιπόν, τόσο ἀγάπησε ὁ Θεὸς ὅλους ἐμᾶς, ἔτσι κὶ ἐμεῖς ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους μας. Αὐτὸ τονίζει σήμερα ὁ Δεσπότης Χριστὸς στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ΙΕ΄ Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου. 

            Βλέπουμε κάποιον διδάσκαλο τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου νὰ πλησιάζει τὸν Κύριο καὶ νὰ Τὸν ρωτᾶ: «ποιά ἐντολὴ εἶναι μεγάλη στὸν νόμο;». Ὡς διδάσκαλος, ἀσφαλῶς καὶ γνώριζε τὴν ἀπάντηση. Ὡστόσο, ἤθελε νὰ πειράξει τὸν Κύριο. Ἤθελε νὰ ἀκούσει μία λανθασμένη ἀπάντηση, γιὰ νὰ ἔχει νὰ Τὸν κατηγορεῖ. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς οἱ ὁποῖοι καλοπροαίρετα ἄκουγαν τὸν Κύριό μας νὰ κηρύττει, ὑπῆρχαν πολλοὶ τέτοιοι ὑποκριτές, δῆθεν ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ. Καὶ στὶς ἡμέρες μας ὑπάρχει τὸ γένος αὐτό, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀνοίγουν τὸ στόμα τους μόνο γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν λεκτικὰ σὲ κάποιον ὁ ὁποῖος ἔκανε ἕνα λάθος, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς ὁ κάποιος ἔχει κάνει χίλια καλά. Τόσο «ἐνδιαφέρονται» γιὰ τὸ σωστό, ποὺ ἀντὶ νὰ ἐπιστήσουν διακριτικὰ τὸ σφάλμα, σπεύδουν νὰ τὸ διακηρύξουν «ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ». Ἔτσι καὶ ὁ νομικός. Δυστυχῶς γιὰ ἐκεῖνον, ὅμως, συνομιλοῦσε μὲ τὸν Θεάνθρωπο, ὁ Ὁποῖος δὲν πέφτει σὲ παγίδες. 

            Ὁ Κύριος ἀπάντησε: «ἡ πρώτη καὶ μεγαλύτερη ἐντολὴ εἶναι νὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεό σου μὲ ὅλη τὴν καρδιά, τὴν ψυχὴ καὶ τὴν διάνοιά σου. Δεύτερη δέ, ὅμοια μὲ τὴν πρώτη, νὰ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὅπως ἀγαπᾶς τὸν ἑαυτό σου. Πάνω σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐντολὲς κρέμεται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ Προφῆτες». 

            Τὸ πρῶτο καὶ κύριο καθῆκον μας εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ συγκροτοῦν τὸν καθημερινὸ βίο τῶν Χριστιανῶν, ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ἐλεημοσύνη, ἀποτελοῦν τὰ μέσα διὰ τῶν ὁποίων ὁδηγούμαστε πρὸς τὴν ἀγάπη καὶ ἐκφράζουμε τὴν ἀγάπη μας.       

            Καὶ τί σημαίνει ἀγάπη; 

            Τὴν ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, εἶναι ἀγαθή· ἡ ἀγάπη δὲν φθονεῖ· ἡ ἀγάπη δὲν καυχιέται, δὲν ὑπερηφανεύεται, δὲν κάνει ἀσχήμιες, δὲν ζητεῖ τὸ συμφέρον της, δὲν παροξύνεται, δὲν λογίζεται τὸ κακό, δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀδικία, ἀλλὰ χαίρεται μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὴν ἀλήθεια· πάντα βαστάζει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει».

            Πρῶτα, λοιπόν, ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Ἀγαπῶ τὸν Θεὸ ὅταν τηρῶ τῖς ἐντολές Του, καὶ οἱ ἐντολές Του δὲν εἶναι δύσκολες. Ἐμεῖς κάνουμε τὰ πράγματα δύσκολα. Καὶ ἂν ἀγαπῶ τὸν Θεό, τότε ὁ Θεὸς θὰ μοῦ φανερωθεῖ, διότι ὁ Ἴδιος μᾶς τὸ βεβαίωσε. 

            Ἔπειτα, ὁ Χριστὸς μᾶς τόνισε νὰ ἀγαποῦμε τοὺς ἄλλους ὅπως τὸν ἑαυτό μας. Ἐνδιαφέρομαι καὶ ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μου; Ἂν ναί, τότε ἀγαπῶ πραγματικὰ τὸν ἑαυτό μου. Ἔ, λοιπόν, ἔτσι, πρέπει νὰ φροντίζω καὶ γιὰ τοὺς συνανθρώπους μου, διαθέτοντας τὸν ἑαυτό μου γιὰ ἐκείνους. 

            Αὐτά, ὅσο μένουν στὰ λόγια, καθόλου δὲν ὠφελοῦν. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη εἶναι ἔμπρακτη καὶ δοκιμάζεται κυρίως στὰ δύσκολα. Καὶ γιὰ να μπορέσει νὰ κυριαρχήσει ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑποχωρήσει τὸ «ἐγώ».

Μὲ τὴν εὐχὴ ὅλοι νὰ βιώσουμε τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης, 

ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

12 Σεπτεμβρίου 2026

Ἀριθμὸς Πρωτ. 624   .       

Ἐν Ἀ­θή­ναις,  29-08/ 11-09-2026

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

Πρὸς

τὸν Ἱερὸν Κλῆρον, τὰς Μοναστικὰς Ἀδελφότητας

καὶ τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλόχριστον Λαὸν

τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῶν ὑφ’ αὐτῆς Τοποτηρειῶν

( Μητροπόλεων Ἀχαΐας & πάσης Πελοποννήσου,

Δυτικῆς Ἐλλάδος καὶ Εὐρίπου & Εὐβοίας)

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα,

«Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε».

Εὐδοκίᾳ καὶ χάριτι τοῦ Παναγάθου Τριαδικοῦ Θεοῦ, εἰσερχόμεθα εἰς τὴν ἀπαρχὴν ἑνὸς νέου ἐνιαυτοῦ, ἑορτάζοντες τὴν Ἀρχὴν τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τὴν ἔναρξιν τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία δὲν μετρᾷ τὸν χρόνον ἁπλῶς ὡς μίαν ἀνελέητον ροὴν φθαρτῶν στιγμῶν, ἀλλ’ ὡς καιρὸν μετανοίας, πεδίον πνευματικῆς ἐργασίας καὶ εὐκαιρίαν σωτηρίας.

Εἰς ἐποχὴν καθ’ ἣν ὁ σύγχρονος κόσμος κλονίζεται ὑπὸ τῆς ἀποστασίας, τῆς συγχύσεως καὶ τῆς ἠθικῆς ἐκτροπῆς, ἡ Ὀρθόδοξος ἡμῶν Ἐκκλησία ἵσταται ὡς ἄσειστος στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας. Ἡμεῖς, ὡς Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Θεοφόρων Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καλούμεθα νὰ κρατήσωμεν ἀλώβητον τὴν πίστιν τῶν Πατέρων ἡμῶν, μακρὰν παντὸς συμβιβασμοῦ, νεωτερισμοῦ καὶ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Τὸ Ἑόρτιον τοῦτο Ἰνδικτιῶνος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ χρόνος εἶναι δῶρον Θεοῦ, τὸ ὁποῖον ὀφείλομεν νὰ ἀξιοποιήσωμεν διὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἡμῶν ἀνακαίνισιν.

          Ἅπαντες ὀφείλομεν νὰ ὁπλισθῶμεν:

α) μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν ἵνα φυλάξωμεν ἀνόθευτον τὴν Πίστην καὶ τὴν ἱερὰν Παράδοσιν.

          β) μὲ ἔργα Μετανοίας καὶ Ἁγιασμοῦ ἵνα ἀνανεώσωμεν τὸν πνευματικὸν ἡμῶν ἀγῶνα διὰ τῆς προσευχῆς, τῆς νηστείας, τῆς συχνῆς συμμετοχῆς εἰς τὰ Ἄχραντα Μυστήρια καὶ τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον.

          γ) μὲ Ἑνότητα καὶ Συνδέσμου Εἰρήνης ἵνα διαφυλάξωμεν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐν πνεύματι ταπεινοφροσύνης, ἀλληλοκατανοήσεως καὶ ἀκαταπαύστου διακονίας τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπευθύνοντες θερμὸν πατρικὸν χαιρετισμὸν πρὸς τοὺς εὐλαβεστάτους Ἱερεῖς καὶ Διακόνους, τοὺς Μοναχοὺς καὶ τὰς Μοναχάς, ὡς καὶ πρὸς ἅπαν τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, εὐχόμεθα ὁλοψύχως ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, χαρίζῃ εἰς πάντας ὑμᾶς ὑγείαν κατ’ ἄμφω, εἰρήνην ἀστασίαστον, πνευματικὴν προκοπὴν καὶ κάθε εὐλογίαν κατὰ τὸ ἀνατείλαν νέον ἐκκλησιαστικὸν ἔτος.

Πηγή

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ! (Ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος κ. Κλήμεντα)

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

               Πολλὲς φορές, ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν ἐξωτερικὰ προβλήματα νὰ μᾶς ταλαιπωροῦν, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι φροντίζουμε νὰ τὰ δημιουργοῦμε. Στὶς παρακλήσεις πρὸς τὴν Κυρὰ-Παναγιὰ ψάλλουμε μεταξὺ ἄλλων: «οἱ μισοῦντές με μάτην […] λάκκον ηὐτρέπισαν».  Δυστυχέστερο, ὅμως, εἶναι τὸ φαινόμενο μόνοι μας νὰ σκάβουμε τὸν λάκκο μας καὶ νὰ πέφτουμε μέσα. Αὐτὸ γίνεται ὅταν στὴ ζωή μας ἐπιλέγουμε νὰ ἀκολουθήσουμε ὄχι τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὸ θέλημά μας, ὅπως συνέβη μὲ τὸ τραγικὸ κεντρικὸ πρόσωπο τῆς σημερινῆς παραβολῆς.

               Κάποιος Βασιλιᾶς θέλησε νὰ ζητήσει λογαριασμὸ ἀπὸ τοὺς ὀφειλέτες του. Τοῦ παρουσίασαν τότε ἕναν δοῦλο, ὁ ὁποῖος χρωστοῦσε τὸ ὑπέρογκο ποσὸ τῶν δέκα χιλιάδων ταλάντων. Ἐπειδὴ ὁ δοῦλος δὲν εἶχε νὰ ξεπληρώσει τὸ βαρύτατο χρέος, ὁ Βασιλιὰς διέταξε νὰ τοῦ πάρουν τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδιὰ καὶ ὅλο του τὸ βιός, ὥστε νὰ τὰ λάβει ὁ ἴδιος ἀντὶ τοῦ χρέους. Καταλυπημένος μὲ τὴν διαταγὴ αὐτή, ὁ ὀφειλέτης ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Βασιλιᾶ παρακαλῶντάς τον νὰ δείξει ἔλεος, καὶ ὑποσχέθηκε νὰ ξεχρεώσει. Πράγματι, ὁ Βασιλιᾶς σπλαχνίσθηκε καί, τελικά, τοῦ χάρισε τὸ χρέος. 

               Ἀναπαυμένος ὁ δοῦλος, βγῆκε ἀπ΄ τὸ παλάτι καὶ λίγα μέτρα πιὸ πέρα εἶδε κάποιον σύνδουλό του, ὁ ὁποῖος τοῦ ὄφειλε μόλις ἑκατὸ δηνάρια. Σὲ σύγκριση μὲ τὰ δέκα χιλιάδες τάλαντα, τὰ ἑκατὸ δηνάρια ἀποτελοῦσαν ἕνα τελείως μηδαμινὸ καὶ ἀσήμαντο ποσό. Κι ὅμως, γιὰ νὰ δοῦμε ὅλοι μας πόσο εὔκολα μποροῦν τὰ πάθη νὰ τυφλώσουν τὸν ἄνθρωπο, ὁ δοῦλος ποὺ παρὰ λίγο γλίτωσε τὴν ὁλικὴ καταστροφὴ τῆς οἰκογένειάς του χάρη στὸ ἔλεος τοῦ Βασιλιᾶ, ἄρχισε ὡς δῆθεν ἀνώτερος νὰ ζητᾶ διὰ τῆς βίας τὰ ὀφειλόμενα ἑκατὸ δηνάρια ἀπὸ τὸν σύνδουλό του. Τί κι ἂν ἐκεῖνος ἔπεφτε καὶ τὸν παρακαλοῦσε; Ἀδίστακτος αὐτός. Εἶχε ξεχάσει τὴν θέση στὴν ὁποία μόλις πρὶν λίγο βρισκόταν, γιὰ αὐτὸ καὶ τόση ἦταν ἡ ἀσπλαχνία του, ποὺ ἅρπαξε τὸν σύνδουλό του καὶ τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή. Λογάριασε ὁ δυστυχὴς χωρὶς τὸν ξενοδόχο.

               Τὸ νέο γνωστοποιήθηκε ἀστραπιαῖα στὸν Βασιλιᾶ. Ἐκεῖνος, ὀργισμένος γιὰ τὴν ἀδικία ποὺ ἔλαβε χώρα, εἶπε στὸν δοῦλο: «δοῦλε πονηρέ, ὅλο σου τὸ χρέος σοῦ τὸ χάρισα ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσες. Δὲν ἔπρεπε καὶ ἐσὺ νὰ σπλαχνισθεῖς τὸν σύνδουλό σου ὅπως καὶ ἐγὼ σὲ σπλαχνίσθηκα;». Ἀφοῦ εἶπε αὐτά, διέταξε δικαίως νὰ τὸν παραδώσουν στοὺς βασανιστές, μέχρι νὰ ἐπιστρέψει ὅσα χρωστοῦσε. 

               Εὔκολα κατανοοῦμε τὸ νόημα τῆς παραβολῆς στὴν καθημερινή μας ζωή. Ὁ Βασιλιᾶς, ἀσφαλῶς, εἶναι ὁ Δικαιοκρίτης Θεός. Ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουμε συγκεντρωμένο στὸ ἱστορικό μας ἕνα βαρύτατο φορτίο ἁμαρτιῶν. Ἂν καὶ φέρουμε αὐτὸ τὸ φορτίο, ὁ Θεὸς «οὐ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐποίησεν ἡμῖν». Δὲν μᾶς ἀνταπέδωσε τὴν ἀξία τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλὰ μᾶς σπλαχνίσθηκε καὶ μᾶς λύτρωσε ἀπὸ τὸ χρέος καὶ μᾶς λυτρώνει κάθε φορὰ ποὺ προστρέχουμε μὲ μετάνοια καὶ εἰλικρίνεια στὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως. Ὅταν, ὅμως, φεύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐξομολόγηση, πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς γρήγορα ξεχνᾶμε τὴν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μὲ τὸ ποὺ βλέπουμε κάποιον -ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὸς ὁ κάποιος λέγεται σύζυγος, πεθερὰ ἢ πεθερός, ἀδερφὴ ἢ ἀδερφός- ὁ ὁποῖος λίγο μᾶς κορόιδεψε, μᾶς σκούντηξε, μᾶς μίλησε ἀπότομα, μᾶς εἰρωνεύτηκε, μᾶς ἔκλεψε, μᾶς ἔκρινε, μᾶς χτύπησε, εἴμαστε ἔτοιμοι (καὶ τὸ κάνουμε ἀρκετὲς φορές) νὰ τὸν παραδώσουμε στὸ πὺρ τὸ ἐξώτερον, σὰν νὰ εἴμαστε βασιλικώτεροι τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ. Τότε, ὅμως, λαμβάνουμε τὴν «ἔνδικον μισθαποδοσίαν». Ἡ ἀγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀσπλαχνία πρὸς τοὺς συνανθρώπους μας, τοὺς συνδούλους μας, προκαλεῖ τὴν Θεία Δικαιοσύνη, ἡ ὁποία στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι ἀπόλυτη. 

               Δὲν εἶναι λογικὸ καὶ δίκαιο; Πῶς γίνεται νὰ θέλω ἀπὸ τὸν Ὕψιστο Θεὸ νὰ εἶναι Ἐλεήμων ἀπέναντι σὲ ἐμένα, ἕναν ταπεινὸ δοῦλο, ὅταν ἐγὼ μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία σπεύδω νὰ καταστρέψω τοὺς ὅμοιους μὲ ἐμένα ταπεινοὺς συνανθρώπους μου; Καὶ ὅλο αὐτὸ γιατί; Γιὰ νὰ ἐπικρατήσει γιὰ λίγο τὸ «ἐγώ» μου. Γιὰ αὐτὸ τὸ «ἐγὼ» ζημιωνόμαστε ἀφάνταστα. Αὐτὸ τὸ «ἐγὼ» εἶναι ποὺ μᾶς ἀνοίγει τὸν λάκκο. Ἂν ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐπιλέξουμε τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτομάτως ἔχουμε ἐξασφαλίσει διὰ παντὸς τὸν πλοῦτο τῆς φιλανθρωπίας Του. Τί ἐξυπνώτερο ἀπὸ αὐτό;

               Τὸ Θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, εἶναι νὰ συγχωροῦμε, πράγμα ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι ἀντίθετο πρὸς τὸν ἐγωισμό. «Συγχωρῶ» στὴν κυριολεξία σημαίνει «κάνω χώρο γιὰ νὰ χωρέσει ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον». Γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ στὴν καρδιὰ αὐτὸς ὁ χῶρος γιὰ τὸν συνάνθρωπο, εἶναι ἀνάγκη νὰ περιορισθεῖ τὸ «ἐγώ». 

               Ἡ συγχώρεση εἶναι τὸ ἕνα φτερὸ τοῦ Χριστιανοῦ. Τὸ ἄλλο εἶναι ἡ ἀγάπη. Χωρὶς τὴν συγχώρεση δὲν θὰ δοῦμε Πρόσωπο Θεοῦ, διότι ἂν ἐμεῖς δὲν συγχωρέσουμε, οὔτε ὁ Θεὸς θὰ μᾶς συγχωρέσει. Τί λέμε, ἄλλωστε, στὸ «Πάτερ ἡμῶν»; «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Ἂν τόσο ἀνυποχώρητοι εἴμαστε στὸ νὰ μὴν συγχωροῦμε ἀπ᾽ τὴν καρδιά μας ἐκεῖνον ποὺ μᾶς πίκρανε, τότε μάλλον πρέπει νὰ ἀλλάξουμε αὐτὴ τὴν προσευχή. Μὴ γένοιτο!

               Καὶ γιατί, τελικά, νὰ εἴμαστε ἀνυποχώρητοι; Τί μᾶς ἔκαναν; Μᾶς λιθοβόλησαν σὰν τὸν Πρωτομάρτυρα Στέφανο; Μήπως καὶ ἐμᾶς σὰν τὸν Τίμιο Πρόδρομο μᾶς ἔκοψαν τὸ κεφάλι; Μήπως μᾶς ἀνέβασαν στὸν Σταυρό, σὰν τὸν Δεσπότη Χριστό; Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ὅπου ἦταν καθηλωμένος, μάθημα μᾶς ἔδωσε νὰ συγχωροῦμε, λέγοντας: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους. Δὲν ξέρουν τί κάνουν».

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

               Ἡ ὁδὸς πρὸς τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν εἶναι πιὸ ἁπλὴ ἀπὸ ὅσο τὴν θεωροῦμε. Μποροῦμε νὰ συγχωροῦμε τοὺς πάντες; Θὰ μᾶς συγχωρήσει καὶ ἐμᾶς ὁ Φιλάνθρωπος Θεὸς καὶ θὰ πεῖ στοὺς Ἀγγέλους Του: «διαγράψτε του τὸ χρέος καὶ βάλτε τον στὴν χαρὰ τῆς Ζωῆς». Εὔχομαι αὐτὸ νὰ ἀξιωθοῦμε ὅλοι νὰ τὸ ἀκούσουμε!

               Καλὴ συνέχεια νὰ ἔχουμε τῆς νηστείας τοῦ Δεκαπενταυγούστου! Εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἡ περίοδος αὐτὴ ἡ καλύτερη εὐκαιρία νὰ τιμήσουμε τὴν Κυρία Θεοτόκο καὶ νὰ ἀκουμπήσουμε στὰ εἰκονίσματά της τὰ αἰτήματα τῶν καρδιῶν μας. Μὴν τὴν ἀφήσουμε νὰ πάει χαμένη!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ι´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Μετὰ τὴν ἔνδοξη Μεταμόρφωσή Του, ὁ Κύριος κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ Τὸν συνάντησε κάποιος ἄνθρωπος παρακαλῶντας Τον νὰ θεραπεύσει τὸν σεληνιαζόμενο υἱό του. Εἶπε δὲ ὅτι τὸν παρουσίασε καὶ στοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ δὲν κατάφεραν νὰ τὸν θεραπεύσουν, σὰν νὰ εὐθύνονταν οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὄχι ἡ δική του ἀδύναμη πίστη. Ὁ Χριστὸς μὲ πικρία ἀπάντησε: «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ὑπομένω;». Τότε, ζήτησε τὸν νέο καὶ ἀφοῦ τὸν ὁδήγησαν μπροστά Του, διέταξε τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα νὰ φύγει ἀφήνοντας τὸν νέο ἐλεύθερο. Λίγο ἀργότερα, οἱ Ἀπόστολοι κατ’ ἰδίαν ρώτησαν τὸν Κύριο: «γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε τὸ δαιμόνιο;». «Γιὰ τὴν ἀπιστία σας», τοὺς ἀπάντησε, «ἂν ἔχετε πίστη σὰν τὸν κόκκο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ πεῖτε σὲ αὐτὸ τὸ βουνὸ «μετακινήσου ἀπὸ ἐδὼ ἐκεῖ» καὶ θὰ μετακινηθεῖ, καὶ τίποτα δὲν θὰ σᾶς εἶναι ἀδύνατο. Τὸ δὲ γένος αὐτὸ (τῶν πονηρῶν πνευμάτων) δὲν φεύγει παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία».

            Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ φράση τοῦ Κυρίου: «Ἕως πότε θὰ σᾶς ὑπομένω;». Τὸ κατανοεῖτε; Ὁ Παντελεήμων καὶ Φιλάνθρωπος Θεός, Ἐκεῖνος ποὺ ἀπὸ «ὑπερβάλλουσα ἀγαθότητα» ἔγινε ἄνθρωπος καὶ σταυρώθηκε γιὰ νὰ νικήσει μὲ τὴν Ἀνάστασή Του τὸν θάνατο, μᾶς λέει οὐσιαστικὰ ὄτι δὲν θὰ μᾶς ὑπομένει γιὰ πάντα. Ὅταν μᾶς ἔχει χαρίσει πλούσια τὴν εὐλογία Του κι ἐμεῖς συνεχῶς καὶ μὲ ἐπιμονὴ Τοῦ ἀνταποδίδουμε τὶς ἁμαρτίες μας, εἶναι φυσικὸ καὶ ἑπόμενο κάποια στιγμὴ νὰ ἀποστρέψει τὸ πρόσωπό Του. Καὶ ξέρετε τὶ λέει ο Δαυίδ∙ «ἀποστρέψαντος δὲ Σοῦ τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται». Βεβαίως, καὶ ἂν ἀκόμη ἀποστρέψει τὸ πρόσωπό Του καὶ ἀπομακρύνει τὴν εὐλογία Του, ἀπὸ φιλανθρωπία θὰ τὸ κάνει, μήπως καὶ καταλάβουμε τὶ χάσαμε καὶ νικήσουμε τὴν πόρωση τῆς ψυχῆς μας. Αὐτό, ὅμως, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε γιὰ νὰ κινήσουμε τὸ ἔλεός Του, εἶναι ἡ διάθεση μετανοίας καὶ ἡ τίμια προσπάθεια. Ὁ Χριστὸς ὅταν βλέπει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀγωνίζεται ἀληθινά, ποτὲ δὲν τὸν ἐγκαταλείπει. 

            Σημαντικὴ ἀναφορὰ στὴ σημερινὴ περικοπὴ γίνεται στὴν πίστη. Ἡ πίστη εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν εἶναι ἀνθρώπινη κατάκτηση. Ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ νὰ τὴν καλλιεργήσει, μέσῳ τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης, τῆς ταπείνωσης καὶ τῆς ἐν γένει ὑπακοῆς στὸ Θεῖο Θέλημα, ἀλλὰ μόνος του δὲν τὴν ἀποκτᾶ. Ὁ Θεὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ τὴν προσφέρει στὸν ἄνθρωπο.  Πολλοὶ θέλουν νὰ δοῦν θαύματα γιὰ νὰ πιστέψουν. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀρκετοὶ πίστεψαν ἀπὸ κάποιο θαῦμα, χάρη στὴν Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ. Πρέπει, ὅμως, νὰ γνωρίζουμε ὅτι τὸ θαῦμα προϋποθέτει τὴν πίστη καὶ ὄχι ἡ πίστη τὸ θαῦμα. Ἡ πίστη προηγεῖται καὶ ἀκολουθεῖ τὸ θαῦμα, ὅσο καὶ ἂν αὐτὴ ἠ πραγματικότητα ἐνοχλεῖ κάποιους ἄγευστους πίστεως και Ζωῆς, οἱ ὁποῖοι ποτὲ δὲν κατέβαλαν κόπο γιὰ νὰ προσεγγίσουν τὸν Χριστό μας. 

            Σὲ αὐτὸ τὸν κόπο ἀναφέρεται ὁ Κύριος ὡς ὅπλο κατὰ τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ὅταν λέει ὅτι αὐτὰ φέυγουν μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία εἶναι ὁ πνευματικὸς καὶ ὁ σωματικὸς κόπος ποὺ ἑλκύουν τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ διώχνουν τοὺς δαίμονες, ἐὰν βέβαια συνοδεύονται ἀπὸ τὴν ἀνάλογη ταπείνωση, διότι καὶ ὁ Ἄρειος νήστευε καὶ προσευχόταν, ἀλλὰ μὲ ὑπερηφάνεια∙ ὥσπου ἔγινε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους αἱρετικούς. 

            Ἡ προσευχὴ εἶναι γιὰ ὅλους ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ τὸ ὀξυγόνο γιὰ τοὺς πνεύμονες. Δίχως αὐτήν, ἡ ψυχή μας ἀργοπεθαίνει, διότι ἡ προσευχὴ εἶναι ταυτισμένη μὲ τὴν Ζωή, εἶναι ἐπικοινωνία μὲ τὸν Δεσπότη Χριστό. Ἡ προσευχὴ ἀλλοιώνει καὶ χαριτώνει τὸν ἐσώψυχο κόσμο μας, μᾶς δίνει κουράγιο, ἐλπίδα καὶ εἰρήνη, μᾶς κάνει δυναμικότερους, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίζουμε κάθε πρόβλημα ποὺ ἀναφύεται. Κάνουμε προσευχή; Ἢ ἀρκούμαστε στὶς δύο ὥρες τοῦ κυριακάτικου ἐκκλησιασμοῦ; Οἱ παλαιοὶ Χριστιανοὶ πήγαιναν στὴν Ἐκκλησία κάθε μέρα· τὸ πρωὶ γιὰ τὸν Ἑξάψαλμο, τὸ ἀπόγευμα γιὰ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸ βράδυ γιὰ τὸ Ἀπόδειπνο. Ἐμεῖς ποὺ δὲν πηγαίνουμε καθημερινὰ στὴν Ἐκκλησία, φροντίζουμε νὰ διαβάζουμε τὶς προσευχὲς αὐτὲς στὸ σπίτι; Ἂν ὄχι τὸν Ἑσπερινό, μποροῦμε τουλάχιστον νὰ διαβάζουμε τὸν Ἑξάψαλμο τὸ πρωὶ καὶ τὸ Ἀπόδειπνο μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς τὸ βράδυ, συνολικὰ μισὴ ὥρα τὴν ἡμέρα. Βέβαια, ἡ προσευχὴ δὲν περιορίζεται μόνο στὶς Ἀκολουθίες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». Ἂν καταφέρουμε νὰ προσευχόμαστε συνεχῶς, θὰ δοῦμε πόσο θὰ ἀλλάξει πρὸς τὸ καλύτερο ἡ καθημερινότητά μας, διότι ἡ προσευχὴ μᾶς ἐμποδίζει νὰ ἁμαρτήσουμε. Ἂν συνεχῶς λέμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με», ἢ τὸ «Πάτερ ἡμῶν», ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη προσευχή, θὰ προσέξουμε πολὺ νὰ μὴν μιλήσουμε μὲ εἰρωνεία, νὰ μὴν φερθοῦμε ἀπότομα, νὰ μὴν νευριάσουμε, νὰ μὴν στεναχωρέσουμε κανέναν. Ἡ προσευχὴ γεμίζει τὴ ζωή μας μὲ Φῶς.

            Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ νηστεία εἶναι ἕνας εὐλογημένος περιορισμός. Μὲ τὴν νηστεία θέτουμε ὅρια στὸ τὶ καὶ πόσο θὰ φᾶμε, τὶ θὰ δοῦμε, τὶ θὰ ποῦμε, τὶ θὰ ἀγγίξουμε, τὶ θὰ ἀκούσουμε. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέτει ὅρια καὶ κινεῖται μόνο μέσα σὲ αὐτά, εἶναι πραγματικὰ ἐλεύθερος. Ὁ κόσμος θεωρεῖ ὅτι ἐλευθερία εἶναι νὰ κάνω ὅ,τι θέλω. Δὲν εἶναι ἔτσι, ὅμως. Αὐτὸς ποὺ πιστεύει κάτι τέτοιο, ἂν κάποια στιγμὴ δὲν μπορέσει νὰ κάνει ὅ,τι θέλει, θὰ δείξει ὅτι δὲν εἶναι παρὰ ἕνας ἀξιολύπητος δοῦλος στὸν ἑαυτό του. Ἡ νηστεία, λοιπόν, εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ κρατᾶ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀνάλαφρα. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ μὴν δεῖς κάτι, παρὰ νὰ τὸ δεῖς καὶ μετὰ νὰ ὑποφέρεις ποὺ τὸ εἶδες καὶ χάλασες τὴν πνευματική σου κατάσταση. Πιὸ εὔκολο εἶναι νὰ μὴν φᾶς περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι χρειάζεσαι, παρὰ νὰ φᾶς καὶ ὕστερα νὰ ὑποφέρεις ἀπὸ στομαχόπονο. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ ὅλες τὶς αἰσθήσεις. Ἡ νηστεία διατηρεῖ τὸν ἄνθρωπο δυναμικὸ καὶ τὸν ὠθεῖ σὲ δημιουργικὴ ἐγρήγορση.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, 

            Ὁ Θεὸς αὐτὸ ποὺ θέλει ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ νὰ μᾶς στεφανώσει μὲ τὸ ἔλεός Του, εἶναι ἡ προθυμία καὶ ἡ ἐπιμονή. Μπορεῖ ὡς ἄνθρωποι νὰ ἔχουμε τὰ κενὰ καὶ τὶς ἀδυναμίες μας, τὴν ζήλεια, τὴν καχυποψία, τὴν ὑπερηφάνεια, καὶ νὰ σκεφτόμαστε πολλὲς φορὲς: «θὰ καταφέρω ἄραγε νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ αὐτά;». Ἂν καταφύγουμε μὲ πίστη στὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία, θὰ τὰ καταφέρουμε. Ἐμεῖς θὰ καταβάλουμε λίγο κόπο καὶ ὁ Θεὸς θᾶ μᾶς προσφέρει τὴν ποθητὴ λύτρωση. Ὅπως, ἄλλωστε, εἶχε πεῖ κάποιος Ὅσιος, «ἀδύνατο εἶναι ἐκεῖνον ποὺ πασχίζει ἐν ἀληθείᾳ νὰ σωθεῖ, νὰ μὴν τὸν ἐλεήσει ὁ Κύριος». Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. 

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Μετὰ τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντασχιλίων καὶ πλέον ἀνθρώπων, ὁ Χριστὸς διέταξε τοὺς Ἀποστόλους νὰ μεταβοῦν μὲ τὸ πλοῖο στὴν ἀπέναντι πόλη μέχρι νὰ ἀπολύσει τὸ πλῆθος. Ἀφοὺ ἔφυγε ὁ κόσμος, ὁ Χριστὸς μεταβαίνει σὲ κάποιο ὄρος ὅπου, μέσα στὴν ἀπόλυτη ἡσυχία τῆς βραδιᾶς, ἀρχίζει νὰ προσεύχεται. Τὸ συνήθιζε αὐτὸ ὁ Κύριός μας. Ζητοῦσε τὴν ἡσυχία γιὰ νὰ προσεύχεται στὸν Οὐράνιο Πατέρα γιὰ τὴν δική μας φώτιση, μετάνοια καὶ σωτηρία. 

            Αὐτὴ τὴν ἡσυχία ἔμελλε νὰ ἀγαπήσουν ἀμέτρητοι Χριστιανοὶ καὶ Χριστιανὲς καὶ νὰ τὴν ἀναζητήσουν στὶς ἐρήμους καὶ στὰ Μοναστήρια, ὅπου ὡς κεντρικὴ ἀσχολία εἶχαν καὶ ἔχουν τὴν διὰ μέσου τῆς ἄσκησης καὶ τῆς ἐγκατάλειψης τῶν ἐγκοσμίων ἕνωση μὲ τὸν Τριαδικὸ Θεό. Μακάριοι καὶ τρισευλογημένοι ὅσοι ἀγάπησαν καὶ ἀφιερώθηκαν στὴν ἡσυχία.

            Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἡσυχία τοῦ ὄρους ὅπου προσεύχεται ὁ Ἰησοῦς, οἱ Ἀπόστολοι ἀντιμετωπίζουν μιὰ ἄγρια θαλασσοταραχή. Ὁ ἄνεμος εἶναι ἀντίθετος πρὸς τὴν κατεύθυνσή τους, τὰ κύματα ὑψώνονται ἀπειλητικὰ καὶ ἡ σωτηρία τους εἶναι ἀβέβαιη. Ἄλλη μιὰ φορὰ εἶχε συμβεῖ αὐτό, ἀλλὰ τότε ἦταν καὶ ὁ Διδάσκαλος μαζί τους στὸ πλοῖο. Τότε εἶχε δώσει ἐντολὴ στὸν ἄνεμο καὶ στὴ θάλασσα νὰ ἠρεμήσουν καὶ ἐπικράτησε ἡ γαλήνη. Τώρα, ὅμως, δὲν εἶναι ἐκεῖ γιὰ νὰ τοὺς σώσει. Ἐπέτρεψε νὰ μείνουν μόνοι καὶ νὰ δοκιμασθοῦν γιὰ νὰ καταλάβουν τὶ σημαίνει ἀγώνας, τὶ σημαίνει ἀπουσία τοῦ Θεοῦ καὶ δύναμη τῆς πίστης. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς τους, οἱ Μαθητὲς ἀναζητοῦν ἐντονώτερα τὸν Θεάνθρωπο. Φωνάζουν γιὰ βοήθεια, ἀλλὰ ποιός νὰ τοὺς ἀκούσει στὰ μισὰ τῆς θάλασσας καὶ στὸ σκοτάδι τῆς νύχτας; Κι ὅμως, κάποιος τοὺς ἀκούει∙ Ἐκεῖνος ποὺ πάντοτε ἀκούει ὅσους Τὸν ἐπικαλοῦνται καὶ τρέχει πρὸς ὅσους Τὸν καλοῦν.

            Τὴν ταραχή τους ἔρχεται νὰ μετατρέψει σὲ μεγάλο τρόμο ἕνα παράδοξο θέαμα: κάποιος περπατάει πάνω στὴ θάλασσα! «Φάντασμα;», σκέφτονται ἀμέσως. Ὥσπου ἀκούγεται ἡ γλυκιὰ φωνή Του: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε». Ὁ Κύριος εἶναι καὶ ἦρθε νὰ τοὺς σώσει γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, καθὼς μόνοι τους δὲν μποροῦν νὰ σωθοῦν. Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος Σωτήρας. 

            Ὁ πιὸ ἔνθερμος Μαθητής, ὁ Πέτρος, Τοῦ λέει: «διάταξέ με νὰ ἔρθω σὲ Ἐσένα». Τέτοια ἦταν ἡ λαχτάρα του γιὰ νὰ πλησιάσει τὸν Κύριο ποὺ δὲν εἶπε «διάταξέ με νὰ περπατήσω στὴ θάλασσα», ἀλλὰ «διάταξέ με νὰ ἔρθω σὲ Ἐσένα». «Ἔλα» τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός. Ἀμέσως, ὁ Πέτρος κατεβαίνει ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ περπατᾶ στὴ θάλασσα. Οὐσιαστικά, μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ κατάφερε κάτι τὸ ἀκατόρθωτο. Προσέξτε. Ὄχι μόνος του, ἀλλὰ μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ μετὰ τὴν Ἀνάληψη ἐκφράζεται μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἀποστόλου καὶ τοῦ Ἐπισκόπου. Δυστυχῶς, πολλοὶ ἐνῷ βλέπουν τὸ καλὸ ἀποτέλεσμα τοῦ νὰ λαμβάνεις τὴν εὐλογία, τὸ ἀκατόρθωτο δηλαδὴ νὰ γίνεται κατορθωτό, σπεύδουν νὰ κινηθοῦν κατὰ τὴν ἀτομική τους βούληση, κάνουν ὅ,τι νομίζουν, ἀποφεύγουν τὴν ὑπακοή. Ἀκόμη, ὅμως, καὶ σωστὰ νὰ εἶναι ὅ,σα κάνουν, τοὺς περιμένει ἡ πλήρης ἀποτυχία. 

            Ὁ  Πέτρος, λοιπόν, περπατᾶ στὴ θάλασσα καὶ πλησιάζει τὸν Χριστό. Ὕστερα, ὅμως, ἀρχίζει νὰ βάζει διάφορους λογισμοὺς στὸ μυαλό του∙ «ὤχ, εἶναι πολὺ δυνατὸς ὁ ἀέρας. Τί κάνω; Δὲν θὰ καταφέρω νὰ σταθῶ, θὰ πέσω!». Αὐτὰ σκεπτόμενος, πράγματι ἄρχισε νὰ βουλιάζει. Ἂν καὶ δίπλα στὸν Χριστό, δείλιασε καὶ ἔπεσε. Ζήτησε τότε ἀμέσως τὴν βοήθειά Του: «Κύριε, σῶσον με!». Καὶ ὁ Φιλάνθρωπος Θεὸς ἅπλωσε τὸ χέρι Του καὶ τὸν σήκωσε γλιτώνοντάς τον ἀπὸ τὸν θάνατο. 

            Αὐτὲς οἱ δύο σκηνὲς ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο καθρεφτίζουν τὴν ζωὴ ὅλων μας. Ἀφ᾽ ἑνός, ὅταν ἀπουσιάζει ὁ Χριστὸς ἀπὸ κοντά μας, ἄγρια θαλασσοταραχὴ μᾶς ἀπειλεῖ καὶ κατανοοῦμε πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε. Θλίψη καὶ φόβος γεμίζει τὴν ψυχή μας καὶ τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ζητήσουμε τὴν βοήθεια Ἐκείνου ποὺ ἀνέβηκε στὸν Σταυρὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἔρχεται, ἀργὰ ἢ γρήγορα, καὶ μᾶς διατάζει: Ποτὲ μὴν ἀπελπίζεστε. Θάρρος νὰ ἔχετε! Βλέπω τὰ βάσανά σας καὶ εἶμαι δίπλα σας.

            Ἀφ᾽ ἑτέρου, ὅπως ὁ Πέτρος, καὶ ἐμεῖς βλέποντάς Τον νὰ ἔρχεται ὡς Λυτρωτής, μὲ τὴν εὐλογία Του κατεβαίνουμε ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ ξεκινᾶμε τὸ ἀκατόρθωτο στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων∙ προχωροῦμε σὲ ἕναν ἀγῶνα ὑπὲρ φύσιν μὲ σκοπὸ νὰ φθάσουμε στὸν Θεὸ καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς θεοὶ κατὰ χάριν. Στὴν πορεία, ὅμως, ἐνδεχομένως λογισμοὶ νὰ πειράξουν τὸ μυαλό μας: «ἄραγε θὰ καταφέρω νὰ σταθῶ;». Ξέρετε, ὁ λογισμὸς ποὺ σπέρνει ὁ διάβολος χαρακτηρίζεται ἀπὸ τοὺς Πατέρες ὡς «μυρμηγκολέων». Στὴν ἀρχὴ εἶναι μικρὸς, ἀλλὰ ἂν δὲν τὸν διώξουμε ἀμέσως καὶ τὸν ἀφήσουμε νὰ μεγαλώσει, γίνεται λιοντάρι καὶ μᾶς τρώει. Ἔτσι καὶ τώρα, αὐτοὶ οἱ μικροὶ λογισμοὶ μποροῦν νὰ μᾶς ρίξουν στὴ θάλασσα τῆς ἀπελπισίας καὶ τοῦ θανάτου. Ἄν, ὅμως, καὶ ἐμεῖς σὰν τὸν Πέτρο ζητήσουμε τὴν βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεό, Ἐκεῖνος θὰ ἁπλώσει φιλάνθρωπα τὸ χέρι Του, θὰ μᾶς σηκώσει καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσει μὲ ἀσφάλεια στὴν αἰώνια Ζωή.

            Εἴθε νὰ ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς αἰώνιας Ζωῆς μὲ τὴν ἱσχυροτάτη πρεσβεία τοῦ σήμερα τιμωμένου, ὁλοζώντανου Προφήτη Ἠλία, ὁ ὁποῖος μὲ πύρινο ἅρμα ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ ἐπισκέπτεται τὴν γῆ σωματικά, καθὼς δὲν ἔχει πεθάνει, καὶ στηρίζει θαυμαστὰ ὅσους τὸν παρακαλοῦν νὰ μεσιτεύσει πρὸς τὸν Θεό.

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Φωστῆρες ὑπέρλαμπροι τῆς ἀληθείας Χριστοῦ 

τῷ κόσμῳ ἐδείχθητε ἐπὶ τῆς γῆς ἀληθῶς, Πατέρες μακάριοι»

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Φαντασθεῖτε πόσο μεγάλη καταστροφὴ θὰ γνώριζε τὸ σύμπαν ἐὰν ἔσβηνε ὁ ἥλιος, μαύριζε ἡ σελήνη καὶ τὰ ἀστέρια ἔπαυαν νὰ μοιράζονται μὲ ἐμᾶς τὸ φῶς τους. Ἀνυπολόγιστο τὸ μέγεθος τοῦ κακοῦ. Ὡστόσο, μία μεγαλύτερη συμφορὰ θὰ συνέβαινε ἐὰν ἔσβηναν οἱ νοητοὶ ἀστέρες, δηλαδή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Διότι ἡ πρώτη καταστροφὴ θὰ θανάτωνε τὸ σῶμα καὶ τὸν αἰσθητὸ κόσμο μὲ τὸν παγετό, παραδείγματος χάριν, ἡ δεύτερη, ὅμως, τὴν ἀθάνατη ψυχὴ μὲ τὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν αἱρέσεων. 

            Σήμερα τιμοῦμε εὐγνωμόνως τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τοὺς τιμοῦμε διότι ἔζησαν ἑνωμένοι μὲ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο διέδωσαν στοὺς συνανθρώπους τους τόσο μὲ τὴν διδασκαλία, ὅσο καὶ μὲ τὸ παράδειγμά τους. Ἀγάπησαν καὶ σεβάσθηκαν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ὀρθοπραξία. Ἔζησαν ὡς γνήσιοι, ἡρωϊκοὶ ποιμένες καθοδηγῶντας τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο στὸν ὑψηλὸ προορισμὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς, μέσα ἀπὸ τὴν βασιλικὴ ὁδὸ τῆς διάκρισης. Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀποστρέφεται ἀφ᾽ ἑνὸς τὴν αἵρεση καὶ τὴν καινοτομία, ἀφ᾽ ἑτέρου τὸν «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζῆλο» τῶν δῆθεν ὁμολογητῶν.  

            Οἱ ὑπέρλαμπροι φωστῆρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διασφάλισαν ἀνόθευτη τὴν Πίστη μας ἀντιμετωπίζοντας τὸν Εὐτυχῆ, τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο, τοὺς κληρικοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τους κήρυτταν τὴν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ. Ὅπως ὅλες οἱ αἱρέσεις, ἔτσι καὶ αὐτὴ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας. Προκειμένου, λοιπόν, νὰ πάψουν τὴν διάδοση τῆς πλάνης καὶ νὰ ὁδηγήσουν σὲ μετάνοια τοὺς αἱρετικούς, κινούμενοι στὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοὺς ἀπέκοψαν ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 

            Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὴν βεβαίωση τῆς ὀρθῆς πίστης συνέβαλε τὰ μέγιστα τὸ θαῦμα τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας ποὺ ἑορτάσαμε τὴν ἑβδομάδα αὐτή. Ὀρθόδοξοι καὶ μονοφυσίτες τοποθέτησαν στὴν λάρνακα τῆς Ἁγίας τοὺς ἀντίστοιχους τόμους καὶ ὅταν ἀργότερα ἄνοιξαν ξανὰ τὴν λάρνακα, εἶδαν τὸν τόμο τῶν αἱρετικῶν στὰ πόδια τῆς Ἁγίας, τὸν δὲ τόμο τῶν Ὀρθοδόξων στὸν θώρακα. 

            Ἡ Ἐκκλησία μας, τιμῶντας τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἀνταποκρίνεται στὸν λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ λέει ὅτι τὸν ἀναμμένο, φωτεινὸ λύχνο τὸν τοποθετοῦμε στὸν λυχνοστάτη γιὰ  νὰ φωτίζεται ὅλος ὁ οἶκος. Δὲν τὸν κρύβουμε, διότι ἂν τὸν κρύψουμε, χάνουμε τὴν ὠφέλεια ἀπὸ τὴν παρουσία του. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, δὲν ἐπιτρέπεται τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς προικισμένους μὲ πολλὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεό, τοὺς φωτεινοὺς ὁδοδεῖκτες, νὰ τοὺς ἀπαξιώνουμε, διότι ἔτσι μόνο ζημιωμένοι βγαίνουμε καὶ ἐπιβεβαιώνουμε τὴν πνευματικὴ τύφλωσή μας. Τὰ φῶτα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τῶν Ἁγίων, τῶν χαριτωμένων ἀπὸ τὸν Θεό, πρέπει νὰ φροντίζουμε νὰ διαχέονται σὲ ὅλο τὸν οἶκο, ὥστε καὶ ἐμεῖς καὶ ὅσοι θὰ εἰσέρχονται, νὰ βλέπουμε τὸ φῶς, νὰ φωτιζόμαστε καὶ νὰ ὁδηγούμαστε στὴ Θέωση τῆς ψυχῆς. Τὸ ποιὸς εἶναι τὸ Φῶς καὶ ποιὸς τὸ σκότος, αὐτὸ γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ καθενός.

            Πάντως, κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἔχει καθῆκον νὰ εἶναι τὸ Φῶς γιὰ τὸν κόσμο, διότι πάλι λέει ὁ Κύριος: «με τέτοιο τρόπο νὰ λάμψει τὸ φῶς σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ὥστε νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Οὐράνιο Πατέρα». Ἂν πρῶτα δὲν φωτισθοῦμε οἱ ἴδιοι καὶ ἔπειτα δὲν φωτίσουμε τοὺς συνανθρώπους μας, δὲν εἴμαστε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Χριστὸς καὶ σίγουρα ὁ Χριστὸς δὲν θὰ ζητοῦσε ἀπὸ ἐμᾶς κάτι στὸ ὁποῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε. Ἂν τόσο καιρὸ ἔχουμε μάθει νὰ ζοῦμε στὸ σκοτάδι, ὥρα νὰ τὸ ἀφήσουμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ Φῶς, διότι πιστεύουμε σὲ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι τὸ «Φῶς τοῦ κόσμου».

            Αὐτὸς ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἐρχόμενος στὴ γῆ μετέδωσε τὸ Φῶς Του καὶ μείωσε τὸ σκοτάδι. Σὲ καμία περίπτωση δὲν ἐπέτρεψε τὴν ἀνάμειξή τους. Ὡς πρὸς τὸν νόμο, μᾶς βεβαιώνει ὅτι δὲν ἦρθε νὰ τὸν καταλύσει, ἀλλὰ νὰ τὸν ὁλοκληρώσει καὶ τόνισε ὅτι ὅποιος προσθέσει ἢ ἀφαιρέσει ἕνα ἰῶτα ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωμένο θεϊκὸ νόμο, αὐτὸς θὰ εἶναι ἐλάχιστος γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Εὔκολα ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου μποροῦμε νὰ διαπιστώσουμε τὴν πλάνη ὁρισμένων ἀποκαλουμένων χριστιανῶν, τῶν Λατίνων. Αὐτοί, ὄχι ἁπλῶς ἀφαίρεσαν ἕνα ἰῶτα, ἀλλὰ ἀκύρωσαν ὁλόκληρη τὴν ἐντολὴ τοῦ Βαπτίσματος. «Βαπτίζω» σημαίνει «βυθίζω κάτι μέσα στο νερό». Καὶ μάλιστα ὁ ὀρθὸς τύπος τοῦ Βαπτίσματος ἀπαιτεῖ τριπλὴ κατάδυση στὸ ἁγιασμένο νερό, ποὺ συμβολίζει τὴν τριήμερη ταφὴ καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, μαζὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ἔχουν θεσπίσει τὴν ἐπίχυση λίγου νεροῦ στὴν κεφαλή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ἀβάπτιστοι σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, λοιπόν, κάποιοι ἐπιμένουν νὰ διατηροῦν σχέσεις μετ’ αὐτῶν, ἀναμειγνύοντας τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν πλάνη; Ἂς σκεφθοῦν οἱ ἴδιοι τὴν ἀπάντηση. Πάντως, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι παιχνίδι ποὺ μεταχειριζόμαστε κατὰ τὸ δοκοῦν. 

             Ἡ γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων χαράχθηκε μὲ σαφήνεια. Ὅστις θέλει τὴν ἀκολουθεῖ. Ὅστις δὲν θέλει ἐπειδὴ ἔχει κενὰ στὴν ψυχή του, καλὸ θὰ εἶναι νὰ μὴν μεταφέρει τὰ κενὰ καὶ τὰ πάθη του μέσα στὴν Ἐκκλησία. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἔζησαν γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου. Πίστευαν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν. Δὲν σκόρπισαν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων οὔτε πλάνες καὶ καινοτομίες, οὔτε τρόμο καὶ ἀπελπισία. Μόνο τὴν Ὀρθοδοξία μετέφεραν, μόνο Φῶς, Ἐλπίδα καὶ Παρηγοριά, φυλάσσοντας πάντοτε τὴν ὁδὸ πρὸς τὴν Θέωση. Σὲ αὐτὴ τὴν ὁδὸ ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ ὑπόδειγμα τῶν Ἁγίων, ὄχι τῶν δυτικῶν ἀκαδημιῶν, οὔτε τῆς ἀδιακρισίας ποὺ ὁδηγεῖ στὸν φανατισμό.

Βοήθειά μας οἱ Ἅγιοι Πατέρες!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

               Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα βλέπουμε δύο τυφλοὺς νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Κύριό μας καὶ νὰ φωνάζουν μὲ πίστη καὶ πόνο: «ἐλέησέ μας υἱὲ Δαυΐδ». Μᾶς θυμίζει ἡ προσευχὴ τῶν σωματικὰ μὲν τυφλῶν, ψυχικὰ δὲ φωτισμένων ἐκείνων ἀνθρώπων, τὴν ἁπλὴ καὶ σύντομη προσευχὴ τὴν ὁποία παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με». Πολλὲς φορὲς προσωπικὰ ἔχω προτρέψει τὴν προσευχὴ αὐτὴ νὰ τὴν ἔχουμε διαρκῶς στὸ νοῦ καὶ τὰ χείλη ὁτιδήποτε καὶ ἂν κάνουμε, διότι ἁγιάζει τὸν νοῦ μας, τὰ ἔργα μας καὶ τὸν τόπο. Θέλετε νὰ δεῖτε τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς αὐτῆς ὅταν γίνεται μὲ πίστη καὶ ἐπιμονή; Τὴν βλέπουμε ἀμέσως μετά. Ὁ Κύριος δὲν ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα στὴν ἱκεσία τῶν τυφλῶν. Περίμενε νὰ δείξουν τὴν ἐπιμονὴ καὶ τὴ σταθερότητά τους. Ἀφοῦ, λοιπόν, φάνηκαν ἑδραῖοι στὴν πίστη τους, τοὺς ρώτησε: «Πιστεύετε ὅτι μπορῶ νὰ σᾶς θεραπεύσω;». Χωρὶς πολλὰ λόγια, οἱ δύο ἄντρες ἀπάντησαν μὲ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Χριστό: «Ναί, Κύριε». «Νὰ σᾶς συμβεῖ ἀνάλογα μὲ τὴν πίστη σας», ἀπάντησε. Καὶ θεραπεύθηκαν. 

               Μετὰ τὴν θεραπεία, ὁ Κύριος, καθιστῶντας τὸν ἑαυτό Του ὑπόδειγμα συμφωνίας λόγων καὶ ἔργων, εἶπε στοὺς ἰαθέντας: «προσέξτε νὰ μὴν τὸ μάθει κανένας». Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἦταν ποὺ εἶχε πεῖ κάποτε: «Νὰ φροντίσετε νὰ κάνετε τὴν ἐλεημοσύνη σας ὄχι γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου». Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς σὰν ἐκείνους ποὺ λένε πολλὰ καὶ πνευματικὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν προσωπική τους ζωὴ ἐφαρμόζουν τὰ ἀντίθετα. Ὅ,τι μᾶς εἶπε, πρῶτα Ἐκεῖνος τὰ ἐφάρμοσε. Μέσα, λοιπόν, ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὴ συμπεριφορά Του, διαχρονικὰ μᾶς διδάσκει ὅ,τι καλὸ κάνουμε, εἴτε λέγεται ὑλικὴ βοήθεια, εἴτε πνευματικὴ στήριξη, εἴτε ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀγαθὴ ὑπηρεσία πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, νὰ μὴν τὰ κάνουμε μὲ γνώμονα τὴν ἐπίδειξη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐφαρμόζουμε τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγαπῆς, γνωρίζοντας ὅτι ἐπιτελοῦμε τὸ καθῆκον μας. Κάνουμε κάτι καλὸ πολλὲς φορὲς καὶ θέλουμε νὰ τὸ δείξουμε γιὰ νὰ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους. Μήπως ἡ δόξα ποὺ θὰ μᾶς προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δόξα ποὺ θὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς ἂν μυστικὰ ἐργαζόμαστε τὶς ἐντολές Του; Ὄχι. Τότε, συμπεραίνουμε ὅτι δὲν χρειάζονται ἐπιδείξεις. «Νὰ μὴν γινόμαστε κενόδοξοι», μᾶς παραγγέλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. 

               Στὴ συνέχεια, προσέφεραν στὸν Κύριό μας ἕναν κουφὸ δαιμονισμένο, τὸν ὁποῖο ἀμέσως θεράπευσε, ἀφοῦ ἔβγαλε τὸ δαιμόνιο.

               Τόσο οἱ τυφλοί, ὅσο καὶ ὁ κωφὸς δὲν εἶχαν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν Χριστό. Ὡστόσο, ὁ Χριστὸς μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἐπιθυμῶντας τὴ σωτηρία τους, τοὺς βοήθησε. Βοηθοῦσε τοὺς ἀνθρώπους μὲ κάθε κόστος, ὅπως στὴ σημερινὴ περικοπή. Ἀφοῦ θεράπευσε τὸν δαιμονισμένο, οἱ Φαρισαῖοι Τὸν κατηγόρησαν ὅτι «μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἄρχοντα τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια». Σὲ προηγούμενη παρόμοια περίπτωση, τοὺς εἶχε ἀπαντήσει: «Κάθε βασιλεία ποὺ ὑφίσταται ἐσωτερικὴ διάσπαση, ἐρημώνεται. Ἄν ὁ σατανὰς βγάζει τὸν σατανά, δὲν θὰ σταθεῖ ἡ βασιλεία του». Τώρα, ὅμως, δὲν ἀπάντησε τίποτα. Ἁπλῶς συνέχισε νὰ κάνει τὸ ἔργο Του, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς ὅποιες κακοπροαίρετες φωνές. Στὴν καθημερινότητά μας ἀγωνιζόμαστε νὰ κάνουμε τὸ σωστό, πράγμα ποὺ ἔχει συνέπειες. Ὁ πειρασμὸς φθονεῖ καὶ ξεσηκώνει πόλεμο. Αὐτὸ εἶναι ἀναμενόμενο. Τὸ ζητοῦμενο εἶναι ἐμεῖς νὰ συνεχίζουμε τὸ ἔργο μας, ὑπηρετῶντας Θεὸ καὶ πλησίον, ἀκόμη καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ἄγνωστο.

               Ἀκοῦστε τί παραγγέλει σήμερα σὲ ἐμᾶς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ καθένας σας ἂς προσπαθεῖ νὰ ἀρέσει στὸν πλησίον του, γιὰ νὰ τὸν ὑποβοηθεῖ στὸ καλὸ καὶ νὰ τὸν οἰκοδομεῖ στὴν πνευματικὴ ζωή». Κάποιος γνωστὸς ἄθεος Γάλλος φιλόσοφος τοῦ περασμένου αἰώνα εἶχε πεῖ: «οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλασή μου». Ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὅμως, εἶναι διαφορετική. «Εἶδες τὸν ἀδερφό σου; Εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου», λέει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό. Ἀπὸ τὴν συμπεριφορά μας πρὸς τὸν πλησίον μας ἐξαρτᾶται  ἡ σωτηρία ἤ ἡ ἀπώλειά μας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίγεια εὐημερία μας. Κάποιος θὰ πεῖ ὅτι οἱ συνάνθρωποί του εἶναι ἀνυπόφοροι καὶ δὲν τὸν ἑλκύουν νὰ τοὺς ἀγαπήσει. Θὰ συμφωνήσει δηλαδὴ ὅτι οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλασή του. Ἔχει σκεφτεῖ ποτὲ μήπως ὁ ἴδιος εἶναι ἡ κόλαση γιὰ τοὺς συνανθρώπους του; Μήπως μὲ τὴ συμπεριφορά του ἔχει μπλέξει ὁ ἴδιος τὴ ζωή του; Ὁ Ἀπόστολος μᾶς λέει νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νὰ στηρίξουμε τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ στήριξη σύντομα θὰ ἐπιστρέψει σὲ ἐμᾶς. 

               Μὴν κάνουμε τὴ ζωή μας δύσκολη. «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε καὶ οὔτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ». 

Μετ’ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή