ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

«Φωστῆρες ὑπέρλαμπροι τῆς ἀληθείας Χριστοῦ 

τῷ κόσμῳ ἐδείχθητε ἐπὶ τῆς γῆς ἀληθῶς, Πατέρες μακάριοι»

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Φαντασθεῖτε πόσο μεγάλη καταστροφὴ θὰ γνώριζε τὸ σύμπαν ἐὰν ἔσβηνε ὁ ἥλιος, μαύριζε ἡ σελήνη καὶ τὰ ἀστέρια ἔπαυαν νὰ μοιράζονται μὲ ἐμᾶς τὸ φῶς τους. Ἀνυπολόγιστο τὸ μέγεθος τοῦ κακοῦ. Ὡστόσο, μία μεγαλύτερη συμφορὰ θὰ συνέβαινε ἐὰν ἔσβηναν οἱ νοητοὶ ἀστέρες, δηλαδή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Διότι ἡ πρώτη καταστροφὴ θὰ θανάτωνε τὸ σῶμα καὶ τὸν αἰσθητὸ κόσμο μὲ τὸν παγετό, παραδείγματος χάριν, ἡ δεύτερη, ὅμως, τὴν ἀθάνατη ψυχὴ μὲ τὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν αἱρέσεων. 

            Σήμερα τιμοῦμε εὐγνωμόνως τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τοὺς τιμοῦμε διότι ἔζησαν ἑνωμένοι μὲ τὸ Φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο διέδωσαν στοὺς συνανθρώπους τους τόσο μὲ τὴν διδασκαλία, ὅσο καὶ μὲ τὸ παράδειγμά τους. Ἀγάπησαν καὶ σεβάσθηκαν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ὀρθοπραξία. Ἔζησαν ὡς γνήσιοι, ἡρωϊκοὶ ποιμένες καθοδηγῶντας τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο στὸν ὑψηλὸ προορισμὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς, μέσα ἀπὸ τὴν βασιλικὴ ὁδὸ τῆς διάκρισης. Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἀποστρέφεται ἀφ᾽ ἑνὸς τὴν αἵρεση καὶ τὴν καινοτομία, ἀφ᾽ ἑτέρου τὸν «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζῆλο» τῶν δῆθεν ὁμολογητῶν.  

            Οἱ ὑπέρλαμπροι φωστῆρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διασφάλισαν ἀνόθευτη τὴν Πίστη μας ἀντιμετωπίζοντας τὸν Εὐτυχῆ, τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο, τοὺς κληρικοὺς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τους κήρυτταν τὴν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ. Ὅπως ὅλες οἱ αἱρέσεις, ἔτσι καὶ αὐτὴ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴν δυνατότητα τῆς σωτηρίας. Προκειμένου, λοιπόν, νὰ πάψουν τὴν διάδοση τῆς πλάνης καὶ νὰ ὁδηγήσουν σὲ μετάνοια τοὺς αἱρετικούς, κινούμενοι στὸ πνεῦμα τῆς ἀγάπης οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοὺς ἀπέκοψαν ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 

            Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὴν βεβαίωση τῆς ὀρθῆς πίστης συνέβαλε τὰ μέγιστα τὸ θαῦμα τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας ποὺ ἑορτάσαμε τὴν ἑβδομάδα αὐτή. Ὀρθόδοξοι καὶ μονοφυσίτες τοποθέτησαν στὴν λάρνακα τῆς Ἁγίας τοὺς ἀντίστοιχους τόμους καὶ ὅταν ἀργότερα ἄνοιξαν ξανὰ τὴν λάρνακα, εἶδαν τὸν τόμο τῶν αἱρετικῶν στὰ πόδια τῆς Ἁγίας, τὸν δὲ τόμο τῶν Ὀρθοδόξων στὸν θώρακα. 

            Ἡ Ἐκκλησία μας, τιμῶντας τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἀνταποκρίνεται στὸν λόγο τοῦ Κυρίου ποὺ λέει ὅτι τὸν ἀναμμένο, φωτεινὸ λύχνο τὸν τοποθετοῦμε στὸν λυχνοστάτη γιὰ  νὰ φωτίζεται ὅλος ὁ οἶκος. Δὲν τὸν κρύβουμε, διότι ἂν τὸν κρύψουμε, χάνουμε τὴν ὠφέλεια ἀπὸ τὴν παρουσία του. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, δὲν ἐπιτρέπεται τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς προικισμένους μὲ πολλὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεό, τοὺς φωτεινοὺς ὁδοδεῖκτες, νὰ τοὺς ἀπαξιώνουμε, διότι ἔτσι μόνο ζημιωμένοι βγαίνουμε καὶ ἐπιβεβαιώνουμε τὴν πνευματικὴ τύφλωσή μας. Τὰ φῶτα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τῶν Ἁγίων, τῶν χαριτωμένων ἀπὸ τὸν Θεό, πρέπει νὰ φροντίζουμε νὰ διαχέονται σὲ ὅλο τὸν οἶκο, ὥστε καὶ ἐμεῖς καὶ ὅσοι θὰ εἰσέρχονται, νὰ βλέπουμε τὸ φῶς, νὰ φωτιζόμαστε καὶ νὰ ὁδηγούμαστε στὴ Θέωση τῆς ψυχῆς. Τὸ ποιὸς εἶναι τὸ Φῶς καὶ ποιὸς τὸ σκότος, αὐτὸ γίνεται ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ καθενός.

            Πάντως, κάθε Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἔχει καθῆκον νὰ εἶναι τὸ Φῶς γιὰ τὸν κόσμο, διότι πάλι λέει ὁ Κύριος: «με τέτοιο τρόπο νὰ λάμψει τὸ φῶς σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους ὥστε νὰ δοῦν τὰ καλά σας ἔργα καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Οὐράνιο Πατέρα». Ἂν πρῶτα δὲν φωτισθοῦμε οἱ ἴδιοι καὶ ἔπειτα δὲν φωτίσουμε τοὺς συνανθρώπους μας, δὲν εἴμαστε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Χριστὸς καὶ σίγουρα ὁ Χριστὸς δὲν θὰ ζητοῦσε ἀπὸ ἐμᾶς κάτι στὸ ὁποῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε. Ἂν τόσο καιρὸ ἔχουμε μάθει νὰ ζοῦμε στὸ σκοτάδι, ὥρα νὰ τὸ ἀφήσουμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ Φῶς, διότι πιστεύουμε σὲ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι τὸ «Φῶς τοῦ κόσμου».

            Αὐτὸς ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ἐρχόμενος στὴ γῆ μετέδωσε τὸ Φῶς Του καὶ μείωσε τὸ σκοτάδι. Σὲ καμία περίπτωση δὲν ἐπέτρεψε τὴν ἀνάμειξή τους. Ὡς πρὸς τὸν νόμο, μᾶς βεβαιώνει ὅτι δὲν ἦρθε νὰ τὸν καταλύσει, ἀλλὰ νὰ τὸν ὁλοκληρώσει καὶ τόνισε ὅτι ὅποιος προσθέσει ἢ ἀφαιρέσει ἕνα ἰῶτα ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωμένο θεϊκὸ νόμο, αὐτὸς θὰ εἶναι ἐλάχιστος γιὰ τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Εὔκολα ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου μποροῦμε νὰ διαπιστώσουμε τὴν πλάνη ὁρισμένων ἀποκαλουμένων χριστιανῶν, τῶν Λατίνων. Αὐτοί, ὄχι ἁπλῶς ἀφαίρεσαν ἕνα ἰῶτα, ἀλλὰ ἀκύρωσαν ὁλόκληρη τὴν ἐντολὴ τοῦ Βαπτίσματος. «Βαπτίζω» σημαίνει «βυθίζω κάτι μέσα στο νερό». Καὶ μάλιστα ὁ ὀρθὸς τύπος τοῦ Βαπτίσματος ἀπαιτεῖ τριπλὴ κατάδυση στὸ ἁγιασμένο νερό, ποὺ συμβολίζει τὴν τριήμερη ταφὴ καὶ τὴν ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, μαζὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνοι ἔχουν θεσπίσει τὴν ἐπίχυση λίγου νεροῦ στὴν κεφαλή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἶναι ἀβάπτιστοι σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί, λοιπόν, κάποιοι ἐπιμένουν νὰ διατηροῦν σχέσεις μετ’ αὐτῶν, ἀναμειγνύοντας τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν πλάνη; Ἂς σκεφθοῦν οἱ ἴδιοι τὴν ἀπάντηση. Πάντως, ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι παιχνίδι ποὺ μεταχειριζόμαστε κατὰ τὸ δοκοῦν. 

             Ἡ γραμμὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων χαράχθηκε μὲ σαφήνεια. Ὅστις θέλει τὴν ἀκολουθεῖ. Ὅστις δὲν θέλει ἐπειδὴ ἔχει κενὰ στὴν ψυχή του, καλὸ θὰ εἶναι νὰ μὴν μεταφέρει τὰ κενὰ καὶ τὰ πάθη του μέσα στὴν Ἐκκλησία. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἔζησαν γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου. Πίστευαν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν. Δὲν σκόρπισαν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων οὔτε πλάνες καὶ καινοτομίες, οὔτε τρόμο καὶ ἀπελπισία. Μόνο τὴν Ὀρθοδοξία μετέφεραν, μόνο Φῶς, Ἐλπίδα καὶ Παρηγοριά, φυλάσσοντας πάντοτε τὴν ὁδὸ πρὸς τὴν Θέωση. Σὲ αὐτὴ τὴν ὁδὸ ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ ὑπόδειγμα τῶν Ἁγίων, ὄχι τῶν δυτικῶν ἀκαδημιῶν, οὔτε τῆς ἀδιακρισίας ποὺ ὁδηγεῖ στὸν φανατισμό.

Βοήθειά μας οἱ Ἅγιοι Πατέρες!

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

               Στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα βλέπουμε δύο τυφλοὺς νὰ ἀκολουθοῦν τὸν Κύριό μας καὶ νὰ φωνάζουν μὲ πίστη καὶ πόνο: «ἐλέησέ μας υἱὲ Δαυΐδ». Μᾶς θυμίζει ἡ προσευχὴ τῶν σωματικὰ μὲν τυφλῶν, ψυχικὰ δὲ φωτισμένων ἐκείνων ἀνθρώπων, τὴν ἁπλὴ καὶ σύντομη προσευχὴ τὴν ὁποία παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με». Πολλὲς φορὲς προσωπικὰ ἔχω προτρέψει τὴν προσευχὴ αὐτὴ νὰ τὴν ἔχουμε διαρκῶς στὸ νοῦ καὶ τὰ χείλη ὁτιδήποτε καὶ ἂν κάνουμε, διότι ἁγιάζει τὸν νοῦ μας, τὰ ἔργα μας καὶ τὸν τόπο. Θέλετε νὰ δεῖτε τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς αὐτῆς ὅταν γίνεται μὲ πίστη καὶ ἐπιμονή; Τὴν βλέπουμε ἀμέσως μετά. Ὁ Κύριος δὲν ἀνταποκρίθηκε ἄμεσα στὴν ἱκεσία τῶν τυφλῶν. Περίμενε νὰ δείξουν τὴν ἐπιμονὴ καὶ τὴ σταθερότητά τους. Ἀφοῦ, λοιπόν, φάνηκαν ἑδραῖοι στὴν πίστη τους, τοὺς ρώτησε: «Πιστεύετε ὅτι μπορῶ νὰ σᾶς θεραπεύσω;». Χωρὶς πολλὰ λόγια, οἱ δύο ἄντρες ἀπάντησαν μὲ ἐμπιστοσύνη πρὸς τὸν Χριστό: «Ναί, Κύριε». «Νὰ σᾶς συμβεῖ ἀνάλογα μὲ τὴν πίστη σας», ἀπάντησε. Καὶ θεραπεύθηκαν. 

               Μετὰ τὴν θεραπεία, ὁ Κύριος, καθιστῶντας τὸν ἑαυτό Του ὑπόδειγμα συμφωνίας λόγων καὶ ἔργων, εἶπε στοὺς ἰαθέντας: «προσέξτε νὰ μὴν τὸ μάθει κανένας». Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἦταν ποὺ εἶχε πεῖ κάποτε: «Νὰ φροντίσετε νὰ κάνετε τὴν ἐλεημοσύνη σας ὄχι γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου». Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς σὰν ἐκείνους ποὺ λένε πολλὰ καὶ πνευματικὰ λόγια, ἀλλὰ στὴν προσωπική τους ζωὴ ἐφαρμόζουν τὰ ἀντίθετα. Ὅ,τι μᾶς εἶπε, πρῶτα Ἐκεῖνος τὰ ἐφάρμοσε. Μέσα, λοιπόν, ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὴ συμπεριφορά Του, διαχρονικὰ μᾶς διδάσκει ὅ,τι καλὸ κάνουμε, εἴτε λέγεται ὑλικὴ βοήθεια, εἴτε πνευματικὴ στήριξη, εἴτε ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀγαθὴ ὑπηρεσία πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, νὰ μὴν τὰ κάνουμε μὲ γνώμονα τὴν ἐπίδειξη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐφαρμόζουμε τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγαπῆς, γνωρίζοντας ὅτι ἐπιτελοῦμε τὸ καθῆκον μας. Κάνουμε κάτι καλὸ πολλὲς φορὲς καὶ θέλουμε νὰ τὸ δείξουμε γιὰ νὰ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους. Μήπως ἡ δόξα ποὺ θὰ μᾶς προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν δόξα ποὺ θὰ μᾶς δώσει ὁ Θεὸς ἂν μυστικὰ ἐργαζόμαστε τὶς ἐντολές Του; Ὄχι. Τότε, συμπεραίνουμε ὅτι δὲν χρειάζονται ἐπιδείξεις. «Νὰ μὴν γινόμαστε κενόδοξοι», μᾶς παραγγέλει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. 

               Στὴ συνέχεια, προσέφεραν στὸν Κύριό μας ἕναν κουφὸ δαιμονισμένο, τὸν ὁποῖο ἀμέσως θεράπευσε, ἀφοῦ ἔβγαλε τὸ δαιμόνιο.

               Τόσο οἱ τυφλοί, ὅσο καὶ ὁ κωφὸς δὲν εἶχαν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν Χριστό. Ὡστόσο, ὁ Χριστὸς μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἐπιθυμῶντας τὴ σωτηρία τους, τοὺς βοήθησε. Βοηθοῦσε τοὺς ἀνθρώπους μὲ κάθε κόστος, ὅπως στὴ σημερινὴ περικοπή. Ἀφοῦ θεράπευσε τὸν δαιμονισμένο, οἱ Φαρισαῖοι Τὸν κατηγόρησαν ὅτι «μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἄρχοντα τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια». Σὲ προηγούμενη παρόμοια περίπτωση, τοὺς εἶχε ἀπαντήσει: «Κάθε βασιλεία ποὺ ὑφίσταται ἐσωτερικὴ διάσπαση, ἐρημώνεται. Ἄν ὁ σατανὰς βγάζει τὸν σατανά, δὲν θὰ σταθεῖ ἡ βασιλεία του». Τώρα, ὅμως, δὲν ἀπάντησε τίποτα. Ἁπλῶς συνέχισε νὰ κάνει τὸ ἔργο Του, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὶς ὅποιες κακοπροαίρετες φωνές. Στὴν καθημερινότητά μας ἀγωνιζόμαστε νὰ κάνουμε τὸ σωστό, πράγμα ποὺ ἔχει συνέπειες. Ὁ πειρασμὸς φθονεῖ καὶ ξεσηκώνει πόλεμο. Αὐτὸ εἶναι ἀναμενόμενο. Τὸ ζητοῦμενο εἶναι ἐμεῖς νὰ συνεχίζουμε τὸ ἔργο μας, ὑπηρετῶντας Θεὸ καὶ πλησίον, ἀκόμη καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ἄγνωστο.

               Ἀκοῦστε τί παραγγέλει σήμερα σὲ ἐμᾶς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ὁ καθένας σας ἂς προσπαθεῖ νὰ ἀρέσει στὸν πλησίον του, γιὰ νὰ τὸν ὑποβοηθεῖ στὸ καλὸ καὶ νὰ τὸν οἰκοδομεῖ στὴν πνευματικὴ ζωή». Κάποιος γνωστὸς ἄθεος Γάλλος φιλόσοφος τοῦ περασμένου αἰώνα εἶχε πεῖ: «οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλασή μου». Ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὅμως, εἶναι διαφορετική. «Εἶδες τὸν ἀδερφό σου; Εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου», λέει ἡ Ἐκκλησία. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό. Ἀπὸ τὴν συμπεριφορά μας πρὸς τὸν πλησίον μας ἐξαρτᾶται  ἡ σωτηρία ἤ ἡ ἀπώλειά μας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἡ ἐπίγεια εὐημερία μας. Κάποιος θὰ πεῖ ὅτι οἱ συνάνθρωποί του εἶναι ἀνυπόφοροι καὶ δὲν τὸν ἑλκύουν νὰ τοὺς ἀγαπήσει. Θὰ συμφωνήσει δηλαδὴ ὅτι οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλασή του. Ἔχει σκεφτεῖ ποτὲ μήπως ὁ ἴδιος εἶναι ἡ κόλαση γιὰ τοὺς συνανθρώπους του; Μήπως μὲ τὴ συμπεριφορά του ἔχει μπλέξει ὁ ἴδιος τὴ ζωή του; Ὁ Ἀπόστολος μᾶς λέει νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νὰ στηρίξουμε τὸν πλησίον. Αὐτὴ ἡ στήριξη σύντομα θὰ ἐπιστρέψει σὲ ἐμᾶς. 

               Μὴν κάνουμε τὴ ζωή μας δύσκολη. «Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε καὶ οὔτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ». 

Μετ’ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΤΗ ΑΣΧΗΜΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ (Ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος κ. Κλήμεντα)

Ὁμιλία γιὰ τὴν Παναγία μας

Ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Λαρίσης καὶ Πλαταμῶνος κ. Κλήμεντα στὴν Ἱερὰ Ἀνδρώα Μονὴ Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Πασπάλη Βερδικούσιας, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου, 2/15-7-2026, δεύτερη ἑορτὴ τῆς Μονῆς, μὲ τίτλο: «Ἡ μοναδικὴ Ὀμορφιὰ τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ ἡ φρικτὴ ἀσχήμια τῆς βλασφημίας ἐναντίον Της!». Ἡ Παναγία μας σήμερα βλασφημεῖται καὶ μὲ τὴν διάδοση τῆς «γυναικείας ἱερωσύνης» στοὺς δυσσεβεῖς αἱρετικούς, μὲ τοὺς ὁποίους συμφύρονται καὶ συνφθείρονται οἱ ἀσεβεῖς ἐξ ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστές.

 Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Μὲ λαμπρότητα σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων ἐνδόξων καὶ πανευφήμων Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, ἐκφράζοντας μία βάσιμη ἀπορία:

            «Ποίοις εὐφημιῶν στέμμασι ἀναδήσωμεν Πέτρον καὶ Παῦλον;». Δηλαδή, μὲ ποιά ἐγκωμιαστικὰ στεφάνια νὰ στέψουμε τοὺς δύο ἄνδρες; Πραγματικά, ἀκόμη καὶ ἂν ἀνθρώπινος νοῦς καταφέρει νὰ ἐννοήσει τὴν προσφορά τους ὄχι μόνο πρὸς τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ πρὸς ὅλη τὴν οἰκουμένη, δὲν θὰ καταφέρει νὰ τοὺς ἐπαινέσει ὅπως τοὺς ἀξίζει. «Καυχήματα», «ἀστέρες», «φωστῆρες», «ὑποδείγματα», «στηρίγματα», εἶναι μόνο λίγοι ἀπὸ τοὺς ἐγκωμιαστικοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ τοὺς προσδίδει ἡ Ἐκκλησία. 

            Κι ὅμως, αὺτοὶ οἱ φωστῆρες, οἱ ἀστέρες καὶ τὰ ὑποδείγματα, κάποτε ὑπῆρξαν ὁ μὲν ἀρνητής, ὁ δὲ διώκτης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Πέτρος, ὁ πιὸ ἔνθερμος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, τὴν δύσκολη στιγμὴ τῆς παραδόσεώς Του στοὺς ἀρχιερεῖς, δείλιασε καὶ τί ἀπάντησε καὶ τὶς τρεῖς φορὲς ποὺ τὸν ρώτησαν ἂν  ἦταν μαθητής Του; «Δὲν Τὸν ξέρω τὸν Ἄνθρωπο». Ὁ δὲ Παῦλος, ζηλωτὴς Φαρισαῖος, ἀκριβὴς τηρητὴς τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, θεωροῦσε τὴν πρόοδο τῆς Ἐκκλησίας φοβερὴ ἀπειλή, γιὰ αὐτὸ καὶ ἦταν ἐνεργὸ μέλος ἀκραίων ὀργανώσεων ποὺ καταδίωκαν καὶ φόνευαν Χριστιανούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος. 

            Στὴν πορεία καὶ στὰ πρόσωπα τῶν δύο Ἱερῶν Ἀποστόλων βλέπει κανεὶς καθαρὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι. Αὐτὴ ἡ σωτηρία, ὡστόσο, συμβαίνει μόνο ἂν καὶ ὁ ἄνθρωπος θέλει. Οἱ δύο Ἀπόστολοι ἤθελαν. 

            Ὁ Πέτρος, παρ᾽ ὅλο ποὺ ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς τὸν Χριστό, μετανόησε, ἔκλαψε πικρῶς καὶ δὲν χωρίσθηκε ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Μαθητές. Γιὰ αὐτὸ καὶ μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ὁ Κύριος εἶχε τὴν ἑξῆς συζήτηση μαζί του:

- Πέτρε, μὲ ἀγαπᾶς;

- Ναί, Κύριε, Ἐσὺ ξέρεις ὅτι Σὲ ἀγαπῶ.

- Βόσκε τὰ πρόβατά μου. 

Αὐτὴ ἡ στιχομυθία ἐπαναλήφθηκε τρεῖς φορές. Ἔτσι, ὄχι μόνο διορθώθηκε ἡ τριπλή ἄρνηση, ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριος τόνισε στὸν Πέτρο ὅτι ἂν Τὸν ἀγαπᾶ, πρέπει νὰ ποιμαίνει τὰ λογικά Του πρόβατα, πράγμα στὸ ὁποῖο ὁ Πέτρος ἀνταποκρίθηκε μὲ ὅλη του τὴν καρδιά. 

            Ὁ Παῦλος, μπορεῖ νὰ δίωκε τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ τὸ ἔκανε μὲ ἀληθινὸ ζῆλο καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ποὺ θεωροῦσε ὅτι προσβάλλονταν ἀπὸ τὴν νέα Πίστη. Οἱ κινήσεις του δὲν ἦταν προϊὸν ἰδιοτέλειας καὶ σκοπιμότητας, ἀλλὰ σφοδρῆς ἐπιθυμίας νὰ διατηρηθοῦν σῶες οἱ παραδόσεις τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Χριστὸς γνώριζε τί πλοῦτος καὶ τί εὐλάβεια ὑπῆρχε στὴν καρδιὰ τοῦ Παύλου, γιὰ αὐτὸ καὶ στὸν δρόμο πρὸς τὴν Δαμασκό, ὅπου πήγαινε μὲ συνοδεία στρατοῦ γιὰ νὰ καταδιώξει τὴν ἐκεῖ Ἐκκλησία, εἶδε ξαφνικὰ ἐκτυφλωτικὸ Φῶς καὶ ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ: 

- Σαούλ, Σαούλ, γιατὶ μὲ διώκεις;

- Ποιός εἶσαι, Κύριε;

- Εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο ἐσὺ διώκεις. […] Σήκω, μπὲς στὴν πόλη καὶ θὰ σοῦ λαληθεῖ τὶ πρέπει νὰ κάνεις. 

Μετὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ὁ Παῦλος ἀφιέρωσε κάθε κύτταρο τῆς ὕπαρξής του στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας, γενόμενος ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν. 

            Ἀξίζει νὰ ἀκούσουμε δύο λόγια ἀπὸ τὴ σοφία τους. 

            Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στὴν Α΄ Καθολικὴ Ἐπιστολή του ἔλεγε στοὺς Χριστιανούς: «ἀδελφοί, τὸ τέλος ὅλων πλησιάζει. Νὰ δείξετε σύνεση καὶ νὰ ἐπιδοθεῖτε σὲ προσευχές. Προπάντων, ὅμως, νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ τὴν καρδιά σας, διότι ἡ ἀγάπη θὰ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν». Πρὶν δύο χιλιάδες χρόνια ὁ Ἅγιος Πέτρος μιλοῦσε γιὰ τὸ τέλος, ὄχι, ὅμως ὅπως κάποιοι σημερινοὶ δῆθεν ὁμολογητές, οἱ ὁποῖοι φανατίζουν καὶ ἀρρωσταίνουν τὸν κόσμο, κρύβοντας κάποια σκοπιμότητα ἢ ψυχασθένεια. Σὲ αὐτὲς τὶς σειρῆνες ποὺ μόνο στὴν καταστροφὴ ὁδηγοῦν, πρέπει νὰ ἔχουμε σφραγισμένα τὰ αὐτιά μας. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος συνδύαζε τὸ τέλος μὲ τὴν ἀνάγκη γιὰ σύνεση, πολλὴ προσευχὴ καὶ ἀκόμη περισσότερη ἀγάπη πρὸς ὅλους. Ἄλλωστε, ὁ Κύριος μᾶς λέει διαχρονικά: «Γρηγορεῖτε». Ἀκόμη καὶ ἂν ἡ Δευτέρα Παρουσία συμβεῖ μετὰ ἀπὸ χιλιάδες χρόνια, τὸ τέλος τοῦ καθενὸς εἶναι, ὄντως, πολὺ κοντὰ καὶ καλῶς νὰ ἔρθει! Στὴν Ἀνάσταση πιστεύουμε!

            Ὁ Ἱερὸς Παῦλος, στὴν Α’ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολή, λέει: «νὰ μιμεῖσθε ἐμένα, ὅπως ἐγὼ μιμοῦμαι τὸν Χριστό». Ἂν προβάλλουμε ἀδυναμία νὰ μιμηθοῦμε τὸν Ἴδιο τὸν Χριστό, τότε, ἂς μιμηθοῦμε τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἦταν ὅμοιοι μὲ ἐμᾶς, ἁπλοὶ ἄνθρωποι. Καθένας ποὺ ἔχει βάλει προτεραιότητα τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἔχει καθῆκον νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων καὶ ἰδιαίτερα τῶν Ἀποστόλων.

            Ὁ Παῦλος ἀγάπησε συνειδητὰ καὶ φλογερὰ τὸν Χριστό. Θυσίασε τὴν ζωή του γιὰ αὐτὴ τὴν ἀγάπη του. Κακοπέρασε, διώχθηκε, φυλακίσθηκε, βασανίσθηκε, ὅμως παρέμεινε σταθερὸς καὶ ἑδραῖος στὴν πίστη. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς ὅταν θίγεται ὁ ἐγωισμός μας, ὅταν μᾶς ἀπαξιώνουν, μᾶς ἀδικοῦν, μᾶς ἀκυρώνουν καὶ μᾶς λοιδοροῦν· νὰ παραμένουμε ἀκλόνητοι στὸ ὕψος τῆς πίστης καὶ τῶν περιστάσεων. 

            Εὐχή μου μὲ τὴν πρεσβεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου νὰ καταφέρουμε νὰ ζοῦμε, νὰ ὑπάρχουμε καὶ νὰ ἀναπνέουμε γιὰ νὰ ἀρέσουμε στὸν Χριστό· νὰ εἴμαστε, δηλαδή, ἀληθινοὶ Χριστιανοί.

Μετ᾽ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ - Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΕΔΩ

Ο ίδιος ο Χριστός λέει ότι το Άγιο Πνεύμα θα δώσει τα λόγια που πρέπει να ειπωθούν. Και πολύ συχνά αυτό συμβαίνει πραγματικά. Πρώτα απ' όλα, δεν πρέπει να απαντά κανείς μόνο με τη λογική του. Πρέπει να προσεύχεται μέσα του και να λέει: «Κύριε, δώσε μου τα λόγια που πρέπει να πω.» Αυτό είναι το πρώτο λάθος που κάνουν πολλοί άνθρωποι. Αντί να ζητήσουν από τον Θεό να τους φωτίσει, προσπαθούν να απαντήσουν μόνοι τους, βασιζόμενοι στις δικές τους γνώσεις, οι οποίες ίσως να μην επαρκούν για το συγκεκριμένο θέμα. Αν όμως προσευχηθείς, πολλές φορές θα εκπλαγείς ακόμη και ο ίδιος με αυτά που θα πεις. Μου συμβαίνει συχνά πριν από ένα κήρυγμα. Δεν έχω προετοιμάσει κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Προσεύχομαι όμως και ζητώ από το Άγιο Πνεύμα να με φωτίσει. Και πολλές φορές εκπλήσσομαι ο ίδιος με όσα λέω, γιατί την ώρα εκείνη αισθάνομαι ότι είμαι και εγώ ακροατής μαζί με τους υπόλοιπους. Αυτό όμως δεν αφορά μόνο τους ιερείς· ισχύει για κάθε χριστιανό. Και φυσικά, αν δεν γνωρίζεις κάτι, τότε απλώς δεν το γνωρίζεις. Μην προσποιείσαι ότι γνωρίζεις. Να λες την αλήθεια.

— Μπορείτε να θυμηθείτε κάποια ιδιαίτερα εντυπωσιακή μεταστροφή στην Ορθοδοξία; Κάποιον που έλεγε ότι δεν θα γινόταν ποτέ Ορθόδοξος και τελικά έγινε;

— Ναι, βεβαίως. Θυμάμαι μια μικρή ενορία μας στο κεντρικό Κασάι, πριν από περίπου είκοσι πέντε χρόνια. Ένας από τους ιερείς μας, ο οποίος περιόδευε στην περιοχή της ευθύνης του, μπήκε σε ένα χωριό όπου όλοι οι κάτοικοι ήταν ακόμη ειδωλολάτρες και ακολουθούσαν τις τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις. Συνάντησε τον αρχηγό του χωριού, συζήτησε μαζί του, με την οικογένειά του και με άλλους κατοίκους. Ο αρχηγός πείσθηκε ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και αποφάσισε να γίνει χριστιανός μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του. Οι υπόλοιποι κάτοικοι όμως αντέδρασαν έντονα. Ο ιερέας βάπτισε τον αρχηγό και την οικογένειά του και τους είπε: «Σε δύο ή τρεις μήνες θα επιστρέψω για να τελέσω τη Θεία Λειτουργία, ώστε να κοινωνήσετε για πρώτη φορά.» Στο μεταξύ, ο αρχηγός κατασκεύασε ένα μικρό εκκλησάκι από πλίνθους και ξύλα, με σκεπή από φύλλα, όπως συνηθίζεται εκεί, ώστε να υπάρχει χώρος για τη Θεία Λειτουργία όταν θα επέστρεφε ο ιερέας. Εν τω μεταξύ, οι μάγοι και οι μάγοι-θεραπευτές της περιοχής συγκεντρώθηκαν και είπαν: «Πρέπει να απαλλαγούμε από αυτόν τον αρχηγό και από τη νέα του πίστη.» Δεν τόλμησαν να τον βλάψουν άμεσα. Έκαναν όμως όλες τις μαγικές τελετές που πίστευαν ότι θα προκαλούσαν κεραυνό, ώστε να καεί το σπίτι του αρχηγού και το εκκλησάκι που είχε κτίσει. Εκείνο το βράδυ πράγματι ξέσπασε δυνατή καταιγίδα. Έπεσαν κεραυνοί. Όμως ούτε το σπίτι του αρχηγού ούτε το παρεκκλήσι χτυπήθηκαν. Αντίθετα, κάηκαν αρκετά άλλα σπίτια και δέντρα γύρω τους, ακόμη και σπίτια των ίδιων των μάγων. Οι κάτοικοι έμειναν κατάπληκτοι. Πήγαν στον αρχηγό και εκείνος άρχισε να τους εξηγεί όσα είχε μάθει για τον Χριστό. Όταν ο ιερέας επέστρεψε, ολόκληρο το χωριό βαπτίστηκε και δημιουργήθηκε μια νέα ενορία. Αργότερα χειροτονήθηκαν και οι πρώτοι ιερείς της περιοχής, οι οποίοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα τη διακονία τους. Ο Θεός εργάζεται με τρόπους που πολλές φορές ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη προσδοκία.

— Σεβασμιώτατε, τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε; Φαντάζομαι ότι ως ιεραπόστολος επίσκοπος θα έχετε γνωρίσει πολλές απογοητεύσεις. Τι είναι εκείνο που σας κρατά όρθιο;

— Υπάρχουν, βέβαια, απογοητεύσεις. Μία από τις μεγαλύτερες είναι η προδοσία. Στην Αφρική, για παράδειγμα, πολλοί ιερείς δέχονται συνεχώς δελεαστικές προτάσεις. Αν πάνε στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, θα λάβουν μισθό ή βοήθεια για τη μόρφωση των παιδιών τους. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται εκεί και το Πατριαρχείο Μόσχας, προσφέροντας ακόμη περισσότερα χρήματα και υποτροφίες για σπουδές στη Ρωσία. Είναι μεγάλος πειρασμός. Στο Κονγκό έχω χειροτονήσει σχεδόν εκατό ιερείς. Δεκαέξι έχουν ήδη κοιμηθεί. Ανάμεσα στους υπόλοιπους υπήρξαν και μερικές αποστασίες. Δύο πήγαν στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και δύο στο Πατριαρχείο Μόσχας. Αυτές οι περιπτώσεις προκαλούν βαθιά θλίψη σε εκείνον που τους δίδαξε την πίστη, τους χειροτόνησε και έκανε ό,τι μπορούσε γι' αυτούς. Υπάρχουν επίσης και απογοητεύσεις από λαϊκούς, οι οποίοι, μέσα στη μεγάλη φτώχεια, κάποιες φορές επινοούν ιστορίες για να λάβουν λίγη οικονομική βοήθεια. Αυτά συμβαίνουν. Ωστόσο, η θετική πλευρά είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη. Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετούς ιερείς που είναι πραγματικά διαμάντια. Εργάζονται ακούραστα, χωρίς ποτέ να ζητούν τίποτε για τον εαυτό τους. Κηρύττουν το Ευαγγέλιο, οδηγούν ανθρώπους στην Εκκλησία και το προσωπικό τους παράδειγμα αποτελεί το ισχυρότερο κήρυγμα. Και δεν είναι μόνο οι ιερείς. Είναι και ο λαός. Όταν επισκέπτομαι την Αφρική και βλέπω τον ενθουσιασμό των πιστών, τον ζήλο τους και τις θυσίες που κάνουν για να βρεθούν στον ναό, συγκινούμαι βαθιά. Άνθρωποι περπατούν δύο, τρεις ή ακόμη και τέσσερις ημέρες για να συμμετάσχουν στη Θεία Λειτουργία. Τα παιδιά διψούν να μάθουν. Εδώ, αν ένα κήρυγμα διαρκέσει περισσότερο από δέκα λεπτά, οι άνθρωποι αρχίζουν να κοιτάζουν το ρολόι τους. Εκεί μπορείς να μιλάς μιάμιση ώρα. Και όταν στο τέλος κάνεις ερωτήσεις, διαπιστώνεις ότι άκουγαν κάθε λέξη. Ακόμη και τα μικρά παιδιά. Μέσα στον ναό κάθονται ήσυχα. Τα τοποθετούν μπροστά. Δεν τρέχουν, δεν μιλούν, δεν παίζουν. Μετά την ακολουθία θα βγουν έξω και θα παίξουν σαν όλα τα παιδιά. Αλλά μέσα στον ναό επικρατεί υποδειγματική τάξη. Αυτά είναι που σε παρηγορούν. Θυμάμαι μία ηλικιωμένη γυναίκα στην Κάντζα της Κένυας. Κάθε Σάββατο το απόγευμα περπατούσε τέσσερις ή πέντε ώρες από το χωριό της για να προλάβει τον Εσπερινό. Έμενε εκεί όλη τη νύχτα, κοινωνούσε την Κυριακή, έτρωγε ένα πιάτο φαγητό και κατόπιν περπατούσε άλλες τέσσερις ή πέντε ώρες για να επιστρέψει στο σπίτι της. Ήταν ήδη πάνω από εβδομήντα ετών. Άνθρωποι σαν κι αυτή σε κάνουν να λες: «Ναι, πραγματικά αξίζει τον κόπο.» Η μετάνοια δεν είναι κάτι θλιβερό. Είναι λύπη για τις αμαρτίες μας, αλλά ταυτόχρονα βαθιά χαρά εν Χριστώ. Χαρά επειδή ανήκουμε στο Σώμα Του και έχουμε πρόσβαση στη χάρη Του μέσα από τα Άγια Μυστήρια. Η χαρά μας δεν εκφράζεται όπως σε ορισμένες προτεσταντικές ομάδες, με κραυγές, άναρθρες φωνές ή έντονες εξωτερικές εκδηλώσεις. Στην Ορθοδοξία εκφράζεται διαφορετικά. Στην Αφρική πολλές φορές εκφράζεται μέσα από ύμνους και παραδοσιακούς χορούς, πάντοτε όμως με σεμνότητα και μέτρο.

— Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που πήρατε ως ιεραπόστολος επίσκοπος;

— Πρώτα απ' όλα, έμαθα να υπομένω τις δυσκολίες. Κάθε φορά που πηγαίνω στο Κονγκό αρρωσταίνω. Και στο τελευταίο μου ταξίδι συνέβη το ίδιο. Έμαθα όμως ότι χρειάζεται να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια των ανθρώπων στους οποίους διακονείς. Να κατανοείς τον τρόπο σκέψης τους. Να μπαίνεις στη ζωή τους. Αυτό απαιτεί χρόνο, υπομονή και αγάπη. Το μεγαλύτερο μάθημα, όμως, είναι ότι υπάρχουν αμέτρητοι άνθρωποι καλής προαιρέσεως, οι οποίοι, αν άκουγαν τον λόγο της αλήθειας, θα τον ακολουθούσαν. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Ευρώπη και η Αμερική έχουν ανάγκη από ιεραποστολή. Ίσως ακόμη μεγαλύτερη απ' ό,τι η Αφρική.

— Τι θα συμβουλεύατε τους φοιτητές της Θεολογικής Σχολής;

— Κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός, είτε γίνει κληρικός είτε όχι, καλείται να είναι «το φως του κόσμου». Ο Χριστός δεν απευθύνθηκε μόνο στους Αποστόλους. Απευθύνθηκε σε όλους. Η πρώτη μας αποστολή είναι να γίνουμε παράδειγμα με τη ζωή μας. Αν τα λόγια μας δεν συμφωνούν με τη ζωή μας, τότε όσο σωστά κι αν μιλάμε, η μαρτυρία μας χάνει τη δύναμή της. Θυμάμαι ότι κάποτε ένας ιερέας ρώτησε τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης: «Διαβάζω τα κηρύγματά σας. Δεν έχουν κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Γιατί λοιπόν, όπου κι αν πηγαίνετε, συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι;» Ο Άγιος απάντησε: «Γιατί ό,τι λέω, το έχω πρώτα ζήσει. Δεν είναι θεωρία· είναι εμπειρία. Γι' αυτό και ο λόγος αγγίζει τις καρδιές.» Αυτό είναι και το δικό μου μήνυμα. Να προσπαθείτε πρώτα να ζείτε την Ορθοδοξία. Και έπειτα να μιλάτε γι' αυτήν. Τότε τα λόγια σας θα έχουν δύναμη και θα καρποφορούν.

— Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστούμε θερμά που ήσασταν σήμερα μαζί μας.

— Κι εγώ σας ευχαριστώ. Εύχομαι, με τη βοήθεια του Θεού, κάποια ημέρα να δούμε και νέους από τις ιεραποστολές μας στην Αφρική να σπουδάζουν στη Θεολογική Σχολή της Καλιφόρνιας, ώστε να επιστρέψουν ακόμη καλύτερα προετοιμασμένοι για να υπηρετήσουν την Εκκλησία. Ο Θεός να σας ευλογεί όλους.

— Σας μεταφέρει επίσης τους χαιρετισμούς του ο Επίσκοπος Αυξέντιος.

— Τον ευχαριστώ πολύ.

— Και εμείς σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας στο Tea Time at the Seminary.=

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''

ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ (Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Μεθώνης Αμβρόσιος)

Ο Μητροπολίτης Μεθώνης Αμβρόσιος είναι ιεράρχης της Εκκλησίας των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος. Οι ποιμαντικές του ευθύνες, που ξεκίνησαν με τη χειροτονία του σε Επίσκοπο το 1993, έχουν εντυπωσιακά μεγάλη έκταση.

Επιβλέπει μοναστικές και ενοριακές κοινότητες σε πολλές χώρες του κόσμου και έχει βιώσει τόσο τις χαρές όσο και τις δυσκολίες του ιεραποστολικού έργου. Στο σημερινό επεισόδιο θα μιλήσουμε για την εκτεταμένη ιεραποστολική του δράση και για τους λόγους που ο ευαγγελισμός αποτελεί ιδιαίτερα δύσκολο έργο, ειδικά στον 21ο αιώνα.

Καλώς ήρθατε στο "Tea Time at the Seminary".

Σήμερα είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος, γιατί υπάρχει ένας κατάλογος ανθρώπων που πραγματικά θέλαμε να φιλοξενήσουμε στην εκπομπή, και ένας από αυτούς είναι ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, ο οποίος βρίσκεται σήμερα μαζί μας.

Βρισκόμαστε στην Αδελφότητα του Αγίου Εδουάρδου στην Αγγλία και θα ήθελα να πω:

«Σεβασμιώτατε, σας ευχαριστούμε θερμά που δεχθήκατε να συμμετάσχετε στην εκπομπή.»

— Είναι χαρά μου. Και καλώς ήρθατε στην Αγγλία.

Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για την πορεία σας; Πώς ξεκινήσατε ως ιεραπόστολος επίσκοπος και ποιο είναι συνολικά το έργο που επιτελείτε;

— Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν είχα σκοπό να γίνω ιεραπόστολος, πόσο μάλλον επίσκοπος. Η επιθυμία μου ήταν να γίνω μοναχός. Εισήλθα στη Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Ελλάδα, όπου εξακολουθώ να διαμένω, πριν από πενήντα δύο χρόνια. Η... «ατυχία» μου ήταν ότι έμαθα αρκετές ξένες γλώσσες και έτσι έγινα χρήσιμος στις διεθνείς επαφές και στα ταξίδια στο εξωτερικό. Ο ιδρυτής μας και Μητροπολίτης Κυπριανός αγαπούσε βαθιά την ιεραποστολή. Αν μπορούσε, θα πήγαινε ακόμη και στην Κίνα αναζητώντας ψυχές για να τις ενώσει με τον Χριστό. Έτσι παρασύρθηκα κι εγώ από αυτόν τον ενθουσιασμό και συχνά τον συνόδευα στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Αγγλία, στη Ρουμανία, στη Ρωσία και σε πολλές ακόμη χώρες, προκειμένου να τον βοηθώ. Από εκεί ξεκίνησε και η προσπάθειά μας στην Αφρική. Ο ίδιος επισκέφθηκε αρκετές φορές την Κένυα και αργότερα, κυρίως λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, ανέλαβα εγώ την ευθύνη των ιεραποστολών τόσο στο Κονγκό όσο και στην Κένυα. Σήμερα, εκτός από αυτές, έχω επίσης την ευθύνη των ενοριών μας στη Δυτική Ευρώπη, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στο Βέλγιο και στην Αγγλία. Έτσι συνέβη. Όχι επειδή το επιδίωξα, αλλά επειδή αυτή η ευθύνη, για τις αμαρτίες μου όπως συνηθίζω να λέω, τοποθετήθηκε στους ώμους μου. Και από τότε την αντιμετωπίζω πάντοτε με μεγάλη σοβαρότητα.

— Όταν πρωτοπήγατε στην Αφρική, και ιδιαίτερα στο Κονγκό, σας εξέπληξε η διαφορετική κουλτούρα; Και πώς καταφέρατε να μιλήσετε στους ανθρώπους με τρόπο που να μπορούν να κατανοήσουν την Ορθοδοξία και το πόσο διαφορετική είναι από όσα γνώριζαν μέχρι τότε;

— Στην πραγματικότητα, η πρώτη μου αποστολή στην Αφρική ήταν στην Κένυα, πριν από περίπου τριάντα πέντε χρόνια. Σιγά σιγά προσαρμόστηκα. Μπορώ να πω ότι η νοοτροπία των Αφρικανών διαφέρει σημαντικά από εκείνη των Ευρωπαίων. Έχουν διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικές ικανότητες και διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα. Ακόμη και μέσα στην Ευρώπη υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των λαών. Στην Αφρική αυτές οι διαφορές είναι ακόμη μεγαλύτερες. Με τον καιρό έμαθα να κατανοώ τον αφρικανικό τρόπο σκέψης. Ακόμη και σήμερα δεν είναι πάντοτε εύκολο, αλλά είναι πολύ πιο εύκολο απ' ό,τι στην αρχή. Θα έλεγα μάλιστα ότι πλέον μπορώ να σκέφτομαι σαν Αφρικανός. Ίσως βοηθά και το γεγονός ότι η μητέρα μου γεννήθηκε στη Νότια Αφρική. Έτσι μπορώ να πω ότι είμαι... κατά το ήμισυ Αφρικανός.

— Θα ήθελα επίσης να μιλήσουμε για τον ευαγγελισμό. Θα μπορούσατε να εξηγήσετε στους θεατές μας τι είναι ο ευαγγελισμός και ποιοι είναι κατάλληλοι να τον ασκούν;

— Ο ευαγγελισμός έχει πολλές διαστάσεις και πολλές διαφορετικές μορφές. Στην Αφρική, για παράδειγμα, απευθυνόμαστε κυρίως σε ανθρώπους που είναι ήδη χριστιανοί, έστω και αν ανήκουν σε διάφορες ομολογίες. Έχουν ήδη μια βασική αντίληψη για τη χριστιανική πίστη. Μάλιστα, φοβάμαι πως τη γνωρίζουν πολύ καλύτερα από ό,τι οι σημερινοί Ευρωπαίοι. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι Γάλλοι σήμερα γνωρίζουν πολύ λιγότερα για το τι είναι ο Χριστιανισμός, ποιος είναι ο Χριστός ή τι είναι η Εκκλησία, απ' όσα γνωρίζει ο μέσος Αφρικανός. Έτσι, στην Αφρική ξεκινάμε από ένα υψηλότερο επίπεδο κατανόησης απ' ό,τι στις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις παραδοσιακά ορθόδοξες χώρες, όπως η Ελλάδα ή η Ρουμανία, αλλά στις δυτικές κοινωνίες. Στην Κένυα εργαζόμαστε κυρίως ανάμεσα σε ανθρώπους που είναι ήδη χριστιανοί. Όσον αφορά τις δικές μας ενορίες, οι περισσότεροι είναι Ορθόδοξοι εδώ και τρεις ή ακόμη και τέσσερις γενιές. Πρόκειται για ανθρώπους που γεννήθηκαν και ανατράφηκαν μέσα στην Ορθοδοξία. Για αυτούς, η Ορθοδοξία αποτελεί τη φυσική και οικεία μορφή του Χριστιανισμού. Βεβαίως υπάρχουν και άνθρωποι που προσέρχονται σήμερα στην Εκκλησία, όμως στην Κένυα είναι πολύ λιγότεροι απ' ό,τι στο Κονγκό, όπου η ιεραποστολή μας αναπτύσσεται συνεχώς. Μόλις πριν από λίγες ημέρες έλαβα φωτογραφίες από μια νέα ιεραποστολή που ανοίγουμε στη Ματάντι, το μεγάλο λιμάνι της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Εκεί συναντάμε διαφορετικές καταστάσεις. Σε ορισμένες περιοχές του Κονγκό η Ορθοδοξία είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια. Η παρουσία ενός Ορθόδοξου ιερέα δεν προκαλεί έκπληξη· οι άνθρωποι έχουν ήδη κάποια γνώση της Εκκλησίας. Σε άλλες περιοχές, όμως, η Ορθοδοξία ήταν εντελώς άγνωστη. Πριν από περίπου δέκα χρόνια ξεκινήσαμε την αποστολή μας στο βόρειο Κονγκό, σε μια περιοχή όπου κανείς δεν γνώριζε την Ορθοδοξία. Ένας ιερέας μας από την Κινσάσα πήγε εκεί χωρίς καμία ιδιαίτερη υποδομή. Απλώς άρχισε να συναντά ανθρώπους και να συνομιλεί μαζί τους. Οι άνθρωποι τον ρωτούσαν: «Ποιος είσαι; Γιατί φοράς αυτά τα ρούχα;» Σιγά σιγά άρχισαν να ενδιαφέρονται. Άρχισαν να έρχονται κοντά στην Εκκλησία και να ζητούν να βαπτισθούν. Έπειτα από τρία χρόνια συνεχούς παρουσίας, πήγα και εγώ εκεί για να χειροτονήσω τον πρώτο ιερέα της περιοχής. Σήμερα υπάρχουν έντεκα ή δώδεκα ιερείς, αρκετοί διάκονοι και κυριολεκτικά χιλιάδες βαπτισμένοι πιστοί. Η ιεραποστολή λοιπόν δεν είναι ίδια παντού. Προσαρμόζεται πάντοτε στις τοπικές συνθήκες. Στο Κονγκό, τα βασικά μέσα μετακίνησης είναι... τα πόδια. Στο βόρειο τμήμα χρησιμοποιούν επίσης κανό, επειδή υπάρχουν πολλά ποτάμια. Όπου το επιτρέπουν οι συνθήκες, χρησιμοποιούνται ποδήλατα ή μοτοσικλέτες. Όλοι σχεδόν οι ιερείς μας ασκούν ιεραποστολικό έργο. Οι περισσότεροι έχουν αναλάβει μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή. Μία ή δύο φορές τον χρόνο αφιερώνουν περίπου έναν μήνα για να επισκέπτονται χωριό μετά από χωριό μαζί με μερικούς κατηχητές, μιλώντας στους ανθρώπους για την Ορθοδοξία. Και, δόξα τω Θεώ, έτσι γεννιούνται νέες ενορίες. Στο Κονγκό πολλοί από τους ανθρώπους στους οποίους απευθυνόμαστε έχουν ελάχιστη γνώση του Χριστιανισμού. Οι περισσότεροι ακολουθούν ακόμη τις παραδοσιακές αφρικανικές θρησκείες. Πιστεύουν σε φυλαχτά, είδωλα και πνεύματα. Χρειάζεται λοιπόν χρόνος ώστε να εγκαταλείψουν αυτές τις αντιλήψεις και να κατανοήσουν τα θεμέλια της χριστιανικής πίστης. Όμως, δόξα στον Θεό, οι Αφρικανοί — όπως διαπιστώσατε και εσείς στην Κένυα — ανταποκρίνονται με μεγάλη προθυμία στην Ορθοδοξία.

— Ναι, το παρατήρησα. Θυμάμαι μάλιστα ότι όταν βρισκόμασταν μαζί στην Κένυα μου είχατε πει — αν δεν κάνω λάθος — ότι έχουμε περίπου σαράντα χιλιάδες πιστούς στο Κονγκό. Είναι σωστός αυτός ο αριθμός;

— Ναι, περίπου τόσοι είναι.

— Το έχω αναφέρει αυτό σε πολλούς ανθρώπους από τότε που μου το είπατε και όλοι, χωρίς εξαίρεση, εκπλήσσονται όταν ακούνε ότι η Εκκλησία μας αριθμεί περίπου σαράντα χιλιάδες πιστούς στην Αφρική. Πώς συνέβη αυτό; Πώς εξηγείται ότι τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων εντάχθηκε στην Εκκλησία;

— Εδώ και περίπου σαράντα χρόνια εργαζόμαστε στο Κονγκό. Στην αρχή ήρθαν λίγοι πιστοί από τις κοινότητες του Νέου Ημερολογίου, επειδή είχαν απογοητευθεί από την εκκλησιαστική τους κατάσταση. Ωστόσο, η συντριπτική πλειονότητα είναι άνθρωποι που βαπτίστηκαν στην Εκκλησία μας: είτε προέρχονταν από άλλες χριστιανικές ομολογίες είτε ήταν προηγουμένως ειδωλολάτρες. Όλα αυτά είναι καρπός της ακούραστης ιεραποστολικής προσπάθειας των ιερέων μας στο Κονγκό, τους οποίους θαυμάζω βαθύτατα. Πρόκειται για ανθρώπους με εξαιρετικό πνεύμα αυτοθυσίας. Θυσιάζουν την οικογένειά τους, την εργασία τους και την προσωπική τους άνεση για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Δυστυχώς δεν έχουμε τη δυνατότητα να τους καταβάλλουμε μισθό. Μπορούμε μόνο να τους προσφέρουμε ό,τι είναι απαραίτητο για τη διακονία τους: λειτουργικά βιβλία, Αγίες Γραφές, προσευχητάρια και τα ιερά σκεύη που χρειάζονται για τη Θεία Λειτουργία. Αυτό είναι σχεδόν το σύνολο της υλικής βοήθειας που μπορούμε να παρέχουμε. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι συνεχίζουν να θυσιάζονται καθημερινά, εργαζόμενοι ακούραστα για τη διάδοση του Ευαγγελίου. Μπορώ να τους βοηθήσω, έστω και λίγο. Για παράδειγμα, δύο φορές τον χρόνο οργανώνουμε ένα συνέδριο νέων στο Κασάι. Επίσης, δύο φορές τον χρόνο πραγματοποιούνται συναντήσεις των ιερέων σε καθεμία από τις πέντε αρχιερατικές περιφέρειες στις οποίες είναι οργανωμένη η Ιεραποστολή. Στέλνω ένα μικρό χρηματικό ποσό ώστε να μπορέσουν να πραγματοποιηθούν αυτές οι συγκεντρώσεις. Κατά τη διάρκειά τους γίνονται πάντοτε ομιλίες. Μερικές φορές αποστέλλουμε υλικό από την Ελλάδα, αλλά τις περισσότερες φορές οι ίδιοι οι ιερείς προετοιμάζουν το εκπαιδευτικό υλικό. Δόξα τω Θεώ, σήμερα υπάρχει το διαδίκτυο. Υπάρχει πλέον άφθονο υλικό διαθέσιμο. Έχουμε ακόμη και ομάδες βυζαντινής μουσικής. Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα το Κονγκό πήρα μαζί μου έναν από τους καλύτερους ψάλτες μας. Δίδαξε στους εκεί ψάλτες, τους παρέδωσε μερικά μαθήματα και δημιούργησε διαδικτυακές ομάδες, ώστε να ανταλλάσσουν μουσικά κείμενα, μέλη και εμπειρίες. Γίνεται, λοιπόν, πολλή δουλειά. Πέρα όμως από το καθαρά εκκλησιαστικό έργο, λειτουργούμε και σχολεία. Στο βόρειο Κονγκό έχουμε πέντε σχολεία που λειτουργούν υπό την ευθύνη της Εκκλησίας μας. Στην Κανανγκά, στο κεντρικό Κονγκό, ανοίξαμε φέτος ακόμη ένα σχολείο. Καταφέραμε να ανεγείρουμε το κτίριο, να εξασφαλίσουμε τον απαραίτητο εξοπλισμό, να λάβουμε την κρατική άδεια λειτουργίας και έτσι άρχισε να λειτουργεί μέσα στη φετινή χρονιά. Διαθέτουμε επίσης δύο σχολεία στην Μπραζαβίλ, στο γειτονικό Κονγκό, καθώς και μία κλινική, η οποία κατασκευάστηκε χάρη στη βοήθεια πολλών πιστών, μεταξύ των οποίων και αρκετοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολλοί άνθρωποι συνέβαλαν οικονομικά ώστε να δημιουργηθεί. Σήμερα η κλινική είναι πλήρως εξοπλισμένη και λειτουργεί κανονικά στην Κανανγκά. Υπεύθυνος είναι ο ορθόδοξος ιατρός Δρ. Patrick Kamfufu, μαζί με έξι βοηθούς υγείας, οι οποίοι πραγματοποιούν βασικές ιατρικές πράξεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη φροντίδα των εγκύων και στους τοκετούς, καθώς ο τοκετός αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αιτίες θανάτου γυναικών και νεογνών στο Κονγκό. Έτσι, η κλινική προσφέρει κυρίως βοήθεια στις μητέρες και στα βρέφη.

— Μιλήσαμε για τη διάδοση του Ευαγγελίου και για την ανάπτυξη της Ορθοδοξίας στο Κονγκό. Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχουν περιπτώσεις όπου είναι σωστό να προσπαθεί κανείς να διαδώσει την Ορθοδοξία και άλλες όπου αυτό δεν είναι σωστό. Συχνά ακούμε ιστορίες για ανθρώπους που ανεβαίνουν πάνω σε μια καρέκλα ή σε κάποιο σημείο μιας πλατείας, σηκώνουν μια Βίβλο και αρχίζουν να κηρύττουν δυνατά μπροστά στο πλήθος. Ποια θεωρείτε ότι είναι η καλύτερη μέθοδος όταν κάποιος επιθυμεί να οδηγήσει έναν λαό στην Ορθοδοξία;

— Στην Αφρική βλέπει κανείς αρκετές τέτοιες εικόνες. Ακόμη και μέσα σε ένα λεωφορείο μπορεί κάποιος να σηκωθεί όρθιος και να αρχίσει να «δίνει τη μαρτυρία του», όπως συνηθίζουν να λένε. Όμως αυτός δεν υπήρξε ποτέ ο τρόπος της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία πάντοτε έλεγε: «Έλα και δες.» Έλα στις ακολουθίες μας. Δες πώς προσευχόμαστε. Γνώρισε τη θεολογία μας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν συνήθισε ποτέ να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι χτυπώντας πόρτες, όπως κάνουν οι Μορμόνοι ή οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Δεν ήταν ποτέ αυτή η παράδοσή της. Ίσως κάποιος να θεωρεί ότι θα έπρεπε να είναι έτσι· δεν γνωρίζω. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι βαθιά βιωματικό. Φυσικά διαθέτουμε και τη θεολογία μας, όμως ακόμη σημαντικότερη είναι η εμπειρία της πίστεως. Η λατρεία μας. Η προσευχή μας. Μέσα από την προσευχή ενωνόμαστε με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Μέσα από τη λατρεία μετέχουμε στη θεία ζωή. Αυτή η εμπειρία είναι που αγγίζει τις ψυχές περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ιδιαίτερα στην Αφρική. Θα το παρατηρήσατε και εσείς στην Κένυα. Κατά τη διάρκεια των ακολουθιών όλοι γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα απ' έξω. Ιδίως τη Θεία Λειτουργία και τον Όρθρο. Όλοι ψάλλουν μαζί. Ίσως η μουσική να μην είναι πάντοτε άψογη από καλλιτεχνική άποψη, όμως είναι γεμάτη καρδιά. Συμμετέχουν όλοι. Δεν συμβαίνει όπως στην Ελλάδα, όπου συνήθως ψάλλουν οι ψάλτες και το εκκλησίασμα παραμένει περισσότερο σιωπηλό. Στην Αφρική ολόκληρη η κοινότητα συμμετέχει ενεργά. Και αυτό αποτελεί ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της ιεραποστολής. Υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι μέσα από τους οποίους ο Θεός οδηγεί έναν άνθρωπο στην Εκκλησία. Γνώρισα Εβραίους που πίστεψαν στον Χριστό διαβάζοντας τον Ντοστογιέφσκι. Γνώρισα άλλους που μπήκαν τυχαία μια μέρα σε έναν Ορθόδοξο ναό και ένιωσαν ότι κάτι συγκλόνισε την ψυχή τους. Άλλοι οδηγήθηκαν στην Ορθοδοξία μέσα από τη μελέτη της ιστορίας της Εκκλησίας και ανακάλυψαν ότι η ιστορική Εκκλησία είναι η Ορθοδοξία. Ο Θεός εργάζεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.

— Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι μπορούν να ταυτιστούν με την ακόλουθη κατάσταση. Πολλοί ζουν σε οικογένειες όπου είναι οι μόνοι Ορθόδοξοι. Τα αδέλφια τους μπορεί να μην είναι Ορθόδοξα, ούτε οι γονείς τους. Είναι φυσικό, αν κάποιος είναι Ορθόδοξος Χριστιανός, να επιθυμεί και οι αγαπημένοι του να γνωρίσουν την Ορθοδοξία. Τι θα συμβουλεύατε έναν άνθρωπο που είναι ο μόνος Ορθόδοξος μέσα στην οικογένειά του; Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση;

— Στην Αφρική αυτή είναι μάλλον σπάνια περίπτωση. Οι οικογένειες είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους, ώστε είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα μόνο μέλος να ακολουθήσει έναν τόσο διαφορετικό δρόμο μόνο του. Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι εξαιρετικά ισχυροί. Αν, για παράδειγμα, ο αδελφός σου πεθάνει και αφήσει πίσω του ορφανά παιδιά, θεωρείται αυτονόητο ότι θα τα πάρεις στο σπίτι σου. Αν οι ηλικιωμένοι γονείς σου ή ακόμη και ένας θείος ή μία θεία δεν μπορούν πλέον να φροντίσουν τον εαυτό τους, είναι αδιανόητο να τους εγκαταλείψεις ή να τους στείλεις σε κάποιο ίδρυμα. Θα τους δεχθείς στο σπίτι σου. Οι οικογένειες είναι πολύ ενωμένες, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και, σε μικρότερο βαθμό, στην Αμερική. Για έναν νέο άνθρωπο που γίνεται Ορθόδοξος μέσα σε μια οικογένεια που δεν είναι Ορθόδοξη, η κατάσταση είναι πράγματι δύσκολη. Ακόμη και πρακτικά ζητήματα, όπως η νηστεία ή η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή, μπορούν να δημιουργήσουν δυσκολίες. Ωστόσο, αυτή είναι μια δοκιμασία που καλείται να υπομείνει. Ας θυμάται τους αγίους μάρτυρες των πρώτων αιώνων. Πολλοί από αυτούς μαρτύρησαν εξαιτίας των ίδιων των γονέων ή των συγγενών τους, επειδή επέλεξαν να ακολουθήσουν τον Χριστό. Δεν υπάρχει εύκολη λύση. Όπως λέω συχνά, ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί.» Δεν υποσχέθηκε ποτέ μια εύκολη ζωή. Υποσχέθηκε ανεκτίμητα αγαθά και πράγματι τα προσφέρει. Όχι όμως μια ζωή χωρίς σταυρό.

— Θα ήθελα επίσης να σας ρωτήσω σχετικά με τον γάμο. Ποια είναι η γνώμη σας για ανθρώπους που βρίσκονται σε μια σχέση με κάποιον μη Ορθόδοξο, έχοντας την ελπίδα ότι αργότερα θα τον οδηγήσουν στην Ορθοδοξία;

— Όπως γνωρίζετε, η Εκκλησία μας δεν τελεί γάμους μεταξύ Ορθοδόξων και μη Ορθοδόξων. Αυτή είναι η αρχή που ακολουθούμε σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας. Γνωρίζω ότι στο παρελθόν υπήρξαν περιπτώσεις — είτε στη Ρωσική Εκκλησία της Διασποράς, όπου σε αυτό το θέμα δεν τηρείται πάντοτε η ίδια αυστηρότητα, είτε μεταξύ των νεοημερολογιτών — όπου κάποιοι σκέφτηκαν: «Ας παντρευτούμε πρώτα και σιγά σιγά ο σύζυγος ή η σύζυγος θα γίνει Ορθόδοξος.» Καμιά φορά αυτό πράγματι συμβαίνει. Όμως, από την εμπειρία μου, συμβαίνει μάλλον σπάνια. Αντίθετα, όταν ένας Ορθόδοξος εξηγεί ξεκάθαρα στον μελλοντικό σύζυγο ή στη μελλοντική σύζυγό του ότι η Ορθοδοξία αποτελεί το πιο ουσιαστικό στοιχείο της ζωής του και ότι δεν μπορεί να φανταστεί έναν γάμο με κάποιον που δεν συμμερίζεται αυτή τη θεμελιώδη πίστη, τότε πολλές φορές ο άλλος αρχίζει να εξετάζει σοβαρά την Ορθοδοξία. Ίσως αρχικά το κάνει από αγάπη προς το πρόσωπο που πρόκειται να παντρευτεί. Στη συνέχεια όμως συχνά πείθεται ότι αυτή είναι πράγματι η αλήθεια και ότι αυτή είναι η σωστή βάση για έναν χριστιανικό γάμο. Όπως είπα, γνωρίζω μία ή δύο περιπτώσεις όπου ο μη Ορθόδοξος σύζυγος έγινε Ορθόδοξος μετά τον γάμο. Γνωρίζω όμως πολύ περισσότερες περιπτώσεις όπου αυτό δεν συνέβη.

— Υπάρχει ακόμη ένα θέμα που θα ήθελα να σας θέσω. Γνωρίζω ανθρώπους που είναι οι μόνοι Ορθόδοξοι στην οικογένειά τους και οι γονείς ή άλλοι συγγενείς τους πέθαναν χωρίς να βαπτισθούν Ορθόδοξοι. Τι θα λέγατε σε αυτούς τους ανθρώπους για να τους παρηγορήσετε; Για παράδειγμα, αν ένας άνθρωπος έχασε τον πατέρα του χωρίς εκείνος να έχει γίνει Ορθόδοξος, τι μπορεί να του δώσει ελπίδα;

— Εκείνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε είναι να προσευχόμαστε και να ελεούμε υπέρ των ψυχών εκείνων που έφυγαν από αυτή τη ζωή χωρίς να γίνουν Ορθόδοξοι. Αυτό είναι το χρέος μας. Τους αφήνουμε στα χέρια του Θεού. Γνωρίζουμε ότι δεν επιτρέπεται να μνημονεύονται επισήμως στις λειτουργικές προσευχές της Εκκλησίας. Ωστόσο, όταν πηγαίνουμε στον ναό μπορούμε να ανάβουμε ένα κερί γι' αυτούς. Μπορούμε να προσευχόμαστε γι' αυτούς μέσα στην καρδιά μας. Και πρέπει να το κάνουμε. Μπορούμε επίσης να προσφέρουμε ελεημοσύνη στη μνήμη τους. Δεν είμαστε εμείς οι κριτές. Ο μόνος Κριτής είναι ο Θεός. Γνωρίζουμε τα λόγια του Ευαγγελίου: «Όποιος πιστέψει και βαπτισθεί θα σωθεί.» Ή, καλύτερα, έχει τη δυνατότητα να σωθεί. Τα λόγια αυτά τα είπε ο ίδιος ο Κύριός μας και δεν έχουμε δικαίωμα να τα αλλάξουμε. Γνωρίζουμε όμως επίσης ότι οι προσευχές των δικαίων μπορούν να ωφελήσουν ακόμη και εκείνους που έφυγαν από αυτή τη ζωή χωρίς το βάπτισμα. Αυτό ακριβώς κάνω και εγώ. Διότι ούτε ο πατέρας μου ούτε η μητέρα μου βαπτίστηκαν Ορθόδοξοι.

— Κατά τη διάρκεια της ιεραποστολικής σας διακονίας, σας έχει συμβεί ποτέ να σας προσβάλουν δημόσια; Για παράδειγμα, ενώ μιλούσατε σε κάποιον ή βρισκόσασταν σε έναν ναό, να σηκώθηκε κάποιος και να άρχισε να σας επιτίθεται λεκτικά;

— Περιστασιακά, ναι. Όμως, παραδόξως, περισσότερο από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται Ορθόδοξοι, παρά από μη Ορθοδόξους. Δεν θυμάμαι να έχω δεχθεί τέτοια συμπεριφορά από μουσουλμάνους ή από ανθρώπους άλλων θρησκειών. Έχω επισκεφθεί πολλές φορές την Τουρκία, για παράδειγμα, και πάντοτε με αντιμετώπισαν με σεβασμό. Ποτέ δεν θυμάμαι να άκουσα υβριστικά σχόλια ή να αντιμετώπισα κάποια εχθρική συμπεριφορά. Οι δυσάρεστες αντιδράσεις προέρχονται κυρίως από εκείνους που αποκαλώ «νεωτεριστές Ορθοδόξους». Για μένα αυτό αποτελεί θλιβερό φαινόμενο, γιατί πιστεύω ότι κατά βάθος αισθάνονται έλεγχο της συνειδήσεώς τους για όσα κάνουν και για την απομάκρυνσή τους από την Παράδοση της Ορθοδοξίας. Γι' αυτό και η δική μας μαρτυρία τούς ενοχλεί. Από ανθρώπους άλλων θρησκειών, όμως, δεν θυμάμαι να έχω αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο.

— Σήμερα σχεδόν όλοι έχουν ένα κινητό τηλέφωνο με κάμερα και πολλές φορές καταγράφουν τέτοιες συζητήσεις. Ίσως να έχετε δει σχετικά βίντεο, όπου κάποιος πλησιάζει έναν χριστιανό και του λέει: «Αφού είσαι τόσο καλός χριστιανός, γιατί δεν τηρείς αυτό που γράφει η Βίβλος;» Και όλη η συζήτηση καταγράφεται. Γνωρίζω προσωπικά ανθρώπους που βρέθηκαν σε μια τέτοια δύσκολη θέση, προσπαθώντας να υπερασπιστούν την πίστη τους ενώ κάποιος τους βιντεοσκοπούσε. Μερικές φορές μάλιστα τους θέτουν ερωτήματα στα οποία δεν γνωρίζουν την απάντηση. Τι θα συμβουλεύατε έναν Ορθόδοξο που βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση;

— Το πρώτο που πρέπει να θυμόμαστε είναι ότι δεν είναι ντροπή να πούμε: «Δεν γνωρίζω.» Στη σημερινή εποχή πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι πρέπει να έχουν απάντηση για τα πάντα. Δεν είναι έτσι. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι θεολόγοι δεν γνωρίζουν τα πάντα. Είναι πολύ προτιμότερο να πει κανείς με ειλικρίνεια: «Δεν ξέρω. Θα το μελετήσω και θα επανέλθω.» παρά να δώσει μια πρόχειρη ή λανθασμένη απάντηση. Επιπλέον, δεν πρέπει να παρασυρόμαστε σε ατελείωτες αντιπαραθέσεις. Η Αγία Γραφή μάς προτρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να απολογηθούμε για την πίστη μας, αλλά αυτό πρέπει να γίνεται «με πραότητα και φόβο Θεού». Δεν χρειάζεται να φωνάζουμε ούτε να προσπαθούμε να νικήσουμε τον άλλον σε μια λεκτική διαμάχη. Σκοπός μας δεν είναι να κερδίσουμε μια συζήτηση. Σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε μια ψυχή. Πολλές φορές ο άνθρωπος που κάνει τις ερωτήσεις δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει. Θέλει απλώς να δημιουργήσει εντυπώσεις ή να μας φέρει σε δύσκολη θέση. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζεται η συζήτηση. Ο ίδιος ο Χριστός, όταν κατάλαβε ότι κάποιοι δεν ζητούσαν την αλήθεια αλλά προσπαθούσαν μόνο να Τον παγιδεύσουν, δεν απαντούσε πάντοτε στις ερωτήσεις τους. Το ίδιο βλέπουμε και στους Αγίους Πατέρες. Πρέπει λοιπόν να έχουμε διάκριση. Να καταλαβαίνουμε πότε κάποιος αναζητά πραγματικά την αλήθεια και πότε απλώς επιδιώκει μια αντιπαράθεση. Όταν υπάρχει ειλικρινής αναζήτηση, αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο. Όταν όμως υπάρχει μόνο διάθεση φιλονικίας, είναι προτιμότερο να αποχωρήσουμε με ειρήνη. Η καλύτερη απολογία της πίστεως δεν είναι πάντοτε τα λόγια. Είναι η ζωή μας. Αν ο άνθρωπος βλέπει έναν χριστιανό που ζει με αγάπη, ταπείνωση, υπομονή και ειρήνη, αυτό αποτελεί πολύ ισχυρότερη μαρτυρία από οποιοδήποτε επιχείρημα. Η αγιότητα πείθει περισσότερο από τη ρητορική. Και αυτό είναι το ουσιαστικό έργο του ευαγγελισμού. 

(συνεχίζεται)

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ, ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:
ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ''

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ὁ ἄλλοτε ὑπέρλαμπρος Ἑωσφόρος, μετὰ τὴν πτώση του, βλέποντας τὴν τιμὴ καὶ εὐλογία ποὺ προσέφερε ὁ Θεὸς στὸ ἀνθρώπινο γένος, φθόνησε τοὺς ἀνθρώπους μανιωδῶς, διότι ὁ ἄνθρωπος στολίσθηκε μὲ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ πλάσθηκε κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσίν Του, ἔχοντας τὴν δυνατότητα νὰ γίνει κατὰ χάριν θεός. Ἐκτὸς αὐτοῦ, πλάσθηκε γιὰ νὰ συμμετέχει στὴν χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὰ ἀγαθά Του. Χάρη σὲ αὐτὸν τὸν φθόνο του, ὁ μισόκαλος πείραξε τὴν Εὔα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγήσει αὐτὴν καὶ τὸν Ἀδὰμ στὴν παρακοὴ καὶ τὴν ἐξορία ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Ἔκτοτε, αὐτὴ εἶναι ἡ τακτική του. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «ὁ ἀντίπαλός σας διάβολος περιφέρεται βρυχώμενος σὰν λιοντάρι ζητῶντας ποιὸν νὰ καταβροχθίσει». Τί κάνουμε, λοιπόν; Τὸν ἀφήνουμε νὰ βρυχᾶται ἐλεύθερος, ἢ τὸν ἀντιμετωπίζουμε; Πολλοὶ θὰ ποῦν ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουμε. Ναί. Ἀλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε Χριστιανοὶ καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὰ κατάλληλα ἐφόδια. Μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία. Ἄλλο ἕνα πολὺ βασικὸ εἶναι ἡ γνώση ὅτι ὁ ἀντίπαλός μας, ὅσο φοβερὸς καὶ ἂν παρουσιάζεται, εἶναι στὴν πραγματικότητα ἀδύναμος. 

            Αὐτὸ διαπιστώνουμε μέσα ἀπὸ τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή∙ ὁ Χριστὸς συνάντησε δύο δαιμονισμένους καὶ τὰ δαιμόνια φοβήθηκαν καὶ ταράχθηκαν. «Ἦρθες νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;», Τοῦ εἶπαν. Καὶ συνέχισαν: «τουλάχιστον ἐπίτρεψέ μας νὰ εἰσέλθουμε στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων». Τότε, ὁ Χριστὸς τοὺς ἔδωσε τὴν ἄδεια νὰ μποῦν στὸ κοπάδι, τὸ ὁποῖο, ἀκολούθως, οἱ δαίμονες ἔριξαν ἀπὸ τὸν γκρεμὸ στὴν θάλασσα.

            Βλέπουμε ξεκάθαρα μέσα ἀπὸ αὐτὰ ὅτι τὰ σκοτεινὰ πνεύματα δίχως τὴν ἄδεια τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτα. Τότε θὰ ρωτήσει κάποιος: γιατί ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει στὸν πειρασμὸ νὰ μᾶς πειράζει κάποιες φορές; Ὁ Θεὸς γνωρίζει. Ἐκεῖνος μᾶς δοκιμάζει ἂν εἴμαστε πιστοὶ καί -δίχως ἀμφιβολία- ἐργάζεται νὰ μᾶς ὠφελήσει μὲ κάθε τρόπο. Ἄλλωστε, «ἔπαρον τοὺς πειρασμοὺς καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος» διδάσκει ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Χωρὶς νὰ δοκιμασθοῦμε μέσῳ τῶν πειρασμῶν, δὲν θὰ δοῦμε πρόσωπο Θεοῦ.

            Μέσα ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δαιμονισμένων, ὁ Θεὸς μᾶς δείχνει τὴν πρόνοιά Του, διότι τὰ πονηρὰ πνεύματα μπορεῖ νὰ πολεμοῦσαν τοὺς δύο νέους, τοὺς πολεμοῦσαν, ὅμως, μέχρι ἑνὸς σημείου. Ὁ Θεὸς τοὺς προστάτευε. Ὅταν, ἀντιθέτως τὰ πνεύματα εἰσῆλθαν στοὺς χοίρους, δίχως κανένα ἐμπόδιο ὅρμηξαν στὸν γκρεμὸ καὶ τοὺς ἔπνιξαν ὅλους στὴ θάλασσα. Ἂν εἶχαν τὴν δυνατότητα, θὰ ἔκαναν τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τοὺς δύο νέους. Δὲν τὴν εἶχαν, ὅμως. Μπορεῖ, λοιπόν, ὁρισμένες δύσκολες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας, ὥς ἄνθρωποι, νὰ αἰσθανόμαστε ὅτι ἔχουμε μείνει μόνοι ἢ ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκατέλειψε, πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ὅμως, ὅτι ἂν ὁ Θεὸς δὲν ἦταν δίπλα μας νὰ μᾶς βοηθάει, τὰ πράγματα θὰ ἦταν πολὺ χειρότερα.  «Δόξα τῷ Θεῷ» νὰ λέμε. 

            Πρὸς τὸ τέλος τῆς περικοπῆς, μετὰ τὴν θεραπεία τῶν δαιμονισμένων καὶ τὸν πνιγμὸ τῶν χοίρων, οἱ χοιροβοσκοὶ ἔτρεξαν στὴν πόλη νὰ διηγηθοῦν τὸ γενόμενο. Σὲ λίγη ὥρα συγκεντρώθηκε ὁ λαὸς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ τί Τοῦ εἶπαν; Εὐχαριστοῦμε Κύριε ποὺ θεράπευσες τοὺς συνανθρώπους μας; Ὄχι. Ἀλλὰ τί τοῦ εἶπαν; Φύγε ἀπὸ τὸν τόπο μας. Μήπως ἐπειδὴ θεωροῦσαν καὶ αὐτοὶ ἀνάξιους τοὺς ἑαυτούς τους, ὅπως ὁ ἑκατόνταρχος τῆς προηγούμενης Κυριακῆς; Ὄχι, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶδαν τὰ οἰκονομικά τους συμφέροντα νὰ τραυματίζονται. 

            Νὰ σημειωθεῖ στὸ σημεῖο αὐτὸ ὅτι τὸ χοιρινὸ κρέας ἦταν καὶ εἶναι μέχρι σήμερα παράνομη τροφὴ γιὰ τοὺς Ἰουδαίους. Ἡ ἐκτροφή, λοιπόν, τῶν χοίρων ἦταν ἕνα παράνομο ἐπάγγελμα. Ὁ Χριστὸς ἐπέτρεψε στοὺς δαίμονες νὰ θανατώσουν τοὺς χοίρους γιὰ νὰ ἐλέγξει τὴν παρανομία καὶ τὴν αἰσχροκέρδεια τῶν κατοίκων. Καὶ αὐτοί, ἐπειδὴ ἦταν βουτηγμένοι στὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, ἐνῷ εἶχαν μάτια, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶδαν τὸ Φῶς ποὺ ἐπισκέφθηκε τὴν ζωή τους, τὸ ἔδιωξαν καὶ παρέμειναν στὸ σκοτάδι. Τὸ ἴδιο συμβαίνει μὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀντὶ νὰ ἀφήσει τὸν ἑαυτό του ἐλεύθερο, ὡς δοῦλος ἐργάζεται ἐμμονικὰ στὰ πάθη του, δίχως νὰ φροντίσει νὰ θεραπευθεῖ.

            Στὴν συμπεριφορὰ αὐτὴ τῶν Γεργεσηνῶν, ὁ Χριστὸς ἀπάντησε μὲ τὴν πραότητά Του: «Δὲν μὲ θέλετε στὴ ζωή σας; Φεύγω. Ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέξει ἂν θέλει ἢ ἂν δὲν θέλει νὰ εἶμαι παρὼν στὴ ζωή του». Ὁ Θεὸς δὲν πίεσε κανέναν. Σεβόμενος τὴν ἐλευθερία τους, ἔφυγε καὶ συνέχισε τὸ ἔργο Του. 

            Φτάνουμε, λοιπόν, στὸ συμπέρασμα ὅτι ἂν θέλουμε τὸν Θεὸ στὴ ζωή μας, ἔρχεται καὶ μᾶς εὐλογεῖ. Δὲν φεύγει ἀπὸ κοντά μας. Καὶ ἂν ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας, δὲν ἔχουμε νὰ φοβηθοῦμε κανέναν καὶ τίποτα∙ οὔτε ὁρατούς, οὔτε ἀοράτους ἐχθρούς. 

Μετ᾽ εὐχῶν,

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή

ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ Δ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 2026 (Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας κ. Χρυσοστόμου)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

            Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος στὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή του ἀναφέρει: «ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν».

            Ἡ ὑπερηφάνεια ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ ὅλων τῶν κακῶν ποὺ ταλαιπωροῦν τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀρκεῖ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ Ἑωσφόρου εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ καταποντισθεῖ καὶ ἀπὸ ὑπέρλαμπρος νὰ γίνει σκοτεινὸς καὶ νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια κόλαση. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος μὲ ἐπιμονὴ βρίσκεται στὸ πάθος τῆς ὑπερηφανείας, ὅταν δηλαδὴ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του καλύτερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους καὶ τοὺς ἀντιμετωπίζει μὲ ἀλαζονεία, ὁ Θεὸς φεύγει ἀπὸ κοντά του. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς φύγει, ἀμέσως ἔρχονται οἱ συμφορές. 

            Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ ὅλων τῶν καλῶν ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει ἡ ἀνθρωπότητα. Ἀπὸ ταπεινοφροσύνη ἡ Παναγία μας δέχθηκε τὸ Θεῖο Θέλημα. Ἀπὸ ταπεινοφροσύνη πάλι, ὁ Χριστός μας, ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ἔλαβε σάρκα, ἐμπαίχθηκε, σταυρώθηκε.  Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλους -ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐμπαθεῖς- προσιτὸς καὶ ἀγαπητός, διότι μέσα του ἀναπαύεται ἡ Θεία Χάρις. 

            Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ὑπῆρξε ὁ ἑκατόνταρχος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ὁ ὁποῖος, σημειωτέον, δὲν ἀνῆκε στὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ. Ὅταν ὁ Κύριος τελείωσε τὴν διδασκαλία, ὁ ἑκατόνταρχος Τὸν πλησίασε καὶ Τοῦ εἶπε μὲ εὐγένεια: «Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι στὸ σπίτι κατάκοιτος καὶ ὑποφέρει». «Ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω», ἀπάντησε ἀμέσως ὁ Φιλάνθρωπος Θεός. Ὁ ἑκατόνταρχος δὲν πῆγε ἀλαζονικὰ νὰ πεῖ στὸν Χριστό: «θεράπευσέ μου τὸν δοῦλο. Δεῖξε μου κάποιο θαῦμα». Ὅταν οἱ δῆθεν πνευματικοὶ τῆς ἐποχῆς, οἱ Φαρισαῖοι, εἶχαν συμπεριφερθεῖ κατὰ τέτοιον τρόπο ἀπαιτῶντας ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ κάνει κάποιο θαῦμα γιὰ νὰ πιστέψουν, Ἐκεῖνος τοὺς ἔκοψε τὸ θέλημα. Αὐτόν, ὅμως, ποὺ μὲ εὐγένεια καὶ ταπείνωση Τὸν πλησίασε, ὁ Χριστὸς τὸν βεβαίωσε ὅτι θὰ πάει ὁ Ἴδιος στὸ σπίτι του γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν δοῦλο. 

            Χρειαζόταν ὁ Χριστὸς νὰ πάει ἕως τὸ σπίτι γιὰ νὰ γίνει τὸ θαῦμα; Ὄχι. Τότε γιατί ὁ Χριστὸς εἶπε «θὰ ἔρθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω»; Διότι ὁ ἑκατόνταρχος ἦταν πολὺ ἐνάρετος καὶ ταπεινὸς ἄνθρωπος καὶ ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ κάνει γνωστὴ σὲ ὅλους μας τὴν ἀρετή του, ἡ ὁποία φάνηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντησή του: «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ εἰσέλθεις στὸ σπίτι μου. Μόνο πὲς ἕναν λόγο καὶ ὁ δοῦλος μου θὰ θεραπευθεῖ». Ἀκούοντας τὴν φράση αὐτή, ὁ Χριστός, ὄχι μόνο ἐθαύμασε, ἀλλὰ καὶ τὸν ἐπαίνεσε δημοσίως, προβάλλοντάς τον ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησιν. Σήμερα, ἂν κάποιος ἔχει ἀρετὲς ἢ ἂν κάνει καλὲς πράξεις, κανένας δὲν τὸν ἐπαινεῖ γιὰ νὰ μὴν πέσει σὲ ὑπερηφάνεια. Αὐτὸ εἶναι σωστὸ σὲ κάποιες περιπτώσεις. Σὲ κάποιες ἄλλες, ὅμως, ὅπως αὐτὴ τοῦ ἑκατοντάρχου, ὁ ἔπαινος ἐπιβάλλεται, διότι προσφέρει ἠθικὴ στήριξη καὶ διδάσκει ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ παράδειγμα ποὺ πρέπει νὰ μιμηθοῦμε.

            Ὁ ἑκατόνταρχος μὲ τὰ λίγα ποὺ εἶχε ἀκούσει ἀπὸ τὸν Κύριο, εἶχε καταλάβει ποιὸν εἶχε ἀπέναντί του. Εἶχε πιστέψει ὅτι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Θεάνθρωπος, γιὰ τὸν Ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι δυνατά. Ἀντιθέτως, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἐκεῖνοι ποὺ ὑπερηφανεύονταν ὅτι ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶχαν καταλάβει. Ἐμεῖς, ἄραγε, σὲ ποιά μερίδα ἀνήκουμε; Εἴμαστε ἀρεστοὶ στὸν Θεὸ ὅπως ὁ ἑκατόνταρχος, ἢ σὰν τοὺς Ἰουδαίους κομπάζουμε κι ἐμεῖς ὅτι εἴμαστε οἱ ἐκλεκτοί, ἀλλὰ τελικὰ δὲν μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τὸ Φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι;

            Σήμερα ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ καὶ τὴν δύση, ἄνθρωποι ποὺ δὲν περιμένουμε, θὰ εἰσέλθουν στὸν Παράδεισο, ἐνῷ ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦνται κληρονόμοι τῶν Οὐρανῶν, θὰ καταλήξουν στὸ σκοτάδι. Ἔχει πεῖ ἄλλωστε καὶ ἀλλοῦ ὅτι «πολλοὶ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι». Ὁ ἑκατόνταρχος προσέγγισε τὸν Χριστὸ θεωρῶντας τὸν ἑαυτό του ἔσχατο, τελευταῖο, ἀνάξιο, καὶ ὁ Χριστὸς τὸν τίμησε, τὸν ἀντέμειψε θεραπεύοντας ἀμέσως τὸν δοῦλο του καὶ τὸν ὁμολόγησε ἄξιο τῆς αἰώνιας ζωῆς. Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε ἀνάξιοι, ἢ θεωροῦμε ὅτι ἔχουμε καὶ δικαιώματα ἐπειδὴ εἴμαστε καλοὶ χριστιανοί; Ἴσως πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε μέσα μας κάποια πράγματα. 

            Σὲ λίγο καιρὸ ἡ Ἐκκλησία μας θὰ τιμήσει τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, γιὰ τὴν ὁποία προετοιμάζεται μὲ τὴν παροῦσα νηστεία. Θὰ ἀναφερθῶ μόνο στὸν πρῶτο, διότι σχετίζεται μὲ τὸν ἑκατόνταρχο τῆς περικοπῆς. Εἴδαμε καὶ θαυμάσαμε μαζὶ μὲ τὸν Κύριο τὴν ταπείνωση τοῦ ἑκατοντάρχου ποὺ θεωροῦσε τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Κυρίου στὸν οἶκο του. Ἂς δοῦμε τώρα τὴν ταπείνωση τοῦ Πρωτοκορυφαίου Πέτρου, ὁ ὁποῖος ὅταν κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ ἁπλὸ ἄνθρωπο, Τοῦ εἶπε: «Κύριε, φύγε ἀπὸ κοντά μου, διότι εἶμαι ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος». Θεωροῦσε ὅτι ἦταν ἀνάξιος μέχρι καὶ νὰ στέκεται δίπλα στὸν Χριστό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴν ἀποστολικὴ Χάρη καὶ νὰ γίνει Διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης. Ἐὰν ἐκεῖνοι, λοιπόν, θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους ἀναξίους, πόσο ἀναξίους πρέπει νὰ θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας ἐμεῖς; Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μόνο ἂν πιστέψουμε εἰλικρινὰ ὅτι εἴμαστε ἀνάξιοι τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, θὰ εἶμαστε πραγματικὰ ἄξιοι, διότι ἐδὼ δεσπόζει ἡ ταπεινοφροσύνη.

            Ἂς προσέξουμε, λοιπόν, ἀφενὸς νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, διότι ὅσα καὶ ἂν εἶναι τὰ σφάλματά μας καὶ οἱ πτώσεις μας, μιμούμενοι τὴν ταπείνωση τοῦ ἑκατοντάρχου μποροῦμε νὰ ἀξιωθοῦμε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Παραδείσου. Ἀφετέρου, νὰ μὴν νομίζουμε ὅτι εἴμαστε καλύτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, οὔτε νὰ κρίνουμε κανέναν, διότι καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὸ ἴδιο ἔκαναν, μά, τελικά, ἔμειναν ἔξω τοῦ Νυμφῶνος Χριστοῦ. 

Ὁ Ἐπίσκοπός σας,

†  ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος

Πηγή